[EP.7]
“อาจารย์ทำอะไรครับคนนี้แฟนผม”
คนที่ปรากฏตัวหน้าประตูเอ่ยเสียงเข้มดังกังวานมะปรางรู้สึกเหมือนว่าคนตัวสูงคือฮีโร่มาช่วยในยามคับขันเธอจึงกระชากมือวิ่งออกไปนอกห้องหลบด้านหลังเขา
“ข่าวลือในมหาวิทยาลัยมั่วทั้งนั้นผมจ้างเธอไปนั่งดื่มเป็เพื่อน เพราะอยากแนะนำเธอกับพี่สาวเท่านั้นอาจารย์อย่าเข้าใจผิดแล้วพาลมายุ่มย่ามกับเธอแบบนี้”
“ฉันก็ยังไม่ได้พูดอะไรแค่จะจ้างเธอไปทำงานเอกสารให้เท่านั้น”
คนตรงหน้าแถสีข้างถลอกพี่ภีมจึงขู่เสียงเข้มราวกับไม่ได้กลัวอีกฝ่ายจะหักคะแนนเรียนสักนิด
“แฟนผมไม่รับงานอะไรทั้งนั้นต่อไปอย่าคิดจ้างเธออีก ไม่งั้น ผมจะไม่ปล่อยเื่ในวันนี้เอาไว้แน่ครับ”
พี่ภีมเดินเป็เพื่อนมะปรางมาถึงที่หน้ามหาวิทยาลัยเขาััได้ว่ามือเธอยังสั่นอยู่จึงกุมเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยด้วยความเป็ห่วง
“น้องปรางโอเคขึ้นรึยัง”
“ขอบคุณพี่ภีมมากเลยไม่งั้นปรางคงโดนอะไรบ้างก็ไม่รู้”
“ไม่ต้องกลัวมีพี่อยู่ อาจารย์ไม่กล้ามาวอแวกับน้องปรางหรอก”
มะปรางหันไปยิ้มให้พี่ภีมรู้สึกใจชื้นที่เขาไม่ทอดทิ้งเธอในเวลาอันตราย ยังอุตส่าห์ตามมาปกป้องอย่างดีทั้งที่ไม่สนิทกันนอกจากเื่งานเท่านั้น
“พี่ได้ยินข่าวของน้องปรางคิดว่าต้องมีเื่เข้าใจผิดแน่ จึงตามหาน้องทั่วมหาวิทยาลัย ยังดีนะที่ตามตัวเจอก่อนจะเกิดเื่ต่อไปอย่ารับงานพวกนี้อีก ถ้าเดือดร้อนก็บอก พี่จะให้ยืมเงิน มีเมื่อไรค่อยเอามาคืนดีไหม”
คนตัวสูงลูบเรือนผมสีบลอนด์ทองลอนยาวของมะปรางอ่อนโยนเธอรู้สึกซึ้งในน้ำใจของพี่ภีมที่ห่วงใยทั้งที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกัน
“ตอนนี้ปรางไม่เดือดร้อนอะไรมีคนยื่นมือมาช่วยเหลือแล้ว ขอบคุณความหวังดีของพี่ภีมมากนะคะ”
“ดีจังพี่ก็หวังว่าน้องปรางจะผ่าน่เวลาลำบากไปได้ ต่อไปถ้ามีเื่อะไร เธอสามารถมาขอความช่วยเหลือพี่ได้เสมอนะ”
มะปรางส่งยิ้มให้คนตัวสูงก่อนจะโบกมือลาทีแรกเขาบอกว่าจะไปส่งเธอ แต่เกรย์สันกำชับว่าให้รอหน้ามหาวิทยาลัยจนกว่าเขาจะมาถึงจึงปฏิเสธอีกฝ่ายไป
พอหันกลับมาหน้าถนนเท่านั้นเห็นรถสปอร์ตของเกรย์สันจอดเทียบฟุตบาทอยู่เขาคงเห็นสถานการณ์เมื่อสักครู่จนหมดแล้ว แต่ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคนตัวสูงเขาคงไม่หึงเธอไร้เหตุผลเพียงเพราะมีผู้ชายคนอื่นมาเกาะแกะหรอก
เพราะเธอกับเขาไม่มีความสัมพันธ์ใดที่ต้องมานั่งกังวลเื่พวกนั้น…
คนตัวเล็กสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดพยายามปรับสีหน้าให้เป็ปกติ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถของเกรย์สัน
ทันทีที่เห็นใบหน้าคมคายมะปรางรู้สึกอึดอัดขึ้นมา ไม่รู้ว่าเกรย์สันไปกินรังแตนมาจากไหนสีหน้าจึงบูดบึ้งได้ปานนั้นเธอไม่ได้ชวนคุยนอกจากปล่อยให้เขาพาเธอไปทำงานตามที่บอกแต่แรกทว่ารถคันหรูกลับจอดสนิทไม่ยอมเคลื่อนตัวออกสู่ถนนอย่างที่คาดการณ์เอาไว้
“พี่เกรย์สันออกรถได้แล้วไหนบอกว่ามีงานให้ปรางทำไงล่ะคะ อ๊ะ!”
มะปรางถูกดึงเข้าไปในอ้อมกอดแกร่งรุนแรงเกรย์สันไม่พูดพร่ำอะไรนอกจากบดขยี้ริมฝีปากของเธอหนักหน่วงเท่านั้นคนตัวเล็กเบิกตากว้างด้วยความใ ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาจึงเอาอารมณ์โกรธมาลงที่เธอด้วยเธอไม่ใช่ที่ระบายของใครสักหน่อย
“อื้อ…”
ยังดีที่กระจกรถติดฟิล์มสีดำมืดกว่ารถปกติผู้คนที่เดินผ่านไปมาจึงไม่ทันสังเกตว่าข้างในกำลังเกิดอะไรขึ้นไม่งั้นมะปรางคงถูกคนอื่นแอบถ่ายคลิปลงโซเชียลว่อนอินเทอร์เน็ต
คนตัวสูงยังคงจูบเธอเกรี้ยวกราดเอาแต่ใจอย่างเนิ่นนานกระทั่งริมฝีปากของมะปรางบวมเจ่อจึงผละออก
“พี่เกรย์สันบ้าไปแล้วเหรอคะทำแบบนี้กับปรางทำไม”
“ใช่…ฉันมันบ้า”
ไม่พูดเปล่ากระชากรถออกตัวอย่างแรงจนคนตัวเล็กเซถลาเหวี่ยงไปมา มะปรางใหาที่ยึดเกาะทันทีหันไปจ้องคนที่กำลังพาลอย่างอารมณ์เสียไม่แพ้กัน
“ขับรถช้าหน่อยปรางยังไม่อยากไปพบยมบาลตอนนี้”
คนตัวสูงยอมผ่อนความแรงรถลงในที่สุดมะปรางถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก วันนี้มันวันซวยอะไรเนี่ยทำไมเจอแต่ละคนจิตใจวิปริตทั้งนั้น มะปรางคิดอย่างโมโห แต่ก็ไม่ได้ต่อว่าอีกฝ่ายกลัวว่าจะยิ่งไปปลุกอารมณ์ฉุนเฉียวให้หนักกว่าเดิม
เธอเพียงนั่งรถเงียบๆมาตลอดทาง กระทั่งถึงที่สำนักงานใหญ่ของแก๊งมาเฟีย Donovan ยังคงตั้งอยู่ที่เดิมเมื่อหนึ่งปีก่อน ก็ไหนคนข้างๆบอกว่าทางไปสำนักงานใหญ่คือทางเดียวกับที่ไปมหาวิทยาลัยXX
คนชอบโกหก…
เผลอค้อนสายตาใส่คนตัวสูงที่เดินมาเปิดประตูรถให้อย่างลืมตัว
“อะไร”
“เปล่าค่ะ”
มะปรางลงจากรถไม่ได้สนใจเงยหน้าไปมองคนหน้าหงิกงออีกนอกจากเดินตามเขาเข้าไปในตึกสูงหลายสิบชั้นเท่านั้น
พอเข้ามาถึงข้างในตึกพบว่าเหล่าลูกน้องยืนเรียงแถวกันอย่างเป็ระเบียบรออยู่ก่อนแล้วทุกคนต่างก็นอบน้อมทำความเคารพรองหัวหน้าแก๊งอย่างกับในหนังมาเฟีย ชวนให้รู้สึกขนลุกอย่างไรชอบกล
มะปรางอดไม่ได้ที่จะยกมือไหว้พวกผู้ชายหน้าเหี้ยมเกรียมอย่างหวาดกลัวเธอเคยมากับเกรย์สันอยู่บ่อยครั้งเมื่อนานมาแล้ว ตอนนั้นเขายังเป็แค่ลูกน้องปลายแถวจึงไม่ถูกต้อนรับอย่างดีเหมือนในวันนี้
“ไม่ต้องไหว้พวกเราหรอกครับนายผู้หญิงพวกเราไม่ชิน”
ชายหนุ่มรูปร่างกำยำผิวสีเข้มเอ่ยขึ้นทำให้มะปรางแก้เขินด้วยรอยยิ้มแห้งๆ ที่จริงเธอไม่ใช่นายผู้หญิงอย่างที่ทุกคนเข้าใจก็แค่พนักงานทั่วไป
“เข้าไปในห้องทำงานของฉันก่อนขอกลับไปเคลียร์กับพวกลูกน้องแป๊บ เดี๋ยวมา”
“อะอื้อ”
มะปรางผลักประตูกระจกสีดำสนิทเข้าไปในห้องทำงานของเกรย์สันซึ่งอยู่ชั้นยี่สิบเก้าบนตึกสูง เธอมานั่งที่โซฟาตัวใหญ่รอเขา พลางกวาดสายตามองทั่วห้องข้าวของเป็ระเบียบเรียบร้อยดี
เกรย์สันเป็คนเ้าระเบียบกว่ามะปรางหลายเท่านักข้อนี้เธอรู้ดี พอได้สำรวจมองแบบนี้ชวนให้คิดถึงวันเก่าๆ ขึ้นมาอีกครั้ง เขาคงไม่รู้ว่าหลังจากเลิกกันไปห้องของเธอรกรุงรังแค่ไหน เพราะไม่มีคนคอยจัดห้องเหมือนแต่ก่อน
แม้ว่ามะปรางจะเป็ผู้หญิงแต่ก็ไม่ได้เรียบร้อยเหมือนผ้าพับขนาดที่จะดูแลห้องให้สะอาดสะอ้านเหมือนผู้หญิงทั่วไปเธอค่อนข้างไม่มีเวลาจึงปล่อยให้ห้องรกอย่างที่เห็นฟังดูแล้วเหมือนเป็ข้ออ้างเลยใช่ไหม แต่ก็จริงแหละ
ต่อให้ไม่มีเวลาหากเป็คนเ้าระเบียบอย่างเกรย์สันย่อมไม่มีทางปล่อยให้ห้องเลอะเทอะเด็ดขาดต้องหาเวลาว่างมาทำความสะอาด ข้อนี้เองที่เธอถูกเขาบ่นใส่บ่อยครั้ง
ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างในยามเย็นก่อนจะเลื่อนสายตามาที่ชั้นวางภาพถ่ายที่เกรย์สันชอบนำมาประดับห้องเธอสะดุดตาอยู่กับภาพหนึ่ง จึงลุกขึ้นไปหยิบมันมาดูด้วยความคิดถึง
จำได้ว่าภาพถ่ายตอนไปเที่ยวทะเลเมื่อหนึ่งปีก่อนมะปรางเป็คนถ่ายรูปเอง รอยยิ้มที่มีความสุขแบบนี้หาดูยากจังเพราะตอนนี้คนตัวสูงเอาแต่ทำหน้าบูดบึ้งตลอดเวลา ไม่น่ารักเหมือนแต่ก่อน
สังเกตสีหน้ายิ้มละไมของเกรย์สันสักพักรู้สึกว่าภาพถ่ายหนาผิดปกติ มะปรางจึงถือวิสาสะแกะกรอบรูปออก พบว่ามีภาพถ่ายวางซ้อนเอาไว้อยู่เธอถึงกับย่นคิ้วเข้าหากันด้วยความแปลกใจ
เห็นภาพข้างหลังคือภาพที่เธอกับเกรย์สันเคยถ่ายด้วยกันเขาเอาจมูกมาแนบแก้มเนียนของเธอ สายตาหรี่มองลงมาที่ริมฝีปากอิ่มฉ่ำสีชมพูส่วนเธอก็ยิ้มร่าอย่าอารมณ์ดี
“ทำไม…ทำไมพี่ยังเก็บรูปของเราเอาไว้อีก”
เสียงหวานเบาหวิวหายลึกลงไปในลำคอระหงมือบางสั่นเล็กน้อย มะปรางไม่รู้ว่าทำไมเกรย์สันจึงเก็บภาพความทรงจำพวกนี้เอาไว้ทั้งที่เ้าตัวไม่เคยรักเธอสักนิด
ส่วนภาพถ่ายของเขาและเธอจำได้ว่าตอนนั้นทั้งเสียใจปะปนกับโมโห มะปรางจึงฉีกทิ้งหมดไม่มีเหลือสักใบ ในคลังโซเชียลก็เช่นกันเธอลบออกจนหมด เขาเห็นเธอทำอย่างนั้นจึงทำบ้าง กระทั่งในที่สุดต่างก็ไม่มีรูปคู่เหลือให้ดูต่างหน้า
พอเวลาผ่านไปจึงคิดได้อยากกู้ทุกอย่างกลับคืน ทว่าในเมมโมรี่การ์ดดันเสียดื้อๆ ราวกับมันช่วยตัดความสัมพันธ์ของเขาและเธออีกแรง
มะปรางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแอบถ่ายรูปคู่ก่อนจะเก็บมันให้เข้าที่ดังเดิมแล้วนำไปวางเอาไว้ที่ชั้นวางไม่ลืมจัดองศาให้เป๊ะเหมือนตอนแรก เธอรู้ดีว่าหากองศาสิ่งของเบี้ยวแค่นิดเดียวเกรย์สันจะผิดสังเกตทันที ไม่อยากถูกเขาจับได้ว่าแอบดูรูปถ่ายหรอก
กลัวว่าอีกฝ่ายจะสำคัญตัวผิดว่าเธอยังอาลัยอาวรณ์ต่อเขามะปรางไม่ยอมให้เกรย์สันหลงตัวเองอย่างนั้นแน่ เพราะเธอไม่ชอบให้เขาเป็ต่อ หากเขารู้ถึงก้นบึ้งในใจว่าแท้จริงแล้วเธอยังงมงายอยู่กับอดีต
คนตัวสูงจะกดขี่เธอมากเพียงใด…
50K
![ประดุจหนึ่งหอมหวานปานน้ำผึ้ง [你笑得甜蜜蜜.]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1643896543_47880899.webp)