ห่าฝนสงบลง ฟ้าสางยามย่ำรุ่งมาเยือน แสงแดดอ่อนรำไรกระตุ้นให้เ้าของเรือนค่อยๆตื่นขึ้น
เธอจำได้ว่าเธอคลอดแล้ว..ลูกของเธอล่ะ
เมื่อหันไปด้านซ้ายก็พบเด็กในห่อผ้า ผมสีดำสนิท ยามเธอเอื้อมแตะเขาก็ส่งเสียงอ้อแอ้พร้อมลืมตาที่ยังเป็สีน้ำตาลอ่อนนั้นด้วยรอยยิ้มจนยูกิโกะเผลอยิ้มตาม
นี่เป็ครั้งแรกที่เธอตกหลุมรักใคร...ที่ไม่ใช่ทาคาฮิโตะ
ลูกของเธอน่ารักซะจนเกือบปล่อยวางความแค้นทั้งหมดลงไป
แต่เพราะความรัก เธอจึงปล่อยวางไม่ได้
จะให้จินกะพ่ายแพ้ไม่ได้
.
.
เป็เวลาเกือบสาย ทาคาฮิโตะก็มาหายูกิโกะที่เรือนภรรยารอง พบเธอกำลังอุ้มลูกของพวกเขาอยู่ ท่าทางเธอช่างอ่อนโยนเสียยิ่งกว่าตอนที่เขาขอเธอแต่งงานเสียอีก
" ขอโทษด้วยนะที่ไม่ได้อยู่ด้วยตอนคลอด ลูกของเราเป็ยังไงบ้างยูกิจัง "
" จินกะของเราแข็งแรงดีค่ะ เสียแต่ว่าเมื่อคืนต้องลมเย็นไปหน่อย แถมหมอตำแยทำคลอดตัดสายสะดือเสร็จก็รีบออกไปเลย... "
" ขอโทษนะ ในตระกูลอาจจะปฏิบัติต่อภรรยารองอย่างเฉยชาไปบ้าง แต่ลูกของเราจะได้รับการดูแลอย่างดีผมสัญญา "
" ชั้นเชื่อค่ะ ทากะซัง เชื่อว่าลูกของเราจะต้องปลอดภัยในอ้อมกอดของคุณแน่นอนค่ะ "
...เธอโกหก...
คนที่ได้เป็เ้าตระกูลเพราะโชคดีได้เป็บุตรภรรยาเอก คนที่ไม่กล้าแม้แต่จะมีความคิดของตัวเอง ไม่กล้าแม้แต่จะปล่อยมือทั้งเธอและตระกูลเซ็นยูจะมีอำนาจอะไรมาปกป้องลูกของชั้น
จริงอยู่ที่ตอนนั้นความรักมันบังตาให้เธอตกลงแต่งงานกับเขา แต่ตอนนี้ไม่ใช่อีกแล้ว
ลูกของชั้นเท่านั้น จินกะของแม่ จะปกป้องเอง จะไม่ยอมให้ใครทำอะไรทั้งนั้น
เพราะแบบนั้น ต้องร้ายแค่ไหนก็ยอม...
____________________
สามปีผ่านไป ยูกิโกะเฝ้าเลี้ยงดูจินกะอย่างดี มีทาคาฮิโตะแวบผ่านมาบ้างแต่ก็ไม่ได้บ่อยอะไรนักเพราะสำหรับชายคนนั้นการเอาใจใส่ อาซาฮิ - เ้าตระกูลคนต่อไปนั้นสำคัญกว่า
แต่นั่นก็ไม่เป็ไร ยูกิโกะยังแสดงท่าทางอ่อนโยนเช่นเดิม ชายโง่ผู้นั้นก็คงคิดว่าเธอเป็ของตายในคฤหาสน์ มาแค่ให้พอใจชื้นเป็บางครา
หารู้ไม่ ใจของเธอไม่ได้อยู่กับเขาอีกต่อไป ตลอดสามปีที่เฝ้าเลี้ยงดูจินกะ กับแม่นมที่ตระกูลส่งมาเพื่ออำนวยความสะดวกสบาย มันทำให้เธอยิ่งรักเด็กคนนี้
จินกะคือทุกสิ่งของเธอ ลูกรักที่เธอจะปกป้อง จะสู้เพื่อเอาสิ่งที่ควรเป็ของเขามา เธอจะยอมเป็ดอกบัวขาว คนหัวอ่อนให้คนในตระกูลคลายความหวาดระแวงแล้วซุ่มทำลายมัน
...เพื่อจินกะเท่านั้น...
.
.
พออายุได้สามขวบปี ทางตระกูลก็พรากจินกะออกไปจากอกเธอ เพราะเขาต้องเรียนรู้ ต้องฝึกการต่อสู้ และ เื่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
เป็เวลาเกือบร้อยปี แม่เฒ่าใหญ่แห่งยุคามิที่ว่ากันว่าเป็คนสุดท้ายที่มีพลังิญญาสูงในตระกูล บัดนี้ไม่ใช่อีกแล้ว
จินกะถูกทดสอบความสามารถด้านพลังิญญา แม้จะยังเล็กน้อยแต่ก็เพราะยังเด็กอยู่ จินกะสามารถััอณูิญญาได้ แม่เฒ่าแสนดีใจที่จะได้ผู้สืบทอดวิชาของตน ศาลเ้าแห่งนี้ไม่มีผู้ใช้วิชาองเมียวจิได้มาเกือบร้อยปีแล้ว
ยูกิโกะดีใจ แม้จะมองว่ามันเป็เื่งมงาย แต่แล้วอย่างไร ผู้าุโสูงสุดของตระกูลถูกใจจินกะมากกว่าอาซาฮิ นี่ไม่ใช่เื่ดีหรอกหรือ?
.
.
การเรียนครั้งแรกของจินกะเริ่มขึ้น ในวันแรกเขาต้องไปพบหน้าอาซาฮิ พี่ชายต่างแม่ผู้จะเป็เ้าชีวิตของเขาในอนาคต
สิทธิพิเศษเดียวของบรรดาลูกชายแม้เป็ลูกภรรยารองคือการได้เรียนในเรือนหลัก ยิ่งกับจินกะที่แม่เฒ่าคุมตระกูลสูงสุดถูกใจแล้วด้วยนั้นยิ่งนับว่าทุกสิ่งไร้ปัญหา
ยูกิโกะเดินจูงมือจินกะตัวน้อยมาส่งที่เรือนหลัก สายตาจับจ้อง เซ็นยู สึโยมิ และ อาซาฮิ ด้วยแววตาแข็งกร้าวเพียงครู่ ก่อนส่งยิ้มสงยและอ่อนโยนกลับไปให้
ฝ่ายเซ็นยู สึโยมิ ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าอินาริ ยูกิโกะไม่ชอบหน้าตนซักเท่าไหร่ แต่ตราบใดที่อีกฝ่ายอยู่อย่างสงบในที่ของตนเองเธอเองก็ใช่ว่าอยากจะไปยุ่ง
สำหรับสึโยมิ ความรักเป็เื่ไร้สาระั้แ่แรก ตระกูลเซ็นยูเป็ตระกูลนักพรต ตระกูลยุคามิเป็ตระกูลองเมียวจิ การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์และสร้างผู้สืบทอดที่จะมีพลังิญญาต่างหากที่สำคัญ
ทว่า ดูเหมือนลูกชายของ อินาริ ยูกิโกะ...เหมือนจะชื่อจินกะสินะ ดันมีพลังิญญา ไม่ใช่อาซาฮิลูกชายของเธอ
แต่แล้วอย่างไร ชื่อเด็กคนนั้นก็บอกมาแต่แรกอยู่แล้ว...
จินกะ - แนวรบ กับ อาซาฮิ - แสงตะวัน
แข็งแกร่งแล้วอย่างไร? มีพลังแล้วอย่างไร? ยังไงซะ ชะตากรรมของจินกะก็ต้องเป็องค์รักษ์ใต้เงาแสงทิวาของลูกชายเธอจนตาย
แต่จะไม่ดูดำดูดีก็คงไม่ได้....
สึโยมิแย้มยิ้มตอบกลับทั้งยูกิโกะและจินกะ
" สวัสดีจ้ะอินาริซัง จินกะคุง วันนี้มาเรียนกับอาซาฮิวันแรกสินะ เธอจะคอยดูอยู่ใกล้ๆก็ได้นะคะ "
" ขอบคุณท่านหญิงนะคะ แต่ดิฉันขอไปนั่งรอที่ศาลากลางสวนหินดีกว่าค่ะ "
" พูดอะไรอย่างนั้น เรียกพี่หญิงสิ อย่างไรเราก็มีสามีร่วมกัน...ถ้าอย่างนั้น ถึงเวลาเลิกเรียนจะให้คนไปบอกนะจ้ะ "
" ขอบคุณค่ะ พี่หญิง...จินกะ วันนี้เรียนวันแรกก็ตั้งใจเข้านะ "
" ฮับ ท่านแม่ " จินกะตอบพร้อมแย้มยิ้มน่ารัก แค่มีรอยยิ้มนี้ จากที่ยูกิโกะหงุดหงิดกับการพบปะพวกเซ็นยูก็พลันรู้สึกใจเย็นขึ้นทันที
" สู้ๆนะครับ แล้วแม่จะรอ "
____________________
" หวัดดี นายคือคนที่จะเป็องครักษ์ของชั้นหรอ " แว่วเสียงมาจากทางด้านหน้า
" สวัสดีฮับ ท่านพี่อาซาฮิ ผมจินกะ อายุสามขวบแล้วฮับ "
" อืม ผมอาซาฮิ อายุห้าขวบแล้ว ยินดีที่ได้รู้จักนะ น้องชาย "
จินกะรู้สึกได้ว่าอาซาฮิไม่ได้มองตัวเองในแง่ร้ายขนาดนั้นก็ยิ้มดีใจ ก็อย่างว่าที่เด็กจะจับััอารมณ์ผู้คนได้ดีเป็พิเศษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเด็กที่มีพลังิญญาสูงอย่างจินกะ
จินกะรู้ดีว่าท่านหญิงสึโยมิ ไม่ได้เอ็นดูตน แต่ก็ไม่ได้เ็า ความรู้สึกคล้ายห่างเหินราวมองอนาคตผู้ใต้บังคับบัญชาของลูกชายตนเองเสียมากกว่า...แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากหรอก เขายังมีท่านแม่ยูกิโกะของตัวเองนี่นา
การเรียนในวันนี้ของทั้งคู่ ฝ่ายอาซาฮิต้องเรียนเื่การเมืองการปกครองและวัฒนธรรมเพื่อขึ้นเป็ผู้นำของศาลเ้ายุคามิ ไม่ใช่เื่ง่ายสำหรับอีกฝ่ายเช่นกันที่ต้องเรียนเื่เคร่งเครียดั้แ่อายุยังน้อย
ส่วนของจินกะได้เรียนในเื่ของการเตรียมพร้อมเปิดจุดพลังิญญา เรียนวัฒนธรรมศาลเ้า ก่อนที่จะไปเรียนวิชาอัญเชิญขององเมียวจิกับแม่เฒ่าใหญ่เป็การส่วนตัวต่อไป
การเรียนเป็เช่นนี้ผ่านไปหลายเดือน จนในที่สุดก็ถึงเวลาที่จินกะต้องฝึกต่อสู้โดยใช้พลังิญญา ทว่ายังเด็กเช่นนี้จึงเกิดพลาดพลั้งาเ็มิใช่น้อย ยูกิโกะเอง แม้ยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งเกี่ยวกับเื่ิญญางมงาย แต่ลูกเจ็บขนาดนี้ใจเธอจะไม่เจ็บได้อย่างไร
แต่ว่านอกจากทำแผลให้จินกะในบางคราแล้วว ยูกิโกะไม่ได้ห้ามอะไรทั้งสิ้น หากจะล้มเซ็นยู จินกะจะต้องแข็งแกร่ง
เพราะพลังคือทุกสิ่ง
แม้เธอจะเป็คนธรรมดาแต่บางเหตุการณ์ก็พอจะเข้าใจได้...ว่าพลังิญญานั้นมีจริง
.
.
" ท่านแม่คับ จินกะกลับมาแล้ว "
" กลับมาแล้วหรือ โถ...ตัวช้ำขนาดนี้ ไม่รอแม่ไปรับเล่า หืม "
ตอนนี้ที่อยู่ของสองแม่ลูก ยูกิโกะและจินกะอยู่ใกล้เรือนหลักเป็อย่างมาก อันที่จริงคืออยู่ใกล้เรือนแม่เฒ่าาุโ เนื่องจากเป็ที่โปรดปราน เซ็นยู สึโยมิเองเห็นทำหน้าเ็าทว่าแววตากังวลและกดดันนั่นทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นเยอะมากทีเดียว
" จินกะอยากรีบมาหาท่านแม่คับ ท่านแม่คิดถึงจินกะมั้ย "
" ที่สุดจ้ะ ลูกรัก วันนี้เป็อย่างไรบ้างจ้ะ "
" วันนี้ผมเจอท่านพ่อ ท่านพ่อบอกว่าต้องเก่งกว่านี้ถึงจะเป็องครักษ์ให้ท่านพี่อาซาฮิได้คับ...ท่านแม่ จินกะเก่งไม่พอหรอ? แต่จินกะใช้คาถาอัญเชิญได้แล้วนะ ท่านยายก็บอกว่าจินกะเป็อัจฉริยะ "
ไอ้เวรทาคาฮิโตะ !
" ไม่จริงเลยจ้ะ จินกะลูกแม่เก่งที่สุด "
" แต่ท่านพ่อบอกว่า ยังไงผมก็ต้องเป็องครักษ์ เพราะผมเป็ลูกท่านแม่... "
ยูกิโกะกำหมัดแน่น อยากจะต่อยผู้ชายปากหมาสักที เธอเคยหลงรักมันได้ยังไง ไอ้ตัวสวะมีดีแต่ปากนี่!
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
TBC.
陣 (じん) – ค่ายทหาร, แถวรบ
佳 (か) – ดี, ยอดเยี่ยม
ชื่อของจินกะเป็ชื่อที่ถูกกำหนดมาแต่แรกว่าต้องเป็หน่วยรบค่ะ (เลือกคันจินานมาก ฮาาา)
จริงๆแล้วแต่งสดค่ะ ตอนแรกไม่นึกว่าจะมีคนเห็นเลย ดีใจมากจริงๆค่ะ แต่ในใจก็ชิบหัยแร้วพลอตยังงมๆอยู่เลย5555
แต่ยังไงก็จะพยามค่ะ ฮึบ!
3K
