เลออสฝันร้ายหนักจากพิษไข้ฝันถึงพ่อแม่ของตนที่ไม่เคยเห็นหน้า ฝันว่าตนถูกพวกล่าทาสตามล่าจนกระทั่งถูกจับตัวได้ ชายหนุ่มกำลังจะถูกตัดขาเพื่อลงโทษ เลออสสะดุ้งตื่นขึ้นพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงนอนในห้องหนึ่ง
ข้างตัวเป็ผู้หญิงผมดำขลับหน้าตาสะสวยที่ยิ้มให้กับตนยื่นมือััหน้าผากเลออส ปรากฏไอสีเขียวลอยละล่องข้างตัวคือบุรุษร่างกำยำใหญ่โตท่าทางน่ากลัว รอยแผลปรากฏเต็มที่ใบหน้าสีผมหงอกขาวทั้งศีรษะและหนวดเครา เลออสรีบดันตัวเองลุกขึ้นยกมือปิดรอยสักทาสโดยไม่รู้ตัวความรู้สึกเจ็บแผลทั่วทั้งร่าง โดยเฉพาะที่เท้า แผลที่ถูกธนูยิงยังเจ็บอยู่แม้จะดีขึ้นมาก
“เ้าสลบไปสามวัน” หญิงงามแปลกหน้าดันให้เลออสนอนลง
“ร่างกายเ้ายังไม่หายดีอย่าพึ่งรีบร้อนถ้าเ้าตายไปความพยายามของนีอาราที่รักษาเ้ามาตลอดสามวันคงเสียเปล่า” ชายท่าทางน่ากลัวบอก
ชายรูปร่างสูงใหญ่แนะนำตัวเองชื่อบารอส เป็แม่ทัพปกป้องชายแดนตอนใต้ของป้อมแห่งนี้ และภรรยาของนางเป็จอมเวทชื่อนีอารา เลออสได้ยินรู้สึกใมากว่าตนเองมาถึงชายแดนแล้ว
“ก่อนอื่นข้าต้องขอขอบคุณเ้าที่ช่วยเหลือคนของข้าที่ถูกปล้นตอนเก็บรวบรวมเสบียงแต่มีเื่สำคัญกว่านั้นที่จะต้องคุยกันก่อน นี่คือประกาศจับของเ้าใช่หรือ”ลอร์ดบารอส ยื่นประกาศจับรูปวาดใบหน้าของเลออสขึ้นมา พร้อมกับโทษของเขาที่ฆ่าคนตายเลออสได้แต่พยักหน้ารับจนคำพูด
“ข้าอยากฟังเื่ราวทั้งหมดจากปากเ้าทำไมเ้าหนีมา ทำไมเ้าฆ่าคนหาปลาตายไปสองคน ทำไมเ้าถึงช่วยคนของข้าจากลุ่มโจรและเ้าทำได้อย่างไร ข้ามองปราดเดียวว่าเ้าเป็ทาสรับใช้ ไม่ใช่นักสู้”ลอร์ดบารอสปกล่าว เลออสตัดสินใจเล่าเื่ทุกอย่างจนหมดว่าทำไมถึงหนีมาและเหตุผลที่เขาสู้ชนะพวกโจรได้เพราะได้ิญญาแห่งป่าไม้ช่วยเหลือ
นิอาราสงสัยว่าเลออสเป็คนทรงได้อย่างนั้นหรือชายหนุ่มบอกว่าเป็ครั้งแรกที่ตนติดต่อกับิญญาได้ นิอาราแปลกใจปกติคนทรงจะปรากฏความสามารถั้แ่ยังเด็กแต่เลออสกลับค้นพบเมื่อตอนเป็หนุ่ม นิ่งเงียบสักพักทั้งนีอาราและเลออสหันไปมองลอร์ดบารอสว่าจะตัดสินชะตากรรมของเขาอย่างไร
“ต่อจากนี้เ้าเป็คนรับใช้ของข้าเื่คดีที่แล้วมาของเ้าไม่ต้องห่วงข้าจัดการเอง ตอนนี้เป็่เวลาสำคัญพวกเราต้องรวบรวมกำลังรบให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้”
บารอสเล่าถึงว่าตอนนี้สถานการณ์ระหว่างเอเลอัสทางเหนือกับเบลซิลุสทางใต้ตึงเครียดอย่างมากอาณาจักรเอเลอัส ตอนนี้มีหัวหน้าชนเผ่าที่สามารถรวบรวมทุกเผ่าจนเป็ปึกแผ่นได้ในที่สุดและเป้าหมายต่อไปคือจะบุกลงใต้ ยึดครองเบลซิลุส คนเหนือนั้นเป็นักรบโดยกำเนิดที่สร้างจากธรรมชาติที่โหดร้ายและหนาวเย็นสาเหตุที่ตนสามารถปกป้องป้อมนี้มาได้โดยตลอดเป็เพราะว่าคนทางตอนเหนือแบ่งแยกกันเป็หลายกลุ่มไม่เคยรวมกันได้เลยสักครั้งาคงใกล้จะปะทุในอีกไม่ช้า
เลออสใช้ชีวิตอยู่ในป้อมของลอร์ดบารอสอีกหลายวันาแของเขาแทบจะหายดี คงเป็เพราะพลังรักษาของท่านหญิงนีอารา หน้าที่ของเลออส นอกจากทำความสะอาดป้อมเขายังได้ฝึกการต่อสู้อีด้วย นีอาราพยายามสอนให้เขาติดต่อกับิญญาอีกครั้งเพื่อดึงความสามารถเหมือนตอนที่สู้กับพวกโจรแต่นับจากนั้นเลออสก็ไม่สามารถติดต่อกับิญญาได้อีก หรือใช้ความสามารถดวงตาได้คงเป็เพราะว่าเขาบรรลุสัญญากับิญญาแห่งป่าไม้ไปแล้ว พลังเลยหายไปก็เป็ได้
เลออสได้รู้จักกับเอเดีย หญิงสาวคนรับใช้ของลอร์ดบารอสที่ช่วยเขาฆ่าโจรคนสุดท้ายเลออสจะเข้าไปคุยด้วยตอนที่เห็นเธอทำความสะอาดอยู่ แต่เมื่อเขาเข้าใกล้เอเดียก็ใรีบวิ่งหนีไปทันที ดูเหมือนว่าหลังจากเหตุการณ์ เอเดียเหมือนจะหวาดกลัวไม่กล้าให้ผู้ชายทุกคนเข้าใกล้และเธอไม่สามารถพูดได้นับแต่นั้น
คนที่ป้อมทุกคนปฏิบัติกับเลออสดีทุกคนคงเป็เพราะเื่ที่เขาต่อสู้กับพวกโจร และคนในป้อมของบารอสไม่มีใครเ้ายศเ้าอย่างคงเพราะอยู่ติดชายแดนต้องตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา ทำให้แต่ละคนเข้าใจว่าเมื่อข้าศึกประชิดสิ่งที่สำคัญที่สุดคือมิตรสหายร่วมรบที่อยู่ด้านข้าง ไม่ใช่ยศถาบรรดาศักดิ์
ข่าวลือเกี่ยวกับสถานการณ์ตอนเหนือเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆถึงเหตุการณ์ที่คาโลหัวหน้าเผ่าเล็กๆเผ่าหนึ่งทางตอนเหนือ สามารถกำราบทั้งร้อยเผ่าได้เบ็ดเสร็จและกำลังรวบรวมไพร่พลบุกลงใต้
วันหนึ่งปรากฏขบวนกองรบเล็กชูธงราชสีห์ขาวสัญลักษณ์ของอาณาจักรตอนเหนือเข้ามาประชิดที่ด้านหน้าป้อมนายทหารรีบวิ่งไปแจ้งข่าวแก่ลอร์ดบารอสว่าเป็เ้าชายลำดับที่สิบสี่ของหัวหน้าเผ่าคาโล้ามาเจรจาด้วย บารอสเรียกประชุมในห้องโถง ลอร์ดบารอสและนีอารานั่งประทับที่บัลลังก์รอเลออสรู้สึกแปลกใจที่เขาถูกเรียกให้เข้าประชุมด้วย ลอร์ดบารอสยอมให้เ้าชายกับผู้ติดตามอีกเพียงสองคนเท่านั้นตามเข้ามาและห้ามพกอาวุธ
เลออสแทบทั้งชีวิตทำงานอยู่ในบ้านในสวนเขตบ้านนอกไม่เคยเห็นชาวเหนือมาก่อน เคยได้ยินแต่เพียงข่าวลือ นับว่าข่าวลือสมกับความจริงที่ว่าชาวเหนือทุกคนเกิดมาเป็นักรบ ร่างกายกำยำสูงใหญ่โตราวั์ ผิวแตกแห้งกร้านผมเผ้าสีดำสกปรกริ้วรอยาแปรากฏทั่วใบหน้าร่างกาย อัปลักษณ์ป่าเถื่อนดูน่ากลัว แม้แต่ลูกชายของบุรุษอันดับหนึ่งแห่งแดนเหนือมองจากภายนอกแทบจะไม่แตกต่างจากนักรบที่ติดตามข้างกาย
“เป็เกียรติอย่างยิ่งที่ท่านลุง ยอมอนุญาตให้ข้าเข้าพบ ข้า ซาร์นองค์ชายลำดับที่สิบสี่ของ กษัตริย์เบลซิลุส” เสียงแหบแห้งกล่าว
“ไมได้พบกันนาน ท่านลุงสบายดีหรือไม่” ซาร์นยิ้มให้ ช่างเป็รอยยิ้มที่ดูน่ากลัวมากกว่าเป็มิตร
“อ้อมค้อม ไม่สมกับเป็ชาวเหนือ เ้ามีธุระอะไร”ลอร์ดบารอสตัดบททันที เ้าชายซาร์นหัวเราะตอบ ก่อนจะส่งจดหมายที่บิดาฝากมามอบให้ ลอร์ดบารอสกวาดตาอ่านจดหมายจนจบใบหน้าไม่ปรากฏอารมณ์ความรู้สึกใดๆ
“พ่อเ้า้าให้ข้าสวามิภักดิ์”
“หากท่านลุงยอมเช่นนั้นย่อมเป็การดียิ่งไม่ต้องเสียเืเนื้อโดยไม่จำเป็ ความสามารถระดับท่านลุงชาวเหนือทุกคนต่างรู้ดีตำแหน่งขุนนางชั้นผู้ใหญ่ของพ่อข้า ย่อมคู่ควรกับท่าน”
“แม้ข้าจะเป็ชาวใต้อย่างนั้นหรือ”
“มันไม่สำคัญอีกแล้วขอรับอีกไม่นานเหนือหรือใต้จะไม่มีอีกต่อไป”
บารอสลุกขึ้นจากบัลลังก์ หยิบจดหมายไปเผาเทียนต่อหน้าซาร์นทเ้าชายแห่งแดนเหนือเพียงแต่มอง ใบหน้าไม่ปรากฏความรู้สึกใดเหมือนรู้คำตอบั้แ่แรกอยู่แล้ว
“เื่นั้นข้าไม่เห็นด้วยและไม่มีวันเห็นด้วย ฝากไปบอกพ่อเ้าด้วย”
การเจรจาจบลงทันทีไม่มีการพูดคุยอะไรกันอีก เพราะไม่จำเป็ต้องมี ซาร์นนำกองรับของตนจากไป
ลอร์ดบารอสมองนอกหน้าต่างตามหลังกองรบนั้นไปเอ่ยขึ้นด้วยความกังวล
“พวกเ้าคิดว่าในแดนใต้ของเรามีขุนนางหรือเ้าชายพระองค์ไหนที่กล้าเข้าไปยังกองทัพชาวเหนือเพียงแค่จะส่งจดหมายเจรจาที่รู้ทั้งรู้ว่าจะไม่สำเร็จหรือไม่”
ไม่มีใครตอบคำถามของลอร์ดบารอสอาจจะเป็เพราะว่าทกคนไม่มีใครรู้ หรือรู้แต่ไม่กล้าตอบก็เป็ได้
แม้ซาร์นจะจากไป แต่ลอร์ดบารอสยังให้ประชุมต่อพูดถึงเื่ที่ตนขอความช่วยเหลือจากทางเมืองหลวง แต่จนกระทั่งถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีข่าวหรือคำสั่งใดตอบกลับมาลอร์ดบารอสไม่สามารถนิ่งนอนใจได้อีกต่อไป เลยคิดว่าตนจะเดินทางไปยังเมืองหลวงเข้าพบพระาารายงานถึงสถานการณ์ในตอนนี้ด้วยตัวเองนีอาราเห็นด้วย เธอตัดสินใจตามไปด้วย เลออสถูกเรียกไปด้วยเช่นกัน นี่คงเป็สาเหตุทำไมชายหนุ่มถึงได้อนุญาตให้เข้าประชุมด้วยนีอารายังคงคาดหวังความสามารถในการเป็คนทรงจากเลออสและทหารอีกเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่อนุญาตให้ตามไปด้วยเพราะจะขนกองทัพไปยังเมืองหลวงไม่ได้
วันรุ่งขึ้นทั้งหมดออกเดินทางเลออสรู้สึกแปลกใจที่ก่อนออกเดินทาง เอเดีย นำอาหารใส่ห่อผ้าอย่างดีมาให้ และกล่าวขอบคุณเขาที่ช่วยชีวิตเธอแม้จำเป็คำพูดตะกุกตะกักก็ตาม พูดจบเธอรีบวิ่งจากไปทันที นั่นคงเป็คำพูดแรกที่เอ่ยจากปากนับแต่เหตุการณ์ต่อสู้กับพวกโจร
827
