Silver Dust : Merlin

ตอนที่ 128 ฉันต้องการจบปริญญาทองแล้ว

*****ไม่อนุญาตให้นำนิยายไปดัดแปลงหรือเผยแพร่ช่องทางอื่นทุกกรณีนะครับ*****

สัปดาห์แห่งการสอบนั้นไม่ง่ายสำหรับเหล่านักศึกษาเลย พวกเขาแต่ละคนล้วนมีใบหน้าที่อิดโรย 

คงมีแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่ยังคงเป็นปกติ หากไม่ใช่พวกที่ไม่คิดอะไรก็ต้องเป็นพวกเด็กเทพที่สามารถทำข้อสอบเหล่านั้นได้อย่างสบายๆ

ทว่าเคลบี้ในตอนนี้กลับมีท่าทางที่ต่างออกไปจากการสอบก่อนๆ ในปีที่แล้วอย่างสิ้นเชิง

“เฮ้! เมอร์ลิน วันนี้ฉันจะเลี้ยงข้าวนายเอง” เคลบี้เอ่ยทักเด็กน้อยด้วยน้ำเสียงที่สดใส

“อืม” เด็กน้อยรับคำด้วยใบหน้านิ่งๆ

“นายไม่อยากรู้หรอว่าทำไมวันนี้ฉันถึงได้อารมณ์ดีขนาดนี้?”

“ไม่” เมอร์ลินตอบปฏิเสธอย่างไม่มีเยื้อใย 

“นายนี่มัน!” เคลบี้ชี้หน้าเด็กน้อยอย่างมีอารมณ์ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วเอ่ยต่อ 

“เหมือนว่าการสอบของฉันครั้งนี้จะทำออกมาได้ดี ทั้งหมดต้องยกความดีความชอบให้กับนาย นายควรจะแสดงความยินดีกับฉันด้วยสิ”

เมอร์ลินหันมาช้าๆ ด้วยใบหน้านิ่ง “ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นด้วย”

“ได้! ได้ ได้” เคลบี้ถึงกับหมดคำจะพูด เขาโมโหกับความด้านชาของเจ้าเด็กนี่จริงๆ

แต่แล้วจู่ๆ เมอร์ลินก็เอ่ยขึ้นมา

“ฉันว่าจะส่งวิทยานิพนธ์อีกครั้ง”

ทันทีที่ได้ยินคำพูดนี้เคลบี้ก็หันขวับกลับมาทันที

“นายว่ายังไงนะ นายทำงานวิจัยของนายสำเร็จแล้วหรอ?”

เมอร์ลินส่ายศีรษะไปมาและเอ่ย “ไม่หรอก ถึงฉันจะฉลาดมากแต่ฉันไม่สามารถสร้างเคล็ดวิชาพลังสมาธิระดับนั้นออกมาได้เร็วๆ นี้หรอก”

เขาตระหนักรู้ในศักยภาพของตนเอง แม้เขาจะอ่านหนังสือมากมาย แต่ความรู้ในหนังสือกับการลงมือทำจริงๆ นั้นแตกต่างกันมาก

ผลลัพธ์หลายอย่างนั้นไม่สามารถอ้างอิงแต่ในหนังสือได้ เพราะความรู้ในหนังสือเป็นแค่แนวทางเท่านั้น การปฏิบัติจริงๆ มันยังมีปัจจัยหลายอย่างที่ทำให้เกิดผลลัพธ์คาดเคลื่อน

แต่การอ่านหนังสือก็ใช่ว่าจะไม่มีประโยชน์เลย อย่างน้อยมันก็ทำให้เมอร์ลินสามารถคลำหาเส้นทางของตนเองได้ชัดเจน

เคลบี้ที่ได้ยินคำของเด็กน้อยมุมปากของเขาก็กระตุก

เจ้าเด็กนี่สามารถพูดชมตัวเองโดยที่ใบหน้าไม่เปลี่ยนไปเลยแบบนี้ได้ยังไง

“แล้วตกลงนายจะส่งหัวข้ออะไร?” เคลบี้เอ่ยถาม

เมอร์ลินไม่ได้ตอบ เขานำวิทยานิพนธ์ที่เขาเขียนเสร็จแล้วสี่ฉบับออกมาให้เคลบี้ดู

วิทยานิพนธ์สี่ฉบับออกมาจากแหวนเก็บของมาวางอยู่ต่อหน้าชายหนุ่ม

เคลบี้เปิดดูวิทยานิพนธ์เหล่านั้นด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

“การย่อสูตรต้นกำเนิดเปลวเพลิง ต้นกำเนิดศิลา ต้นกำเนิดน้ำ และต้นกำเนิดแสง!”

“นี่นายทำพวกมันทั้งหมดนี้ออกมาได้ยังไง? ทั้งๆ ที่นายกำลังศึกษาการสร้างเคล็ดวิชาพลังสมาธิอยู่แท้ๆ” เคลบี้เอ่ยออกมาอย่างเสียงดัง

โชคดีที่ตอนนี้พวกเขาอยู่ในห้องติวชั้นสองของห้องสมุด ค่ายกลเก็บเสียงนั้นทำงานได้อย่างดี เสียงตะโกนของเคลบี้จึงไม่ได้เล็ดลอดออกไป

เมอร์ลินยักไหล่ ก่อนจะเสยเส้นผมสีเงินและเอ่ย “มันก็ไม่ได้ยากอะไรขนาดนั้น ฉันแค่เขียนมันออกมาเหมือนที่ฉันเคยทำตอนหัวข้อแรก อีกอย่างฉันก็หาดูแล้วว่ายังไม่มีใครเคยทำมัน ถึงแม้หัวข้อการย่อสูตรต้นกำเนิดเปลวไฟกับแสงจะมีคนเคยทำมาแล้ว แต่สูตรของฉันปรับให้มันลดขั้นตอนได้มากกว่าและใช้พลังงานได้น้อยกว่า”

ท่าทางการพูดของเด็กน้อยทำให้เคลบี้ต้องอึ้งไป เด็กน้อยพูดมันด้วยท่าทางที่สบายๆ ราวกับว่าเรื่องที่เขาทำทั้งหมดเป็นเรื่องง่ายๆ

“นี่นายจะส่งพวกมันทั้งหมดเลยหรอ?”

“ใช่ ฉันคิดว่าถ้าฉันสามารถคว้าตำแหน่งนักวิชาการระดับกลางหรือระดับสูงมาได้เร็วๆ บางทีฉันอาจจะไม่ต้องทนเรียนไปถึงสี่ปี เพราะการสอบวัดผลนั้นน่าเบื่อมาก มันทำให้ฉันเสียเวลาอ่านหนังสือไปตั้งอาทิตย์หนึ่ง” เมอร์ลินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์มากนัก

ใช่แล้ว ที่เขาตัดสินใจส่งวิทยานิพนธ์จำนวนมากเหล่านี้ไปตีพิมพ์นั้นก็เพราะเขาคิดว่าการทนเรียนปริญญาทองตั้งสี่ปีนั้นทำให้ชีวิตของเขาจำเจเกินไป

นับตั้งแต่ที่เขาได้ทำวิจัยศึกษาหัวข้อสร้างเคล็ดวิชาพลังสมาธิของตนเองขึ้นมา เขาก็คิดว่าการค้นคว้าวิจัยนั้นสนุกกว่าการอ่านหนังสือเฉยๆ 

นักศึกษาปริญญาทองนั้นยังไม่มีโครงการทำวิจัยของตนเองอย่างจริงๆ จังๆ เลยด้วยซ้ำ การศึกษาระดับนี้คือการเรียนรู้พื้นฐานโดยการอ่านหนังสือหรือค้นคว้าข้อมูลเป็นส่วนใหญ่

วิชาหลักสูตรที่เรียนจึงเน้นไปที่การอ่านและการฟังบรรยายโดยเฉพาะ พวกเขาอัดเรื่องทฤษฎีอย่างจัดเต็ม ซึ่งเมอร์ลินได้นำหน้าไปไกลแล้ว การที่จะให้เขานั่งในห้องเรียนฟังการบรรยายเรื่องที่รู้อยู่แล้วคงจะเป็นเรื่องที่เบื่อหน่าย

การทำวิจัยจริงๆ นั้นมักจะเริ่มต้นตั้งแต่การเป็นนักศึกษาปริญญาไดม่อน 

ดังนั้นเขาจึงตั้งใจว่าจะเรียนจบปริญญาทองให้เร็วแล้วเป็นนักศึกษาปริญญาไดม่อนทันที

ส่วนการจะจบการศึกษาปริญญาทองได้ อย่างที่รู้กันว่าจำเป็นต้องเรียนเก็บหน่วยกิตให้ครบสี่ปี แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีการจบการศึกษาในกรณีพิเศษ นั่นก็คือการได้รับเข็มกลัดนักวิชาการสามดาวขึ้นไป

ทำไมถึงต้องเป็นนักวิชาการสามดาว?

แล้วทำไมนักเวทสามดาวอย่างเคลบี้ถึงยังไม่จบการศึกษา?

แน่นอนว่านักเวทกับนักวิชาการนั้นต่างกัน 

นักเวทนั้นจะวัดผลจากระดับการฝึกฝนของพวกเขา บางคนที่เป็นอัจฉริยะพวกเขาสามารถเป็นนักเวทสองดาวตั้งแต่อยู่โรงเรียนเวทมนตร์ด้วยซ้ำ ส่วนการที่พวกเขาจะเป็นนักเวทสามดาวตอนอยู่มหาวิทยาลัยจึงไม่ใช่เรื่องแปลก

แต่หากเป็นนักเวทสี่ดาวพวกเขาก็จะถือว่าจบการศึกษาในทันที

โดยปกติแล้วนักเวทจะไม่มีการเรียนต่อในระดับปริญญาไดม่อนหรือแพทตินั่ม เพราะนั่นเป็นเรื่องของสายวิชาการมากกว่า และมันก็ไม่มีหลักสูตรสอนให้พวกเขาเป็นนักเวทห้าดาวด้วย

ส่วนนักวิชาการจะวัดกันจากผลงาน ซึ่งอย่างที่รู้กันว่าการเก็บแต้มวิชาการแต่ละคะแนนนั้นยากมาก และไม่ใช่ว่าทุกคนจะเหมือนกับเมอร์ลินที่ส่งวิทยานิพนธ์แค่เล่มเดียวก็ได้มานับร้อยคะแนนได้แล้ว

ดังนั้นการจะเป็นนักวิชาการแต่ละขั้นนั้นถือว่ามีความยากมากกว่า

อย่างไรก็ตามในสายตาของเมอร์ลิน การเป็นนักวิชาการในช่วงต้นนั้นไม่ได้ยากอะไรขนาดนั้น แม้คนอื่นจะบอกว่ามันยากมากก็ตาม

เพราะเหตุนี้เขาจึงตัดสินใจส่งวิทยานิพนธ์สี่หัวข้อในคราวเดียว นั่นเพราะเขาคิดว่าวิทยานิพนธ์เหล่านี้อาจจะสร้างผลกระทบที่ทำให้เขาได้คะแนนอ้างอิงเหมือนก่อนหน้านี้

“นายจะส่งให้กับศาสตราจารย์บาร์เร็ตตรวจสอบอีกหรือเปล่า?” เคลบี้เอ่ยถาม 

เมอร์ลินส่ายศีรษะและเอ่ย “ไม่แล้ว ฉันเบื่อการเมืองของตาแก่พวกนั้น ครั้งนี้ฉันจะส่งพวกมันทั้งหมดด้วยตนเอง”