“ผมไปแค่สองสามวันเอง อีกอย่างพี่อี้ก็ไปกับผมด้วย คุณไม่ต้องเป็ห่วงหรอกนะ” หลินเจิ้งฉีบอกกับภรรยา
วันนี้หลินเจิ้งฉีกับหลินอี้จะไปในตัวจังหวัดเพื่อไปรับรถกระบะที่เขาสั่งจองไว้ ซึ่งทั้งคู่ตั้งใจว่าจะนอนค้างในจังหวัดสักสองสามคืนเพื่อหาตลาดขายส่งผักและผลไม้ในอนาคต เพราะอีกไม่นานผักที่พวกเขาปลูกก็จะเก็บเกี่ยวได้แล้ว แต่ก่อนหน้านี้ทั้งหลินเจิ้งฉีและหลินอี้ต่างก็ไปสำรวจตลาดในตำบลและในอำเภอมาก่อนแล้ว การสำรวจตลาดในจังหวัดเป็เพียงแผนสำรองหากผลผลิตของพวกเขามีมากเกินกำลังซื้อในอำเภอเท่านั้น
“ฉันรู้ แต่มันก็อดเป็ห่วงไม่ได้นี่คะ” หย่งลี่อันพูดเสียงเบา เพราะั้แ่แต่งงานกันมา นี่เป็ครั้งแรกที่หลินเจิ้งฉีจะต้องไปค้างนอกบ้าน
“ผมสิที่ต้องเป็ห่วงคุณ ตอนกลางวันคุณก็ให้อาหงมาอยู่เป็เพื่อนนะ แล้วตอนเย็นก็รีบปิดประตูลงกลอนให้ดี ใครมาเรียกก็ห้ามออกไปเด็ดขาด นี่ดีนะที่พี่ช่างเขาทำรั้วกับติดตั้งประตูรั้วเสร็จแล้ว ไม่งั้นผมคงไม่วางใจไปค้างที่อื่นแน่ๆ” หลินเจิ้งฉีมองไปรอบๆ บ้าน “อีกไม่กี่วันบ้านหลังใหม่ก็จะสร้างเสร็จแล้ว ถึงตอนนั้นผมก็จะออกไปทำงานได้อย่างหมดห่วงจริงๆ เสียที”
“เจิ้งฉีคะ” หย่งลี่อันเริ่มน้ำตาคลอ
“คุณเป็อะไรไปน่ะ ร้องไห้ทำไม นี่อย่าบอกนะว่ายังไม่ทันไรก็คิดถึงผมจนทนไม่ไหวแล้ว” หลินเจิ้งฉียิ้มพร้อมกับเดินเข้าไปกอดภรรยา
“นี่เป็ครั้งแรกที่คุณจะไม่อยู่บ้าน ฉัน...”
“แค่ไม่กี่วันเองครับ เดี๋ยวผมก็กลับมา หรือว่าคุณจะไปกับผมดีล่ะ”
“ไม่ดีกว่าค่ะ ถ้าฉันไปกับคุณแล้วใครจะดูแลิเจ๋อกับอาเหมยล่ะคะ” หย่งลี่อันเริ่มเช็ดน้ำตา “ฉันไม่ร้องแล้วค่ะ คุณรีบไปเถอะ ป่านนี้พี่อี้คงคอยนานแล้ว”
“สวัสดีครับคุณลูกค้า วันนี้มีอะไรให้เรารับใช้หรือครับ” พนักงานต้อนรับในโชว์รูมเดินออกมาทักทายหลินเจิ้งฉีและหลินอี้อย่างสุภาพ
“ผมมารับรถกระบะที่สั่งจองไว้น่ะครับ” หลินเจิ้งฉีตอบ
“คุณหลินเจิ้งฉีใช่ไหมครับ เชิญตามผมมาเลยครับ รถมาถึงโชว์รูมของเราได้หลายวันแล้ว” พนักงานต้อนรับพาหลินเจิ้งฉีเดินเข้าไปด้านในทันที “นี่ครับรถกระบะของคุณ เป็ยังไงครับ สีสวยถูกใจไหมครับ”
หลินเจิ้งฉีมองดูรถกระบะสีแดงคันใหญ่ด้วยความพอใจ ส่วนหลินอี้รีบเดินเข้าไปดูใกล้ๆ พร้อมกับใช้มือลูบตัวรถอย่างระวัง
“เจิ้งฉี รถกระบะของนายคันใหญ่และสวยมากเลย” หลินอี้พูดอย่างตื่นเต้น “รถคันใหญ่อย่างนี้ต้องขนของให้เยอะแน่ๆ ต่อไปนายจะสบายแล้ว”
“ผมจะสบายคนเดียวที่ไหนล่ะครับ ครอบครัวหลินของเราต้องสบายด้วยกันสิ พี่ก็ต้องขนของไปขายกับผมด้วยไม่ใช่หรือ ไม่ใช่ผมทำคนเดียวเสียหน่อย”
“เป็ยังไงครับคุณเจิ้งฉี รถสวยถูกใจไหมครับ” เถ้าแก่หวังเ้าของโชว์รูมรถเดินเข้ามาทักหลินเจิ้งฉีอย่างเป็กันเอง
“ถูกใจมากเลยครับเถ้าแก่หวัง ผมจะทำเื่จ่ายเงินส่วนที่เหลือเลยนะครับ”
“อย่างนั้นก็ได้ครับ เชิญคุณทั้งสองคนเข้าไปในห้องทำงานของผมก่อนนะครับ ไปดื่มน้ำเย็นๆ ให้ชื่นใจกันดีกว่า”
หลินเจิ้งฉีและหลินอี้เดินตามเถ้าแก่หวังเข้าไปในสำนักงานอีกรอบเพื่อเซ็นเอกสารและชำระเงินค่ารถส่วนที่เหลือ
“ตอนนี้รถคันนี้เป็ของคุณอย่างถูกต้องแล้วนะครับ ผมหวังว่าในอนาคตโชว์รูมของผมจะได้รับใช้คุณอีก” เถ้าแก่หวังบอกหลังจากยื่นเอกสารกรรมสิทธิ์รถยนต์ให้หลินเจิ้งฉีแล้ว “ดีนะครับที่คุณมารับรถวันนี้ ถ้ามาช้ากว่านี้สักวัน เราคงไม่ได้เจอกัน”
“เถ้าแก่หวังจะไปทำธุระที่อื่นหรือครับ” หลินเจิ้งฉีถาม
“ครับ ผมว่าจะพาลูกสาวกับว่าที่ลูกเขยไปดูร้านค้าที่อำเภอเสียหน่อย พอดีลูกสาวของผมกำลังจะแต่งงาน หลังจากแต่งงานแล้วก็คงจะย้ายไปอยู่ที่บ้านสามีล่ะครับ ทีนี้แกก็เลยอยากจะเปิดร้านค้าของตัวเอง ลูกสาวผมเป็คนประเภทไม่ยอมอยู่ว่างๆ น่ะครับ”
“ลูกสาวเถ้าแก่อยากเปิดร้านค้าแบบไหนหรือครับ”
“ผมก็ยังไม่รู้เลยครับ แต่ก็คงจะไม่ใช่ร้านค้าใหญ่โตอะไรหรอกครับ คงเป็ร้านค้าเล็กๆ พอให้แกกับแม่สามีมีอะไรทำฆ่าเวลาระหว่างวันเท่านั้น คุณเจิ้งฉีพอจะคุ้นกับตัวอำเภอไหมครับ มีอะไรที่พอจะแนะนำผมได้ไหม”
“ผมกับพี่ชายเคยเข้าไปสำรวจที่ตัวอำเภอหลายครั้งแล้วครับ แต่ถ้าจะให้ผมแนะนำก็คงเป็ร้านขายอาหารกับร้านขายเสื้อผ้า”
“ฟังดูก็น่าสนใจดีเหมือนกันนะครับ แต่ผมชอบร้านขายอาหารมากกว่า อย่างที่บ้านผมตอนนี้ภรรยากับลูกสะใภ้ก็ไม่ได้ทำอาหารเช้าเองแล้วนะครับ พวกเธอหิ้วกล่องอาหารออกไปหาซื้ออาหารเช้าง่ายๆ มาให้คนที่บ้านกินแทนเพื่อเป็การประหยัดเวลา จะมีก็แต่มื้อกลางวันกับมื้อเย็นเท่านั้นล่ะครับที่พวกเธอจะเข้าครัวทำอาหารเอง”
“แต่ร้านอาหารก็จะยุ่งยากสักหน่อยครับ เพราะต้องเตรียมวัตถุดิบและประกอบอาหารเอง ถ้าไม่ทำด้วยใจรักก็คงจะเหนื่อยเอาการ แต่ถ้าเถ้าแก่สนใจผมมีข้อเสนอนะครับ ตอนนี้ที่บ้านของผมกำลังจะเปิดร้านขายของชำ และภรรยาของผมจะทำขนมอบออกมาขายด้วย ส่วนน้องสาวของผมเธอก็จะทำซาลาเปากับเกี๊ยวขายด้วย ถ้าเถ้าแก่สนใจจะสั่งขนมอบกับเกี๊ยวของที่บ้านผมมาขายต่อก็ได้นะครับ จะเอาเกี๊ยวมาต้มหรือนึ่งก็แล้วแต่ลูกสาวเถ้าแก่จะสะดวก ผมยินดีขับรถไปส่งให้ทุกวัน”
“จริงหรือครับ! ผมชอบคนหนุ่มอย่างพวกคุณจริงๆ หายากนะครับ คนที่จะพูดคุยธุรกิจได้ตรงประเด็นและชัดเจนอย่างนี้ เอาไว้ผมไปดูทำเลเปิดร้านเสร็จ ผมจะติดต่อคุณอีกทีนะครับ” เถ้าแก่หวังพูดอย่างพอใจ
“ผมจะจดที่อยู่ให้เถ้าแก่ไว้นะครับ เถ้าแก่สามารถไปหาผมที่บ้านได้ ถึงตอนนั้นผมจะให้ภรรยากับน้องสาวทำอาหารออกมาให้ลองชิมหลายๆ เมนู เถ้าแก่จะได้ตัดสินใจได้ง่ายขึ้น แล้วก็ถือเสียว่าจะได้ไปเที่ยวที่สวนผลไม้ของผมด้วย”
“เจิ้งฉี นายนี่เก่งจริงๆ จากที่จะต้องมาเสียเงินจ่ายค่ารถส่วนที่เหลืออย่างเดียว กลายเป็ว่านายหาลูกค้าให้น้องสะใภ้กับอาหงได้อีกด้วย ค้าขายเก่งอย่างนี้ไม่คิดที่จะไปเปิดร้านขายในเมืองเองหรือ”
“พี่อี้เชื่อผมเถอะ ผลผลิตในไร่ของเราน่ะ แค่ขายส่งก็แทบจะไม่พอขายแล้ว ตอนนี้คนในเมืองกล้าที่จะซื้อของกินของใช้กันมากขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก และในอีกสิบหรือยี่สิบปีข้างหน้าเมื่อประเทศของเราพัฒนาไปมากกว่านี้ ผมคิดว่าพืชผักปลอดสารพิษก็ยิ่งจะเป็ที่้าของตลาดมากขึ้น ก่อนจะถึงตอนนั้นเราเตรียมเก็บเงินหาซื้อที่ดิน เพื่อขยับขยายพื้นที่เพาะปลูกของเราให้มากขึ้นดีกว่าครับ” หลินเจิ้งฉีบอกกับหลินอี้ ‘นี่คือข้อดีอีกข้อของการทะลุมิติมาใช่ไหมครับคุณปู่’
“จริงด้วยนะ พอถึงตอนนั้นชื่อเสียงของไร่เราก็คงจะเป็ที่รู้จักมากแล้ว เฮ้อ...นายคงอ่านหนังสือมามากจริงๆ เสียดายนะที่นายไม่มีโอกาสได้เรียนต่อ ไม่อย่างนั้นบ้านเราคงมีบัณฑิตเรียนจบมหาวิทยาลัยไปแล้ว”
“แต่ผมก็ไม่เสียใจนะครับ ผมพอใจกับชีวิตตอนนี้มาก”
“นั่นสินะ มัวมาเสียดายกับอดีตมันไม่มีประโยชน์อะไรหรอก เรามาหาวิธีสร้างอนาคตที่สดใสของเราดีกว่า”
“ไม่เห็นพวกเธอจะต้องลำบากเอาอะไรมาฝากลุงเลย ดูสิ เต็มไม้เต็มมือไปหมด” โจวหยางทักหลินเจิ้งฉีกับหลินอี้อย่างดีใจ แต่ก็แอบบ่นที่เด็กหนุ่มหอบของฝากมาให้เขามากจนแทบจะถือไม่ไหว
“ขนมกล่องนี้เป็ฝีมือของภรรยาผมครับ ส่วนผักพวกนี้เป็ผักที่ผมปลูกเอง” หลินเจิ้งฉีบอก
“ยังไงลุงก็ขอบใจเธอมากนะ ว่าแต่พวกเธอจะพักที่จังหวัดกี่วัน”
“ผมกับพี่อี้ว่าจะนอนที่นี่สักสองคืนครับ ว่าจะไปเดินดูตลาดเสียหน่อย เผื่อว่าในอนาคต พวกเราจะเอาผลผลิตของเรามาขาย”
“ไปเดินดูตลาดสักหน่อยก็ดี ถือว่าพวกเธอมาเปิดหูเปิดตา แต่ลุงมีเพื่อนที่เปิดร้านขายส่งอาหารสดอยู่นะ ลุงพาพวกเธอไปแนะนำให้รู้จักได้ ร้านค้าส่งของเพื่อนลุงน่ะ ใหญ่ที่สุดในจังหวัดเราแล้ว” โจวหยางเสนอ
“ก็ดีสิครับ ถ้างั้นผมกับพี่อี้ต้องรบกวนลุงหยางแล้วล่ะครับ” หลินเจิ้งฉีไม่คิดที่จะปฏิเสธ เพราะความตั้งใจของเขาก็อยากจะมาติดต่อกับเ้าของร้านค้าส่งรายใหญ่อยู่แล้ว ในเมื่อมีช่องทางที่ง่ายและสบายอย่างนี้ เขาก็ไม่อยากปฏิเสธความหวังดีของผู้ใหญ่
“เย็นนี้มากินข้าวที่บ้านลุงนะ ลูกสาวกับลูกชายของลุงเรียนจบและกลับมาอยู่บ้านได้สักพักแล้ว ต่อไปกิจการนี้ลุงก็จะให้พวกเขาดูต่อ พวกเธอมาทำความรู้จักกันเอาไว้ก็จะดี”
“ได้ครับ ถ้างั้นเย็นนี้ผมกับพี่อี้จะมารบกวนคุณลุงนะครับ”
หลังจากนัดหมายเวลาทานอาหารเย็นกับเสร็จแล้ว หลินเจิ้งฉีและหลินอี้ก็ขอตัวกลับก่อน เพราะพวกเขายังต้องไปหาที่พักสำหรับคืนนี้
2K
