ตึกคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัย S.C.O
“ตั้งใจเรียนนะคะ เลิกคาบเช้าเสร็จไลน์มาบอกพี่นะ”
เสียงพูดทุ้มหล่อที่แสนจะละมุนหูของหนุ่มฮอตเ้าเสน่ห์คนดังประจำคณะวิศวะฯอย่างไคล์ เขาหันไปเอ่ยบอกกับรุ่นน้องสาวแซ่บสุดมั่นประจำคณะนิเทศศาสตร์อย่างบีน่าที่นั่งงัวเงียเพลียๆอยู่เบาะข้างๆ ด้วยท่าทีและสายตาที่อ่อนโยนเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก
เพราะเธอคนนี้เป็ผู้เข้ามายึดครองพื้นที่ในหัวใจของเขามานานกว่า2 ปีแล้ว ...
“อื้ออ ... รับทราบค่ะ”
บีน่าส่งเสียงตอบรับพร้อมพยักหน้าเบาๆด้วยความงัวเงียที่ยังไม่ตื่นตัวเต็มร้อย ก่อนจะขยับร่างกายบิดไปมาไล่ความง่วงซึมที่มีพลางพ่นลมหายใจทิ้งไปเฮือกใหญ่เมื่อจำใจที่จะต้องลงจากรถแล้วขึ้นไปเรียน
ไคล์ที่ได้ยินเสียงพ่นทิ้งลมหายใจของอีกฝ่ายเขาก็ยกมือหนาขึ้นเคลื่อนไปวางแหมะลงบนศีรษะของคนตัวเล็กกว่าแล้วออกแรงโยกโคลงเบาๆด้วยความเอ็นดู ก่อนจะเอ่ยพูดขึ้นต่อด้วยความเย้าแหย่ถึงต้นเหตุของความง่วงหงาวหาวนอนที่เกิดขึ้นในตอนนี้
“เมื่อคืนพี่จัดหนักไปเหรอคะเช้านี้บีน่าถึงยังดูง่วงซึม ไม่สดใสเอาซะเลย”
“หึ! จะให้บีน่าไหวได้ยังไงคะได้นอนแค่ไม่กี่ชั่วโมงเองอะ” บีน่าเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิดงอแงเล็กน้อยเมื่อในหัวกำลังนึกถึงสิ่งที่เธอและเขาทำกิจกรรมร่วมกันเมื่อคืนจนเลยเวลาไปถึงฟ้าส่างเอากันมันส์จนลืมเวลาว่าวันต่อมามีเรียนคาบเช้ากันทั้งคู่อีก
“พี่ยังไหวเลยนะ นี่ถ้าบีน่ายอมให้อีกยกตอนเช้าพี่ว่าน่าจะเติมความสดใสความกระปรี้กระเปร่าให้ร่างกายไม่มีอาการง่วงซึมแบบนี้แน่นอน” เสียงทุ้มแอบหยอกกลับออกมาอย่างลอยๆและตีเนียนไปเรื่อยๆ
แม้คำพูดที่เขาพูดหยอกออกมานั้นจะดูเล่นๆไม่น่าจริงจังอะไร แต่ทว่าในหัวและความคิดของเขานั้นกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงเพราะมันเอาแต่นึกถึงภาพวาบหวิวในความทรงจำและสัดส่วนเว้าโค้งนุ่มนิ่มน่าััของคนตัวเล็กข้างกายซึ่งเป็ตัวกระตุ้นชั้นดีที่คอยปลุกเร้าความเร่าร้อนให้ท่อนเนื้อกลางกายของเขาตื่นตัวได้ทุกครั้งเพียงแค่นึกถึง
“แต่บีน่าไม่ได้อึดถึกทนเท่าพี่ไคล์นะคะ”
บีน่าเอ่ยตอกกลับคนกินเก่งอย่างรู้ทันในความหยอกแต่คิดจริงของแฟนหนุ่มแถมยังอดไม่ได้ที่จะย่นจมูกทำสีหน้าหงิกงอยื่นใส่หน้าหล่อเหลาทรงเสน่ห์ด้วยความหมั่นไส้ความกินจุของเขาไปอีกที
ก่อนจะเอ่ยปากบ่นอุบอิบพึมพำเบาๆ ถึงความคลั่งไคล้หมกมุ่นในเื่เพศจนกินเก่งเกินไปของเขาอีกยก
“คนอะไรกินเก่งกินจุชะมัดเลย!”
“อ่าว! บ่นว่าพี่กินจุเฉยเลย แต่ ... พี่ว่าบีน่าก็กินจุไม่แพ้พี่หรอกนะคะ ปากบนหนูก็กินเก่งจนพี่น้ำแตกแถมปากล่างยังรีดน้ำพี่ได้เรื่อยๆ อีก คู่เรานี่ศีลเสมอสมกันที่สุดเลยนะ”
ขณะที่ริมฝีปากหยักกำลังขยับพูดเชยชมอย่างภาคภูมิใจในความศีลเสมอกันของกันและกันมือหนาที่วางอยู่บนศีรษะของคนตัวเล็กก็ขยับเคลื่อนไล้ลงมานาบขนานััที่ข้างแก้มเนียมนุ่ม
เขาใช้ฝ่ามือหนาค่อยๆออกแรงบดวนเบาๆ ััแก้มนุ่มของคนรักด้วยความเอ็นดู
ซึ่งทางด้านของคนฟังก็ถึงกับนั่งนิ่งอย่างชะงักไปเล็กน้อยเพราะคำพูดของคนตรงหน้าที่เธอไม่คาดคิดว่าเขาจะพูดออกมาตรงๆ และไม่อายฟ้าอายดินแบบนั้นทำเอาใบหน้าและใบหูของเธอต่างพากันขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายทันที
“เอ่อ ... บีน่าว่าบีน่ารีบลงไปเรียนดีกว่าไว้เจอกันนะคะ”
ทันทีที่สติกลับมาบีน่าก็รีบโผงออกมาเปลี่ยนเื่และตัดบทสนทนาที่จะชักชวนพาให้ความคิดเตลิดไปไกลก่อนจะรีบชิงหยิบคว้ากระเป๋าสะพายใบโปรดแล้วเปิดประตูรีบพาตัวเองลงจากรถหรูของเขาทันที
รอยยิ้มกว้างด้วยความเอ็นดูปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาอีกครั้งทันทีที่เ้าตัวได้เห็นความกระตือรือร้นของคนรักที่กำลังพาตัวเองหลบหนีความเขินอายจากเขา
“เดี๋ยวบีน่า!”
ไคล์รีบส่งเสียงะโออกมาขณะที่คนตัวเล็กกำลังจะหันไปแล้วปิดประตูรถใส่เขา
บีน่าที่กำลังจะรั้งปิดประตูรถก็ถึงกับชะงักค้างมือไว้กลางอากาศทันทีที่ได้ยินเสียงดังจริงจังชวนให้ใของแฟนหนุ่มเธอจึงเบนสายตาหันกลับไปจ้องมองั์ตาของคนรักก่อนที่ปลายหางคิ้วที่เคยเรียงเป็เส้นตรงจะยกรั้งเลิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความสงสัย
“ว่าไงคะ?”
“ลืมอะไรไปหรือเปล่า?” เสียงทุ้มทวงถามกลับพร้อมจ้องสายตามองั์ตากลมโตของคนรักด้วยแววตาที่ฉายชัดไปด้วยความจริงจัง
“ลืม?”
บีน่ารีบก้มลงสำรวจสิ่งของของตัวเองทันทีตามคำเตือนของแฟนหนุ่มสุดหล่อแต่ทว่าเมื่อมองสำรวจตรวจของทุกอย่างที่เตรียมมาเรียนแล้วนั้นก็ครบถ้วนดีไม่ได้มีอะไรที่เธอลืมเลยสักนิด ...
“บีน่าไม่ได้ลืมอะไรนะคะ” เธอเงยหน้าขึ้นมาบอกคนบนรถที่กำลังจับจ้องมองอยู่
“บีน่าคิดดีๆ ค่ะ” เสียงทุ้มเข้มขึ้นขณะเอ่ยย้ำเตือนอีกครั้ง
เธอนิ่งไปครู่หนึ่งเพื่อทวนคิดตามคำเตือนของคนรัก...
ถ้าเป็สิ่งของ เธอก็ไม่น่าจะลืมอะไรนะแต่ถ้า ...
‘ต้องเป็สิ่งนั้นแน่ๆ เลย!’
ยิ่งมองลึกซึ้งเข้าไปในั์ตาเรียวคมของเขาที่กำลังจ้องมองด้วยความเฝ้ารออยู่เธอก็เริ่มมั่นใจกับสิ่งที่เขาติเตือนบอกว่าเธอลืมมันไป
บีน่าเห็นว่าตัวเองกำลังได้ที เห็นโอกาสที่จะได้เอาคืนคนเ้าเล่ห์เพทุบายอย่างเขากลับบ้างเธอจึงแสร้งทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้ แสดงสีหน้าใสซื่อ แกล้งลืมการแสดงความรักที่ชอบทำให้กันเป็ประจำในทุกๆเช้า
“ของทุกอย่างของบีน่าครบนะคะไม่ลืมอะไรเลย ... เอ๊ะ! จะถึงเวลาเข้าเรียนแล้วบีน่าไปก่อนดีกว่า”บีน่ารีบแสร้งเอ่ยพร้อมตั้งท่ายกมือขึ้นมาจะร่ำลาคนตัวสูงที่ตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลาของเขาหัวคิ้วของเขาเริ่มจะขมวดตัวกันและเก็บสีหน้าความขัดข้องใจเอาไว้ไม่มิดแล้ว
“หึ! ถ้าบีน่ายังนึกไม่ออก... พี่จะลงจากรถแล้วไปจับบีน่ากดโชว์ต่อหน้าทุกคนตอนนี้เลยนะ” เสียงทุ้มเริ่มกดเสียงต่ำลง ขณะที่ดวงตาของเขาเอาแต่จ้องมองั์ตากลมโตของอีกฝ่ายกลับอย่างเอาจริงเอาจังย้ำเตือนในสิ่งที่เขาเพิ่งพูดไปอย่างชัดเจนว่าถ้าเธอยังนึกไม่ออกเขาจะกระทำจริงอย่างที่พูดออกไปอย่างแน่นอน
“แหม! หิวกระหายขนาดนั้นเลยเหรอคะ” บีน่าถึงกับเบะปากกลอกตามองบนใส่คนบนรถไปทีด้วยความหมั่นไส้กับคำพูดของเขา
“ก็วันนี้ไม่มีอาหารให้ตกถึงท้องพี่นี่นา”
“อย่างพี่ไคล์กินเท่าไหร่ก็ไม่รู้จักอิ่มหรอกค่ะชิ!!” บีน่าบ่นอุบอิบประชดประชันเขาอีกครั้งทว่าตัวเธอก็ยอมเขาแต่โดยดี
บีน่ารีบยอบตัวเข้าไปในรถหรูอีกครั้งโดยเอาแขนยันตัวเบาะไว้พลางๆก่อนจะประกอบริมฝีปากอวบอิ่มสีระเรื่อของตัวเองปิดปากคนเ้าเล่ห์เพทุบายตรงหน้าที่ชอบทำตัวมันเขี้ยวไว้ชั่วครู่แล้วรีบผละออกมาด้วยความรวดเร็ว
เพราะถ้าเธอช้าหรืออ้อยอิ่ง ...คนตรงหน้าดูดกินเธอจนปากบวมเจ่อแน่!
“ไว้เจอกันตอนบ่ายค่ะ บีน่าไปเรียนแล้ว”
บีน่ารีบเอ่ยพร้อมกระแทกประตูรถปิดด้วยความว่องไวก่อนจะทิ้งท้ายโบกไม้โบกมือร่ำลาคนบนรถด้วยรอยยิ้มกว้างๆ
“บ๊ายบายนะคะ ขับรถดีๆ ค่ะ”
“ไว้เจอกันครับ”
ไคล์ที่ได้ในสิ่งที่เขา้าแล้วก็ยกริมฝีปากยิ้มรับส่งให้คนตัวน้อยของเขาด้วยความพึงพอใจอย่างมากยืนร่ำลากันอยู่พักหนึ่งเมื่อสายตาเห็นว่าคนตัวเล็กเตรียมจะหันหลังและหมุนตัวไปทางอาคารเรียนเขาจึงหันกลับมาสนใจที่พวงมาลัยในมือต่อแล้วเหยียบคันเร่งขับรถออกไปทันที
1K
