หนึ่งฝ่ามือพิชิตสวรรค์

เมื่ออาวุธระดับปฐพีขั้นสูงของลั่วอู่หลินประมูลจนเส็จสิ้น สินค้าลำดับต่อไปๆก็ถูกนำขึ้นมาประมูล ซึ่งมันแทบไม่มีอะไรต้องตาของชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย จนกระทั้งสินค้าชิ้นลำดับรองสุดท้ายถูกนำขึ้นมาผ้าคลุมสีทองถูกเปิดออก ก่อนที่จะปรากฏกระบี่สีทองเปล่งประกายแสงเจิดจ้า

ทันทีที่มันเผยโฉมออกมาเหล่าผู้เข้าร่วมประมูลทุกคนต่างลุกพรวดพราดมองกระบี่เล่มนั้นด้วยแววตาที่มีความละโมบ กระหาย อยากจะได้ไวในครอบครองซะเดี๋ยวนี้อย่างไรอย่างนั้น

จ้าวหยูอินที่เห็นกิริยาอาการของผู้คนก็ยกยิ้มก่อนที่นางจะกล่าวแนะนำ "ของประมูลชิ้นต่อไป กระบี่ประกายแสงสังหาร ระดับสวรรค์ขั้นต้น เริ่มต้นการประมูลที่หนึ่งร้อยล้านปราณทอง!!"

เมื่อได้ยินราคาของมันเหล่าคนที่รอประมูลด้านล่างถึงกับสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ร้อยล้านปราณทอง! เห็นได้ชัดเลยว่านี่ไม่ใช่ราคาที่พวกเขาจับต้องได้ มันสูงค่าเกินไปสำหรับพวกเขา

"หนึ่งร้อยห้าสิบล้านปราณทอง"เสียงเปิดการประมูลเริ่มขึ้นจากห้องรับรองพิเศษห้องหนึ่งทำให้ผู้เข้าร่วมประมูลที่อยู่ด้านล่างพากันถอดใจและนั่งลงทันที

"สองร้อยล้านปราณทอง"เสียงของพนักงานอีกห้องหนึ่งดังขึ้น

"สามร้อยล้านปราณทอง"เสียงของอีกห้องก็ดังขึ้นอีก

จากนั้นราคาก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆอย่างไม่หยุดยั้ง อาวุธระดับสวรรค์ในยุคนี้เป็นสิ่งที่หายากราวกับขนหงษ์เกล็ดมังกร มันจึงไม่แปลกที่ผู้คนมากมายล้วนแต่อยากจะถือครองมัน

ในเวลานี้เดียวกันนั้นลั่วอู่หลินพลันนั่งมองอาวุธระดับสวรรค์เช่นนี้อย่างเมินเฉย เพราะจากประสบการณ์ที่ชายหนุ่มได้ใช้อาวุธระดับสวรรค์มากระบี่ประกายแสงสังหารชิ้นนี้นับว่ามีพลังอ่อนด้อยที่สุดเลยก็ว่าได้

'ราคาจะถึงหนึ่งพันล้านอยู่แล้ว แต่ยังไม่มีใครยอมใคร หากข้านำอาวุธระดับสวรรค์มาประมูลบ้างพวกเขาคงได้คลั่งตายเป็นแน่แท้'ชายหนุ่มกล่าวในใจและยกยิ้มออกมา เมื่อผ่านมาสักพักราคาสุดท้ายของกระบี่ประกายแสงสังหารเล่มนี้ก็มาหยุดอยู่ที่หนึ่งพันห้าร้อยล้านปราณทองเลยทีเดียว ราคานี้ทำให้ผู้คนถึงกับเหม่อลอยจนแทบลืมหายใจ

ในเวลาเดียวกันสินค้าประมูลชิ้นสุดท้ายก็ถูกยกออกมา พร้อมกับจ้าวหยูอินที่ยกยิ้มบางๆและกล่าวขึ้นอีกครั้ง "ทุกๆท่าน แต่เดิมการประมูลควรสิ้นสุดตั้งแต่อาวุธระดับสวรรค์แล้ว ทว่าเรามีสินค้าโบราณอีกหนึ่งชิ้นมานำเสนอ สำหรับแขกคนใดที่ชอบสะสมของโบราณก็สามารถประมูลต่อได้ และสิ้นค้าชิ้นสุดท้ายของวันนี้ก็คือ!!"

เมื่อพูดมาถึงตรงนี้เจ้าหน้าที่ก็เอาผ้าคลุมออกทำให้เห็นคัมภีย์อักขระโบราณเก่าชิ้นหนึ่ง ทุกคนที่อยู่ที่นี่จึงพากันผิดหวัง แต่ทว่าจ้าวหยูอินก็พลันกล่าวต่อไป "คัมภีร์โบราณปริศนาที่ยังไม่มีใครอ่านได้ สิ่งนี้ราชาแห่งการสังหารจ้าวเทียนจินหรือบิดาของข้าค้นพบจากโบราณสถานแห่งหนึ่งที่อยู่ห่างไกล วันนี้ศาลาเทียนจินขอประมูลมันในราคาหนึ่งหมื่นปราณทอง"

"อะไรนะ!! หนึ่งหมื่นปราณทอง ข้าไม่ยอมเสียเงินให้ของไม่มีค่าเช่นนี้แน่ๆ"

"ใช่ เงินหนึ่งหมื่นปราณทองสามารถนำไปซื้อโอสถบ่มเพาะได้มากมายเลย ใครจะยอมมาซื้อกัน"

"หนึ่งหมื่นห้าพันปราณทอง"

ในขณะที่เกิดเสียงฮือฮาจากราคาที่แพงเกินไปของคัมภีร์โบราณ เสียงของพนักงานจากห้องรับรองก็ดังขึ้นมา แน่นอนว่าคนที่ประมูลย่อมไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากลั่วอู่หลิน เพราะนี่คือสิ่งที่ทำให้หอคอยมหาสมบัติของเขาถูกกระตุ้นอย่างรุนแรงในตอนแรก ดังนั้นเขาจะพลาดมันได้อย่างไร

แน่นอนที่สุดการประมูลชิ้นนี้ลั่วอู่หลินได้มาอย่างง่ายดาย เพราะไม่มีใครคิดที่จะทุ่มเทให้กับของที่ไร้ประโยชน์อยู่แล้ว แม้จะมีนักสะสมของโบราณมากมาย แต่หนึ่งหมื่นห้าพันปราณทองก็ถือว่ามากเกินไปในสายตาของพวกเขา

"การประมูลถึงอันสิ้นสุดแล้ว ขอขอบคุณท่านทุกที่มาร่วมประมูลกันในวันนี้"จ้าวหยูอินโค้งตัวเล็กน้อยหลังกล่าวเสร็จก่อนที่จะเดินลงจากเวทีไป แน่นอนว่าเหล่าผู้คนที่คว้าน้ำเหลวต่างก็พากันแยกย้ายกันกลับในทันที

ส่วนคนที่ประมูลของได้นั้นพวกเขาจะถูกนำไปยังห้องรับรอง จากนั้นพนักงานก็นำสินค้าที่พวกเขาประมูลได้มาส่งมอบให้พวกเขาในทันที นี่คือการรักษาความปลอดภัยที่สุดเท่าที่ศาลาเทียนจินจะทำได้

ลั่วอู่หลินยังคงนั่งอยู่ที่ห้องรับรองเดิม ในเวลาต่อมาประตูก็เปิดออกทำให้ลั่วอู่หลินหรี่ตามองในทันทีด้วยความสงสัย

'นางมาทำอะไรที่นี่'เขากล่าวในใจ เนื่องจากคนที่อยู่หน้าประตูไม่ใช่พนักงานที่ออกไปรับเงินและสินค้าประมูลให้กับเขา แต่กลับเป็นหญิงงามจ้าวหยูอินที่กำลังเดินเข้ามา

"ขออนุญาติคุณชาย ข้านำสินค้าและเงินประมูลมาให้เจ้าค่ะ"จ้าวหยูอินกล่าว ลั่วอู่หลินแม้ไม่รู้เป้าหมายของอีกฝ่ายก็พลันพยักหน้าอย่างเฉยชา

"นี่คือคัมภีร์โบราณที่คุณชายประมูลได้ ส่วนนี่คือเงินของท่านเมื่อหักค่าธรรมเนียมและค่าสินค้าแล้วคงเหลือร้อยสิบสองล้านเจ็ดแสนหนึ่งหมื่นห้าพันปราณทอง"จ้าวหยูอินยื่นคัมภีร์โบราณและแหวนมิติวงหนึ่งให้ลั่วอู่หลิน ใบหน้าภายใต้หน้ากากของลั่วอู่หลินเผยรอยยิ้มออกและจากนั้นถ่ายของทุกอย่างใส่เข้าไปแหวนมิติของตนเองอย่าวรวดเร็ว ก่อนที่จะลุกขึ้นและเตรียมตัวเดินจากไป

"คุณชาย! ข้าขอสอบถามได้หรือไม่ ว่าเหตุใดจึงประมูลคัมภีร์เล่มนี้"ลั่วอู่หลินหยุดชะงักก่อนจะกล่าวตอบ "ไม่มีอะไรมากมาย ข้าแค่เพียงสนใจในของโบราณก็เท่านั้น คัมภีร์นี้ก็มีภาษาที่ข้าไม่รู้จักและควรค่าแก่การศึกษา"

กล่าวจบก็เดินออกไปและหายวับไปกับตา จ้าวหยูอินที่ได้คำตอบเช่นนั้นก็ถอนหายใจออกมา "เห้อ ข้าก็คิดว่าเขาจะอ่านมันออกเสียอีกช่างน่าเสียดาย"

ใช่! นางเองก็สนใจอักษรโบราณในคัมภีร์นั้นเช่นเดียวกัน แต่ทว่าด้วยความจนปัญญาที่จะอ่านมันจึงต้องนำมาประมูลเผื่อจะมีใครสามารถอ่านมันได้

"บูมม!!"

ในขณะที่การประมูลจบไปพักใหญ่ เกิดเสียงระเบิดดังกึกก้องจากด้านนอกเมืองพร้อมกับแสงสีเขียวเรื่องแรงที่พุ่งทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า ทำให้ทุกคนต้องหันไปมองมันเป็นตาเดียว

"การกำเนิดของสมบัติสวรรค์!!"เหล่าเซียนที่หลายคนพึ่งผิดหวังมาจากอาวุธระดับสวรรค์กล่าวออกมาแววตาเต็มไปด้วยความโลภอีกครั้ง พวกเขาพุ่งทะยานออกไปด้านนอกของเมืองอย่างรวดเร็ว และไม่เพียงแต่เหล่าเซียนเท่านั้นที่ตรงไปยังที่นั่น เหล่าผู้ฝึกตนทุกระดับชั้นที่มั่นใจในตัวเองก็พากันออกไป และนั่นรวมไปถึงลั่วอู่หลินด้วย