ตอนที่5
ณ บ้านช่างลี่..
ลูกของเราหลับไปได้สองสัปดาห์ละนะ ไม่เห็นมีท่าทีว่าจะฟื้นเลย ลูกของเราต้องไม่เป็อะไร ข้าเชื่อว่าเข้าจะต้องฟื้นขึ้นมาอย่างแน่นอน
บทสนทนาระหว่างหนิงลี่และหลี่เฉียง
ที่พูดถึงบุตรชายของตนที่นอนหลับอยู่บนเตียง....
มิติลึกลับ..
"โอ้ย.....ปวดหัวจังเลย..."
เสียงของเจิ้งหลินะโออกมาหลังจากความทรงจำของช่างลี่ไหลเข้ามาในหัวของเขาตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา ไม่หยุดเลย
ทำให้เขารับรู้เื่ราวต่างๆ ของช่างลี่
!!!!
!!!
!!!
เวลาผ่านมิติลับ...
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วนะ..
เจิ้งหลินคิดจนในที่สุดเขาก็รับเอาความทรงจำทั้งหมดมาสมบูรณ์แล้ว
ในระหว่างที่เขานั่งอยู่นั้นระดับพลังได้เพิ่มขึ้น
อย่างน่าใหลังจากที่เขาเข้าใจการดูดซับพลังของโลกใบนี้จากความทรงจำของช่างลี่
ที่หลอมรวมเป็หนึ่งเดียวกับเขา
ฟูม......!!!
[รากฐานขั้น3]
ผ่านไปครึ่งชั่วยาม...
ฟูมๆ ....เบิ้ม...
,,
[รากฐานขั้น4]
หลังจากเลื่อนระดับพลังมาแล้วเขานั่งดูดซับต่อไป....เขาหวังว่าจะเลื่อนระดับต่อไป..
ณ ตระกูลเลี่ยงหรง ห้องประชุมใหญ่ของตระกูล
ภายในห้องประชุมขนาดใหญ่มีเหล่าผู้าุโทั้งหมดของตระกูล ต่างพากันถกเถียงเื่การประลองระหว่างตระกูลในงานเทศกาลที่เกิดขึ้นอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า
"พวกเราจะทำอย่างไรดีในเมื่อมีรุนเยาว์เพียง
ไม่กี่คนเท่านั้นที่มีระดับสูงและผู้ที่มีระดับพลังสูงสุดเพียง
[ระดับรากฐานขั้นที่6่ปลาย]
ซึ่งก็คือคุณหนูเยว่ฉี ลูกสาวท่านผู้นำตระกูล
ชิงป๋าเท่านั้น
และรองลงมาคือเทียนสือ
[ระดับรากฐานขั้นที่6่ต้น]
ซึ่งคือลูกชายของข้าเอง"
ผู้าุโใหญ่ หลงเปา กล่าวรายงานภายในห้องประชุม
"และมีรุนเยาว์สิบห้าคนอายุราวๆเก้าถึงสิบปี
,[ระดับรากฐานขั้นที่4่ปลาย]"
รุนเยาว์ที่อายุสิบเอ็ดถึงสิบสองปีนั้นจำนวนสิบคน
,[ระดับรากฐานขั้น5 ่ต้น-่ปลาย]"
ผู้าุโใหญ่กล่าวเสริมและรอฟังคำตอบจากท่านผู้นำที่นั่งเงียบมาโดยตลอด
"อึม...
โดยรวมแล้วระดับพลังของตระกูลเราน่าจะติดหนึ่งในสิบได้ แต่เมื่อเทียบกับตระกูลใหญ่แล้วระดับพลังอาจจะน้อยไปหน่อยเมื่อเทียบกับเหล่ารุ่นเยาว์ของตระกูลอื่น"
ผู้นำตระกูลกล่าวออกมาหลังจากฟังรายงานแล้ว
ใช่ขอรับ!!
ใช่ๆๆ
ใช่ชชชช
ผู้าุโทุกคนต่างลงความเห็นว่าน่าจะเป็อย่างที่ท่านผู้นำตระกูลกล่าว...
"เอาละให้พวกท่านทุกคนช่วยสั่งสอนรุ่นเยาว์ของเราด้วยใน่เวลาที่เหลืออีกหนึ่งเดือน
ข้าหวังว่าจะมีรุนเยาว์ของตระกูลเราเลื่อนระดับ..."
"ขอรับ"เหล่าผู้าุโตอบรับคำสั่งในทันที..
"ท่านาุโหลี่เฉียงบุตรชายของท่านเป็อย่างไรบ้าง"
ชงป๋าถามต่อหลี่เฉียงด้วยความเป็ห่วงเพราะพวกเขานั้นล้วนเติบโตมาด้วยกันั้แ่เด็กรวมถึงหลงเปาผู้าุโใหญ่ด้วย...
"บุตรชายข้า...อืม..
ช่างลี่นั้นยังไม่ฟื้นมาจะเหือบหนึ่งเดือนแล้ว"
หลี่เฉียงบอกต่อชิิงป๋า "งั้นหรอกเหรอข้าว่าเ้าอย่าได้เศร้าไปเลยยังไงหลานช่างลี่ จะต้องฟื้นมาแน่" ชิงป๋าปลอบใจหลี่เฉียง
เหล่าผู้าุโต่างมองหลี่เฉียงด้วยสายตาให้กำลังใจและสงสารเขา ยกเว้นมีบางคนแอบสะใจอยู่ไม่น้อยที่เห็นหลี่เฉียงเศร้าใจและทุกข์ใจ....
"ขอบคุณ" ท่านผู้นำตระกูล
หลี่เฉียงกล่าว
ผ่านไปอีกฟนึ่งชั่วยาม
การประชุมก็จบลงทุกคนต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่ของต้นเอง....
บ้านช่างลี่...
"หนิงลี่ข้ากลับมาแล้ว"
เมื่อหลี่เฉียงมาถึงบอกต่อหนิงลี่ทันที
ซึ่งเธอกำลังทำกับข้าวอยู่ภายในห้องครัว
หลังจากกินข้าวเสร็จทั้งคู่พากันไปดูที่ห้องช่างลี่ทุกวัน เพื่อจะไปดูแลเขา เมื่อมาถึงหนิงลี่จับมือของลูกตัวเอง พูดขึ้นว่า "ช่างลี่ลูกแม่
แม่คิดถึงเ้าเหลือเกิน"แล้วนางร้องไห้ออกมา
ทันใดนั้นเองช่างลี่ลืมตา...
มิติลึกลับ...
"เสียงของใคร หรือว่า จะเป็เสียงของท่านแม่" ความรู้สึกมากมายผ่านเข้ามาจากความทรงจำของช้างลี่ตอนนี้เจิ้งหลินกลายเป็คนคนเดียวกันไปโดยสิ้นเชิง
"ท่านแม่"
บูม......
แสงสว่างผลันเข้ามารอบตัวเขาหลังจากเขาะโออกไป
ลืมตาตื่นขึ้น....