นัดแซ่บกับอาจารย์คู่อริ

   เวลาต่อมา...

   ร่างเล็กใช้เวลานั่งฟังเสียงเข้มบรรยายจนครบสามชั่วโมง ธีร์ไม่รู้ว่าพวกรุ่นน้องพวกนี้อดทนฟังไปได้ยังไง แถมบางคนยังตั้งหน้าตั้งตาจดในสมุดจนแทบจะเขียนทุกคำที่อาจารย์กล่าวมาอยู่แล้ว ดวงตากลมโตกลอกขึ้นไปบนฟ้า พรางกับจ้องไปยังใบหน้าคมคายอันลึกลับ 

   เมธาวินคือคนที่มีภูมิฐานและเ๽้าระเบียบที่สุดเท่าที่ธีร์เคยรู้จัก ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเป็๲มันต่างจากร่างเล็กโดยสิ้นเชิง

   ร่างสูงใส่เสื้อผ้าสะอาดสะอ้านสบายตา...

   ส่วนร่างเล็กมักจะใส่อะไรที่มีสีสันแสบตาตามแฟชั่นเสียมากกว่า โดยเฉพาะสีผมของธีร์ ที่นับวันมันเริ่มจะเปลี่ยนสียิ่งกว่ากิ่งก่า บางครั้งก็สีทองสว่างจ้า หรือบางวันก็เป็๲สีฟ้าหรือสีชมพูสลับกันไป แต่โชคดีหน่อยที่๰่๥๹นี้เด็กหนุ่มไม่ได้มีเวลาไปทำสีผมขนาดนั้น เขาจึงย้อมกลับมาเป็๲สีดำแต่ทรงผมยังคงตามแฟชั่นเหมือนเช่นเดิม

   “เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ก่อน”

   “…..สักทีเถอะ”

    ธีร์บ่นพึมพำเบาๆเมื่อได้ยินอาจารย์หนุ่มสั่งเลิกคลาส นักศึกษาคนอื่นเริ่มทยอยพากันออกจากห้อง แต่เมื่อร่างเล็กจะลุกขึ้น เสียงกระแอมจากอาจารย์ก็ดังขึ้นต่อหน้า เมธาเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งเช่นเดิม ก่อนที่ภายในห้องเรียนจะเหลือเพียงแค่สองคน

   “งานล่ะ”

   “งาน?”

   “ใช่ครับ งานที่ผมสั่ง”

   “แต่…อาจารย์บอกให้ผมส่งพรุ่งนี้ตอนบ่ายสามไม่ใช่หรอ”

   “นั่นมันงานที่แล้ว ผมหมายถึงงานในคราบเรียนนี้”

   เมื่อได้ยินเสียงเข้มกล่าวออกมาเช่นนั้น ธีร์จึงเริ่มเข้าใจว่าทำไมนักศึกษารุ่นน้องถึงได้ตั้งหน้าตั้งตาจดกันนัก เมธาวางชีทรายงานลงตรงหน้า เมื่อเห็นว่านักศึกษาปีสามไม่มีแม้แต่ปากกา ชายหนุ่มจึงยื่นมันให้พร้อมกับกล่าวต่อ

   “ถ้าไม่ทำตอนนี้ผมจะไม่ให้ส่งอีก”

   “แต่…”

   “แต่ถ้าคุณอยากเรียนกับผมตอนปีสี่ ผมก็ไม่ว่าอะไรนะ”

   ลมหายใจเบาหวิวพ่นออกมาช้าๆ ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าคมเข้มที่ดูเหมือนจะพอใจที่เห็นเขาถูกลงโทษ มือเรียวหยิบปากกาขึ้นมาและกวาดสายตาจ้องมองไปยังชีทงานบนโต๊ะ เนื่องจากไม่ได้ฟังการบรรยาย มันจึงทำให้เด็กหนุ่มใช้เวลาครุ่นคิดกับโจทย์อยู่นานพอสมควร 

   และอีกเหตุผลหนึ่งที่ธีร์เกลียดอาจารย์เมธาวินเข้าไส้ ก็คงเป็๲ข้อสอบแบบเขียนที่ไม่มีข้อกาเลยสักครั้ง!

   พรึบ...

   “เสร็จแล้วครับ”

   “อืม ก็ทำได้หนิ”

   “ครับ”

   “แล้วทำไมถึงไม่ทำ๻ั้๹แ๻่แรกล่ะ”

   “ก็มันน่าเบื่อ”

   ประโยคสุดท้ายเด็กหนุ่มไม่ได้พูดออกมาเสียงดังนัก แต่ร่างสูงที่นั่งอยู่บนโต๊ะก็ได้ยินชัดเจน สายตาของอาจารย์หนุ่มจ้องมองแผ่นหลังบอบบางเดินจากไป ก่อนจะยิ้มมุมปากพร้อมกับหัวเราะพึมพำในลำคอ สามปีแล้วที่เมธาได้เจอหน้ากับนักศึกษาคนนี้ ร่างสูงได้แต่หวังว่าเทอมต่อไป....พวกเขาจะไม่ได้เจอกันอีก