ตอนที่ 2 คุณปู่
เจียงฉือจมอยู่กับความสับสนตลอดทั้งเช้า…
“เจียงฉือ รีบไปเอาเสื้อผ้าน้องชายแกมาซักเลยนะ”
เพิ่งจะกลับถึงบ้าน ก็พบกับผู้หญิงหน้าตาท่าทางโหดร้ายร้องเรียกเสียงดังลั่นแววตาฉายชัดถึงความรังเกียจ
ผู้หญิงคนนี้คือโจวลี่ เป็แม่เลี้ยงของเจียงฉือส่วนแม่แท้ๆ นั้น ั้แ่จำความได้เขาก็ไม่เคยเห็นหน้าเธอมาก่อนเลย เขาเคยถามปู่ว่าแม่อยู่ที่ไหนทว่าปู่ตอบกลับมาว่าเธออยู่ในที่ที่ไกลมากๆ
ทว่าอย่างไรก็ตาม ทั้งหมดนี่ก็ไม่ได้มีความหมายอะไรสำหรับเจียงฉือในเวลานี้แม้แต่น้อยเขาไม่สนใจคำพูดโหดร้ายของหญิงแซ่โจว แล้วเดินผ่านแม่เลี้ยงไปทั้งอย่างนั้น
เมื่อหญิงแซ่โจวเห็นว่าเขาเมินตนเองก็หยิบตะหลิวมาถือไว้ในมือคิดที่จะใช้ตีเจียงฉือ
“ไอ้เด็กไม่รักดี ฉันหาข้าวให้แกกิน หาเสื้อผ้าให้แกใส่ เดี๋ยวนี้กล้าไม่เชื่อฟังคำพูดฉันแล้วงั้นเหรอ”
ครั้งนี้เจียงฉือไม่ปล่อยให้หล่อนทุบตีอีกต่อไปเขารีบเบี่ยงตัวหลบ
“ยังจะกล้าหลบอีก” หญิงแซ่โจวโกรธเป็ฟืนเป็ไฟตั้งใจจะตีเขาให้ได้ แต่ภาพที่เห็นกลับกลายเป็เจียงฉือหันมาคว้าของในมือเธอเอาไว้ก่อนจะจ้องมองเธอด้วยดวงตาดำมืดอย่างเ็า “ทำไมถึงยังคิดที่จะตีฉันอีก”เจียงฉือยิ้มเยาะก่อนจะออกแรงผลัก โจวลี่ถูกผลักจนเซถอยหลังไปหลายก้าว
เธอไม่รู้ว่าวันนี้เจียงฉือเป็อะไรไปราวกับกินยาอะไรผิดอย่างนั้นแหละ ทำไมจู่ๆ ถึงได้กล้าต่อต้านเธอขึ้นมาได้ แต่พอมองดวงตาอันดำมืดของเจียงฉืออีกครั้งเธอก็รู้สึกว่าค่อนข้างน่ากลัว จึงไม่กล้าลงมืออีก
เจียงฉือเห็นว่าเธอไม่ได้ทำอะไรอีกจึงไม่คิดจะพูดอะไรไร้สาระต่อ ก่อนจะเดินไปทางหลังบ้านแทน
“ไอ้เด็กเวรนี่ คิดรึว่าพอพ่อแกกลับมาแล้วฉันจะไม่ฟ้องพ่อแก”เสียงด่าทอที่ทำให้คนฟังต้องรู้สึกคลื่นไส้อาเจียนของหญิงแซ่โจวดังไล่หลังมา…
“เสี่ยวฉือกลับมาแล้วเหรอ” ทันทีที่เจียงฉือเดินเข้ามาบริเวณหลังบ้านก็พบกับใบหน้าเปี่ยมเมตตาของปู่ที่กำลังยันไม้เท้าเพื่อเดินตรงมาหาเขารีบเดินเข้าไปกอดแขนปู่พลางร้องเรียก “ปู่ครับ”เสียงปนสะอื้น น้ำตาหยดลงมาราวกับสร้อยมุกที่ขาดสะบั้น
คนผู้นี้คือปู่ของเขา ปู่สุดที่รักของเขาเนื่องจากชาติก่อนตัวเขาเองมีแต่งานการรัดตัว จึงทำได้เพียงพูดคุยกับปู่ผ่านทางโทรศัพท์เท่านั้นและเพื่อที่จะไม่ทำให้เขาเป็ห่วง ปู่จึงมักจะบอกกับเขาว่า “ปู่สบายดีเจริญอาหารมาก กินอะไรก็อร่อยไปหมด แม้แต่ตาเฒ่าหวังข้างบ้านยังสุขภาพดีไม่เท่าปู่เลยนะ”
ทว่าพอเขาโทรกลับไปอีกครั้งเสียงที่ส่งผ่านมาจากอีกฟากของปลายสายกลับเป็เสียงของพ่อ “เจียงฉือปู่เขา…”
‘ปึก’ โทรศัพท์มือถือของเจียงฉือตกลงไปบนพื้น มันเป็ไปได้อย่างไรมันจะเป็ไปได้อย่างไรกัน เจียงฉือปฏิเสธมันอย่างสุดความสามารถ ทว่าร่างกายกลับพรวดพราดออกจากประตูบ้านไปอย่างรวดเร็วเขาร้องไห้มาตลอดทาง ตาบวมแดงไปหมด
กระทั่งมาถึงหน้าประตูบ้านเจียงฉือก้าวเท้าเข้าไปในบ้านด้วยจังหวะที่ยากลำบาก ไม่มีประโยคที่คุ้นเคยอย่าง ‘เสี่ยวฉือกลับมาแล้วเหรอ’ อีกต่อไปมีเพียงโลงศพโลงหนึ่งที่วางอยู่หน้าประตู ใบหน้าคุ้นเคยของปู่ก็กลายเป็รูปถ่ายรูปหนึ่งที่วางอยู่หน้าโลงศพ
คราวนี้เจียงฉือไม่ร้องไห้แล้วเขานั่งคุกเข่ากอดรูปถ่ายของปู่อยู่เป็วันๆ ข้างกายมีคนผ่านไปมามากมาย พ่อกับเหล่าญาติและเพื่อนบ้านพูดคุยถามไถ่กันตามมารยาทแม่เลี้ยงกับคนอื่นๆ ก็พูดคุยหัวเราะคิกคักกัน เมื่อมันดังผ่านเข้ามาในหูของเขา เสียงเ่าั้ก็ฟังดูเสียดแทงเป็พิเศษ
สุดท้ายขณะที่เจียงฉือกำลังเก็บข้าวของของปู่เขาคลำเจออะไรนูนๆ อยู่ในหมวกใบโปรดของปู่ เขาจึงเปิดออกดู…
“เสี่ยวฉือกลับมาแล้วเหรอ ปู่ไปเสวยสุขบน์แล้ว เสี่ยวฉืออย่าเศร้าไปเลยนะหลานชายของปู่เป็เด็กน้อยที่เชื่อฟังมากที่สุดในโลก ต่อจากนี้เสี่ยวฉือจะต้องมีความสุขนะแล้วก็ในบัตรมีเบี้ยเกษียณและเงินำาญหลายปีมานี้ของปู่อยู่ นี่เป็สินสอดที่ปู่เตรียมไว้ให้หลานน่าเสียดายจริงๆ ที่ปู่ไม่ได้รอดูเสี่ยวฉือแต่งงาน แต่ยังไงในอนาคตหลานชายของตาเฒ่าคนนี้ก็ต้องได้แต่งกับคนที่เหมาะสมกันอย่างแน่นอนปู่จะคอยอวยพรให้หลานตลอดไปเลยนะ”
เจียงฉืออ่านจดหมายในมือ ก่อนจะกำมันแน่นไว้แนบอกแล้วร้องไห้โฮออกมาจนไม่มีเสียง…
หลังจากนั้นเจียงฉือก็ไม่เคยกลับมายังสถานที่ที่เรียกว่าบ้านแห่งนี้อีกและไม่ได้พบกับบรรดาญาติเหล่านี้อีกเลย
“เสี่ยวฉือเป็อะไรไป ถูกรังแกที่โรงเรียนเหรอ”ผู้เฒ่าเจียงถามด้วยความเป็ห่วงเป็ใย
“เปล่าครับ ก็แค่คิดถึงปู่” เขาเอ่ยยิ้มๆ“ไอ้หยา~ หลานชายคนนี้ช่างอ้อนเสียจริง” ผู้เฒ่าเจียงหัวเราะเต็มเสียงอย่างร่าเริง เจียงฉือโน้มตัวกอดแขนผู้เป็ปู่เอาไว้แน่นและสะอื้นไห้ด้วยความปีติเป็อย่างยิ่ง
ตกดึก เจียงฉือนอนอยู่บนเตียงครุ่นคิดถึงเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อกลางวัน ไม่นึกเลยว่าจะเกิดเื่แบบนี้ขึ้นกับตัวเองครั้งนี้เขาจะต้องมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองให้ได้ เจียงฉือจดบันทึกความคิดของตนลงในสมุดกว่าจะบันทึกเรียบร้อยก็เป็เวลาเกือบฟ้าสาง ก่อนจะรู้สึกง่วงงุนจนผล็อยหลับไป
นอกหน้าต่างมีฝนตกลงมา เื่ราวต่างๆในชาติก่อนถาโถมเข้ามาในความฝัน ความรู้สึกกดทับมากมายเสียจนเจียงฉือหายใจไม่ออก หยาดน้ำตากลิ้งหล่นลงมาและซึมลงไปในหมอน…
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/2950e7d742c903d7a687d9b0ce2dfde8
2K
