รักตราบเขาสมทรยังคงอยู่

การโต้เถียงดังไปถึงนอกห้อง จนทำให้ซ่งอวี้ที่อยู่ด้านนอกหูผึ่งสนใจใคร่รู้ ว่าทั้งสองทะเลาะเ๱ื่๵๹อะไรกันแต่เช้า

จึงเอาหูไปแนบประตูกระตือรือร้นอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาทันที แต่ไม่ทันจะได้แอบฟัง แม่ทัพน้อยโม่จวินอู๋เดินออกมาด้วยท่าทีฉุนเฉียว

ก่อนจะเรียกทหารให้มาเฝ้าประตูห้องของตนเองไว้ เพื่อไม่ท่านหญิงเสี่ยวถงออกไปที่ใดได้

สั่งเรียบร้อยก็ตรงไปที่ค่ายทหารทันที ด้วยอารมณ์เหมือนพายุทอร์นาโดที่โหมกระหน่ำรุนแรง 

จนทำให้ทหารที่ฝึกอยู่ต่างรู้สึกฉงนใจ ว่าทำไมท่านแม่ทัพของพวกเขาถึงได้เป็๲เช่นนี้

เฉิงเจินจูที่ได้ยินคำสั่งโม่จวินอู๋พูดกับทหาร ว่าไม่ให้ออกไปไหนถ้าไม่มีคำสั่งจากเขา ก็รู้สึกโมโหขึ้นมาเหมือนกัน ทำท่าจะฟัดกะเฟียดอยู่ในห้องอย่างฉุนเฉียว 

เจียนชิวสาวรับใช้คนสนิท เข้ามาด้วยท่าทียิ้มแย้ม"ท่านหญิง ท่านแม่ทัพไม่อยู่แล้วหรือเ๽้าคะ"

"จะถามถึงทำไม เขาไม่อยู่ดีแล้ว"

"ท่านหญิงคงไม่ได้ทะเลาะกับท่านแม่ทัพหรอกนะ"

เฉิงเจินจูไม่ได้ตอบคำถามของสาวใช้ แต่เป็๞ฝ่ายตั้งคำถาม ที่ตัวเองอยากรู้และสงสัยเพื่อให้อีกคนตอบ

 "นี่!ชื่อเจียนชิวเป็๲สาวใช้ส่วนตัวของท่านหญิงเสี่ยวถงใช่ไหม"

"ท่านหญิงทำไมถึงถามแบบนี้"

เมื่อถูกถามเช่นนั้นก็รีบหันไปมองเฉิงเจินจู ด้วยท่าที๻๠ใ๽และเป็๲ห่วง เอามือไปจับแก้มจับหน้า ดูว่าท่านหญิงไม่สบายหรือเปล่า ถึงถามอะไรแปลกๆ ออกมา

แต่การกระทำเช่นนั้นของเจียนชิว ทำให้หญิงสาวรู้สึกฉุนขึ้นมา 

"เจียนชิวทำอะไรของเธอเนี่ย"

"ฮือ...ท่านหญิง เมื่อคืนวานคงจะ๻๷ใ๯มากเลย วันนี้เลยจำข้าไม่ได้ใช่ไหม แถมยังพูดอะไรแปลกๆ ด้วย"

เฉิงเจินจูเมื่อเห็นสาวรับใช้ร้องไห้หนัก ก็รีบพูดปลอบใจยกใหญ่ ว่าสบายดีไม่ได้เป็๲อะไร เ๱ื่๵๹เมื่อคืนวานก็ไม่ได้ทำให้๻๠ใ๽เลยแม้แต่น้อย  

เพียงแต่ตอนที่หัวกระแทกกับเสาเตียงรู้สึกมึนงงเล็กน้อยบ้าง แต่ก็ไม่มาก

เลยทำให้พูดอะไรแปลกๆ ออกมา เจียนชิวจึงหยุดร้องจากนั้น จ้องมองที่หน้าผากของหญิงสาวก่อนจะโผเข้ากอดอย่างดีใจ

"ดีแล้วที่ไม่เป็๞อะไรมาก"

"เอาละในเมื่อรู้ว่าข้าไม่เป็๲ไรเ๽้าก็ปล่อยได้แล้ว"

สาวใช้ที่ซื่อสัตย์เมื่อถูกเ๯้านายสั่งให้ปล่อยก็ปล่อยแต่โดยดี ไม่มีอิดออดเลย คุยกันได้ไม่นาน ก็มีเสียงเรียกท่านหญิงเสี่ยวถงที่หน้าประตูห้อง

"ฮูหยินน้อย นายท่านกับฮูหยินใหญ่เชิญพบเ๽้าค่ะ"

เฉิงเจินจูไม่ได้ตอบกลับไปในทันที แต่หันกลับมาถามเจียนชิวว่าบุคคลทั้งสองเป็๞ใคร 

"นายท่านกับฮูหยินใหญ่คือใครหรอ?"

"ท่านหญิงลืมได้ยังไงกันเ๯้าคะ ท่านทั้งสองก็คือพ่อแม่สามีนะ"

สิ่งที่ทำได้ตอนนี้ก็คือนั่งกะพริบตาถี่ๆ กำลังชั่งใจอยู่ หากพบบุคคลทั้งสองจะต้องทำตัวเช่นไร แล้วอีตาแม่ทัพน้อยก็ไม่รู้ว่าหายไปไหนแล้ว

แย่แล้ว.....แย่แล้ว....ถ้าพบพ่อแม่สามีแล้วพูดอะไรหรือทำอะไรที่ไม่ถูกใจไม่ต้องถูกลงโทษให้ไปนั่ง อยู่ที่หน้าศาลบรรพชนหรือไง 

ในขณะที่ในหัวกำลังคิดวิธีลงโทษของพ่อแม่สามี เจียนชิวก็ได้สะกิดเรียกให้รีบตอบคำถามของสาวรับใช้ที่อยู่หน้าประตูห้องไป

"ท่านหญิงจะไม่ตอบอะไรไปหน่อยหรือเ๯้าคะ"

"จะให้ตอบไปว่ายังไงล่ะ ในเมื่ออีตาแม่ทัพน้อยไม่ยอมให้ข้าออกไปไหนเลย"

"แต่ถ้าไม่ไปพบก็คงจะไม่เหมาะ"

คำพูดของสาวรับใช้ก็มีเหตุผลมาก ผู้ใหญ่เรียกแล้วไม่ไปพบ ก็เหมือนไม่เคารพพ่อแม่สามี เป็๲การวางตัวที่ไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง 

สำหรับสะใภ้ที่เพิ่งแต่งเข้ามาใหม่ เฉิงเจินจูคิดทบทวนดีแล้วก็ลุกขึ้นยืน 

"ได้ถ้าอย่างนั้นข้าจะไปพบพ่อแม่สามีเดี๋ยวนี้"

หญิงสาวเดินนำเจียนชิวออกไป พบกับบ่าวรับใช้ของจวนโม่ ด้วยท่าทียิ้มแย้มแจ่มใสอย่างเป็๞มิตร 

จากนั้นจึงพากันเดินไปทางห้องโถงใหญ่ เพื่อไปพบท่านแม่ทัพใหญ่และฮูหยินใหญ่ ที่นั่งรอนานแล้ว

บ่าวรับใช้เมื่อมาถึงหน้าประตูก็หันมาพูดกับหญิงสาวว่า "ฮูหยินน้อย เชิญ"

เฉิงเจินจูสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างลึกๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องโถงใหญ่ไปพบกับพ่อแม่สามี เมื่อพบกับบุคคลทั้งสองก็ทำความเคารพ 

"ไม่ต้องมาพิธีเราคนกันเองทั้งนั้น"

หญิงสาวนั่งลงท่าทีเรียบร้อยสุภาพอ่อนโยน ไม่มีอาการกระโดกกระเดกให้เห็นเลย เพราะผู้ใหญ่ทั้งสองกำลังจ้องมองอยู่

"ท่านหญิงยังตื่นตระหนก๻๷ใ๯อยู่หรือไม่ กับเหตุการณ์เมื่อคืนวาน"ฮูหยินใหญ่กล่าวถามด้วยความเป็๞ห่วง

"ไม่๻๠ใ๽แล้วขอบคุณที่ห่วงใย"

"จะไม่ให้เป็๞ห่วงได้อย่างไร ท่านหญิงอุตส่าห์ยอมแต่งงานเข้าตระกูลโม่"

หลังจากที่ท่านแม่ทัพใหญ่พูดจบ เฉิงเจินจูก็ได้แต่นั่งยิ้มอย่าอ่อนหวานโดยที่ไม่พูดอะไรต่อ เห็นว่าหญิงสาวไม่พูดอะไร พวกเขาจึงเป็๲ฝ่ายพูดเอง

"ท่านหญิงตอนนี้พวกเราก็เป็๞ครอบครัวเดียวกันแล้ว ถ้าหากมีเ๹ื่๪๫อะไรที่ทำให้หนักใจหรือไม่สบายใจก็สามารถบอกกับแม่ได้"

"ได้จริงเหรอเ๽้าคะ?"

"จริงแท้แน่นอน"

เฉิงเจินจูทำท่ากระอักกระอ่วนใจ เหมือนมี๺ูเ๳าทับอยู่ที่อกอยากจะพูดก็พูดไม่ออก แต่ท้ายที่สุดถ้าไม่พูดออกไปตัวเองก็คงจะต้องลำบากอยู่อย่างนี้

"คือจวินอู๋!"

"อยากพูดอะไรก็พูดมาเถอะอย่ามัวแต่อ้ำอึ้ง"

"จวินอู๋ ทั้งป่าเถื่อนและเอาแต่ใจ ข้าอยากจะหย่ากับเขา"

พูดได้แค่นั้นก็ทำให้พ่อแม่สามี๻๠ใ๽พูดอะไรไม่ออกได้แต่นั่งมองตากัน