บทที่ 3 สายลับ ดักจับนายมารร้าย
“เอาล่ะ วันนี้เป็แรกซินะ ที่เราจะเริ่มสืบงานนี้”
รุ้งดาว ยิ้มให้ตัวเองในกระจกเธอจับชายเสื้อสะบัด ด้วยความมั่นใจ
เรียวขาเล็กๆ ค่อยๆ ก้าวออกจากห้องไป เธอขับรถมาถึงร้านกาแฟ แล้วก็ไม่มีรอ รีบก้าวขาลงออกจากรถทันที
รุ้งดาวชายตามองไปรอบๆ ร้าน เธอพยายามมองหาโต๊ะนั่งที่ว่างกะว่าจะนั่งดื่มแบบยาวๆ เล่นมือถือไปเพลินๆ ด้วย ถึงแม้จะพยายามสอดสองสายตาไปทุกมุมจนทั่วทั้งร้าน ก็ไม่มีโต๊ะว่างสักโต๊ะเลยที่เธอจะพอนั่งได้
“นี่คุณ คุณ คุณครับ คุณ?”
ลาเต้พ่อหนุ่มเ้าของร้านเขาสังเกตรุ้งดาวมาสักพักแล้ว เห็นเธอยืนด้อมๆๆ มองๆ อยู่หน้าร้าน นานแล้ว จึงอดไม่ได้ เขาจึงเดินเข้ามาหาเธอ
“อะ อะ ค่ะ?”
รุ้งด้าวสะดุ้งตื่น เธอหันไปหาลาเต้โดยที่ไม่ได้ตั้งตัว จนทำให้รุ้งดาวและลาเต้ ได้สบตากันเป็ครั้งแรก รุ้งดาวพอได้สติเธอก็ยังไม่ยอมละสายตาไปจากชายหนุ่มเธอตั้งใจมองใบหน้าของเขาโดยไม่รู้สึกเขินอายเลยสักนิด จนทำให้ลาเต้ต้องยอมแพ้เกมส์ประชันสายตาไปโดยปริยาย ลาเต้ก้มหน้าหลบสายตาของรุ้งดาว เพราะในใจเขาคิดว่า
“ยัยนี้ ก็คงไม่ต่างอะไรกับลูกค้าผู้หญิงคนอื่นๆ ที่หลงเสน่ห์เ้าของร้านหล่อๆ อย่างเขา และถ้าหากฉันไม่ยอมหลบสายตาหล่อน ไม่แน่นะ? ลูกค้าผู้หญิงคนอื่นๆ ที่เขานั่งอยู่ในร้าน พวกหล่อนอาจจะไม่พอใจ และพวกเธออาจจะก่อความวุ่นวายในร้านฉันก็ได้ นี่ฉันไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองไปจริงๆ ใช่ไหม 5555”
แล้วลาเต้จึงเงยหน้าพูดกับรุ้งดาวต่อ
“คือผมจะบอกคุณว่า คุณยืนขวางทางลูกค้าคนอื่นนะครับ ผมมองคุณอยู่นานแล้ว ถ้าหากคุณยังไม่รู้ว่าคุณจะสั่งอะไร คุณก็แค่ขยับไปยืนอีกฝั่งก็ได้ อย่าพึ่งมาเข้าแถวต่อคิว ถ้าหากคุณคิดเมนูออก ค่อยมาต่อคิวที่หลังก็ยังทัน ดีกว่าคุณจะมายืนเก๋ๆ กั้งๆ แล้วไม่ยอมสั่งเมนูสักที ผมมองว่ามันเสียเวลาลูกค้าคนอื่นๆ คนที่เขายืนต่อแถวถัดจากคุณทางด้านหลัง คุณเข้าใจที่ผมพูดใช่ไหมครับ คุณ”
รุ้งดาวเมื่อได้ยินที่ลาเต้พูด ความรู้สึกเหมือนโดนตบกลางอากาศยังไงไม่รู้ เธอเริ่มตัวสั่นขึ้นมาเล็กน้อยและความโกธรก็พุ่งทวีขึ้นทันที เมื่อคำพูดของลาเต้เข้ามาสะกิดเบาๆ ใบหน้าของเธอเริ่มชาและเปลี่ยนเป็สีเื
“นี่คุณ ก็ฉันยังไม่เคยมากินร้านนี้ นี่ก็เป็ครั้งแรกของฉัน ฉันก็เลยยังไม่รู้ว่าร้านของคุณมีเมนูอะไรบ้างให้สั่ง ถ้าหากฉันสั่งไปร้านคุณไม่มี ฉันก็ต้องมาเสียเวลาสั่งเมนูใหม่อีกอยู่ดี ฉันก็เลยทำในสิ่งที่ควร ตามลำดับขั้นตอนการสั่งอาหาร ฉันก็แค่ยืนอ่านเมนูร้านของคุณอยู่ก็เท่านั้นเอง แม้อาจจะนานไปสักหน่อยก็ไม่เห็นเป็ไรนิเพราะฉันไม่คุ้นเคยนี่น่า
และถ้าคุณไม่ได้เข้ามาทักฉันก่อน ฉันก็ได้เมนูที่จะสั่งไปนานแล้วด้วย แต่นี้อะไร....... คุณกลับมาตวาดเสียงใส่ฉันแบบนี้ มันไม่เหมาะสมเลยนะ ฉันเป็ลูกค้าของคุณนะ คุณเปิดร้านกาแฟ งานของคุณมันคืองานบริการ คุณก็ต้องบริการลูกค้าให้ดีซิ ไม่ใช่มาไล่กันแบบนี้”
รุ้งดาวเธอไม่ยอมถอยไปง่ายๆ เธอพล่ามยาวใส่ลาเต้ จนชายหนุ่มหน้าเอ้อไปสักพัก แล้วเขาก็โต้กลับต่อทันที
“ผมไม่ได้ไล่คุณสักหน่อย ผมแค่บอกคุณ และผมก็ไม่ได้ตะหวาดใส่คุณอีกด้วย คุณอย่ามากล่าวหาผมแบบนี้ซิ คุณมาพูดแบบนี้ผมก็เสียหายนะครับ”
“หยุดเลยๆ ฉันซิ ต้องเป็คนพูดคำนั้น ฉันซิเป็คนเสียหาย ไม่ใช่คุณสักหน่อย”
“ผมไม่มีเวลาที่จะมาต่อล้อต่อเถียงกับคุณ ผมต้องทำมาหากินนะครับ เวลาทุกนาทีของผมมีค่า ถ้าคุณไม่พอใจในบริการร้านของผม คุณก็แค่ไปสั่งกาแฟร้านอื่น ก็แค่นั้น เชิญครับ”
ลาเต้เขาพูดอย่างไม่แยแสต่อหน้าหญิงสาว และทำเมินไม่ใส่ใจในคำพูดของเธอด้วยซ้ำ เขาผายมือไปที่ทางออกของร้านและทำหน้าตาน่าหมั่นใส้ให้รุ้งดาวอย่างเชยเมย การกระทำเช่นนี้ยิ่งทำให้รุ้งดาวรู้สึกไม่พอใจในตัวเขามากขึ้น
“นี่คุณ ฉันมาที่ร้านของคุณก็เพราะคำแนะนำจากเพื่อนของฉัน เธอบอกว่าร้านคุณอร่อย มีมาตรฐาน บริการดี แต่ฉันกลับคิดไม่ถึงว่าสิ่งที่คุณกำลังทำกับฉันนี้ เหมือนฉันไม่ใช่ลูกค้าเลยด้วยซ้ำ ฉันเข้ามาที่ร้านตั้งใจจะมาหากาแฟร้อนๆ สักแก้ว แล้วนั่งดื่มชิวๆ สักพัก แต่สิ่งที่เ้าของร้านทำกับฉัน คุณกลับไล่ฉันให้ไปร้านอื่นอย่างนั้นหรอ ฉันมีเงินซื้อของในร้านของคุณ ฉันไม่ได้มาขอคุณฟรีสักหน่อยๆ จะให้ฉันซื้อทั้งร้านของคุณเลยด้วยไหม หรือแม้กระทั่งที่ดินที่ตั้งร้านของคุณด้วย ฉันก็สามารถซื้อได้อย่างสบายๆ ”
เมื่อสถานการณ์เริ่มไม่สู้ดีหนัก เพราะทั้งสองคนเริ่มคุยกันไม่ลงรอย ไม่มีใครยอมใคร เ้าเฟรมลูกน้องของลาเต้ เหมือนเห็นว่าถ้ายังเป็เช่นนี้อยู่ พี่ลาเต้ แกอาจจะควบคุมตัวเองไม่ได้ และเผลอใช้เวทมนต์ใส่หญิงสาวคนนี้ก็เป็ได้ เขาจึงรีบวิ่งออกมาจากหลังร้าน
“ครับผม คุณคนสวย ผมต้องขอโทษแทนเขาด้วยนะครับ คือว่าสงสัยเมื่อคืน พี่เขาคงนอนน้อย ผมต้องขอโทษด้วยครับ คุณคนสวยสั่งเมนูกับผมได้เลยครับ เดี๋ยวผมเดินเอาไปเสริฟ์ให้ที่โต๊ะนะครับผม เชิญครับ เชิญครับๆ ทางนี้ครับ”
เ้าเฟรมเดินนำพารุ้งดาวไปที่โต๊ะว่าง แล้วเธอจึงค่อยๆ นั่งลงและชี้ไปที่เมนู้าจะสั่ง
“รอสักครู่นะครับคุณคนสวย”
และแล้วเสียงปะทะกันเมื่อสักครู่จึงเงียบสงบลง
เราจะอยู่ด้วยกันทุกวันในโลกจินตนาการและสุดท้ายนี้
รู้สึกยังไง
ได้โปรด..............................บอกไรท์ที
522
