ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]

        เมื่อเห็นสีหน้าที่เมื่อครู่ดูเดือดดาลแต่จู่ ๆ ก็กลับมามีท่าทีอิ่มเอมใจของเฉินเสาอวี่ หานรุ่ยก็คิดในใจว่าไม่รู้ว่าเฉินเสาอวี่เกิดนึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าถึงได้แปรเปลี่ยนเป็นอิ่มเอมใจเช่นนี้ท่าทางของเขาราวกับกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งรักอย่างนั้นแหละ และคนที่เขาตกหลุมรักก็คือจุนห่าว พอนึกถึงตรงนี้ หานรุ่ยก็พลันรู้สึกขยะแขยงขึ้นมาเฉินเสาอวี่เป็นดั่งแมลงวันที่ไม่อาจสลัดออกไปได้ แม้จะออกมาเพียงครั้งคราว แต่ก็ทำให้พวกเขารู้สึกขยะแขยงดูเหมือนว่าเขาจะต้องเร่งฝีเท้า เพื่อออกจากตรงนี้เสียแล้ว 

        หานรุ่ยพูดกับเฉินเสาอวี่อย่างไม่สบอารมณ์นักว่า “เจ้าขวางทางพวกเราอยู่โปรดขอทางให้พวกเราด้วย” ตอนนี้เขามีเรื่องที่ต้องทำ ไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับเฉินเสาอวี่หรอกอีกอย่างจุนห่าวก็เหมือนกับไข่ที่ไม่มีรอยร้าว ต่อให้อยากตอมเท่าไหร่แมลงวันอย่างเฉินเสาอวี่ก็คงไม่มีโอกาสนั้น

        เมื่อเห็นหานรุ่ยที่กำลังจะเดินไป เฉินเสาอวี่ที่ยืนอยู่ตรงนั้น ก็ยังคงยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนพลันพูดว่า “หานรุ่ย นี่เจ้ารีบร้อน เพื่อออกไปหวานแหววกับชายคนนี้รึแต่เจ้าโชคไม่ดีเท่าไหร่นัก เพราะข้าจับได้แล้ว หากข้านำเรื่องนี้ไปฟ้องจุนห่าวลองทายดูสิว่า จุนห่าวจะทำอย่างไรกับเจ้า”

        หานรุ่ยคิดไม่ถึงว่าเฉินเสาอวี่จะคิดว่า จุนเช่อเป็นชายชู้ของเขาไม่สงสัยเลยว่า ทำไมใบหน้าของเขาถึงได้อิ่มเอมใจอย่างเต็มเปี่ยมเช่นนี้ เป็นเพราะเขาคิดหนทางให้ตนเองได้และคิดว่าในที่สุดก็ได้พบโอกาสที่จะแต่งงานกับจุนห่าวแล้วนี่เองหานรุ่ยอยากจะถามเฉินเสาอวี่เหลือเกินว่า เจ้าไปเอาความมั่นใจนี้มาจากไหน ถึงได้คิดว่าจุนห่าวจะทิ้งเขาแล้วไปแต่งงานกับเฉินเสาอวี่แทน ในความคิดของหานรุ่ยนั้นรูปลักษณ์ภายนอกของเฉินเสาอวี่ไม่ใช่แบบที่จุนห่าวชอบเลยแม้แต่น้อย แต่เขาก็ไม่ได้คิดว่าตัวเขาขี้เหร่จุนห่าวกล่าวว่า รูปร่างหน้าตาของเฉินเสาอวี่นั้น เป็นพิมพ์นิยมในบ้านเกิดแห่งนี้หานรุ่ยฉุกคิดขึ้นมาว่า คงต้องขอบคุณใบหน้าของเขาแล้ว มิฉะนั้นจุนห่าวก็คงจะไม่ตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็น

        หานรุ่ยมองเฉินเสาอวี่ คนที่กำลังขวางทางเขาด้วยใบหน้าที่ดูอิ่มเอมใจพร้อมพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ถ้าให้ข้าเดา จุนห่าวคงจะชกเจ้าสักหมัดแน่นอนเขาเกลียดคนที่ยุแยงความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับเขาเป็นที่สุด”วิธีที่ดีที่สุดในการต่อสู้กับศัตรู คือ หาจุดอ่อนของเขาและโจมตีจนสิ้นชีพ

        เมื่อเห็นรอยยิ้มของหานรุ่ย เฉินเสาอวี่ก็รู้สึกขัดลูกหูลูกตายิ่งนัก จึงตอบกลับอย่างเดือดดาลว่า“เจ้าไปเอาความมั่นใจมาจากไหน เจ้าคิดหรือว่า ถ้าเจ้าทำเรื่องอื้อฉาวเช่นนี้แล้วจุนห่าวจะยังปกป้องเจ้าต่อน่ะ เว้นเสียแต่ว่าเขาจะไม่ใช่ผู้ชาย” เฉินเสาอวี่ไม่เข้าใจจริงๆ ในเมื่อหานรุ่ยเป็นซวงเอ๋อร์ที่หน้าตาขี้เหร่ขนาดนี้เหตุใดจุนห่าวถึงไม่ทิ้งเขาไป คราวนี้เขามีโอกาสแล้ว การที่ซวงเอ๋อร์กับชายอื่นเข้าป่าไปด้วยกันสองต่อสองจะทำเรื่องอะไรได้อีกเฉินเสาอวี่คิดได้แต่เรื่องสกปรก

        หานรุ่ยพูดกับเฉินเสาอวี่ด้วยใบหน้าดุดัน พร้อมสายตาที่เฉียบคมว่า“จุนห่าวเห็นแก่หน้าข้า และจุนห่าวก็เป็นผู้ชายของข้า เขาจะเป็นผู้ชายหรือไม่ข้าย่อมรู้ดี เจ้าอย่าคิดที่จะมาแย่งผู้ชายของข้า อีกอย่าง จากนี้ไปไม่ต้องมายุ่งกับข้าอีกสุนัขที่ดี ต้องไม่ขวางทางคนอื่น ขอทางให้ข้าด้วย” เมื่อพูดจบเฉินเสาอวี่ก็เดินเบี่ยงไปด้านข้างเมื่อหานรุ่ยเข้าใกล้เฉินเสาอวี่ เขาก็เตือนเฉินเสาอวี่อีกครั้งว่า“จำคำพูดข้าเมื่อกี้ไว้ให้ดี มิฉะนั้นเจ้าคงไม่ได้ตายดีแน่”

        หลังเฉินเสาอวี่ถูกใบหน้าอันดุดันและสายตาเฉียบคมของหานรุ่ยมองมา เขาก็ตกใจจนหน้าซีดทว่าแพ้คนได้ แต่อย่าแพ้อำนาจ เขาจึงพูดไล่หลังหานรุ่ยไปว่า “นี่เจ้ากล้าข่มขู่ข้ารึพ่อของข้าคือหัวหน้าหมู่บ้านแห่งนี้ ระวังข้าให้พ่อข้าไล่เจ้าออกไปแล้วกัน!”

        หานรุ่ยกล่าวโดยไม่หันหลังกลับไปมองว่า “หัวหน้าหมู่บ้านสำหรับข้า ไม่ได้มีความหมายอะไรกับข้าเลยข้าจะจัดการเขาเอง” 

        พอมองหานรุ่ยที่เดินนำหน้าไป จุนเช่อคิดไม่ถึงว่า หานรุ่ยจะมีด้านที่เอาแต่ใจเช่นนี้เขาจึงรีบเดิมตามไป พร้อมพูดกับเฉินเสาอวี่ในขณะที่เดินผ่านว่า“ข้ามิใช่ชายชู้ของหานรุ่ย ข้าคือลูกผู้พี่ของเขา” เมื่อกล่าวจบแล้ว เขาก็รีบตามหานรุ่ยไปและเอ่ยถามกับหานรุ่ยว่า “คนเมื่อกี้คือใครหรือ”

        หานรุ่ยพูดอย่างเหยียดหยามว่า “ดอกท้อเน่า ๆ ที่ชอบจุนห่าวเท่านั้นเองไม่ต้องใส่ใจหรอก”