“ไตร...วันนี้รินขอแวะเอาชุดแต่งงานไปคืนที่ร้านก่อนนะ”รินหญิงสาวที่พึ่งผ่านการแต่งงานมาได้1วันหันไปพูดกับสามีหนุ่มของตัวเองก่อนที่จะหยิบชุดแล้วเดินขึ้นรถทันที
“ไปพร้อมกันสิ ริน”ไตรภัคพูดขึ้นก่อนที่จะรีบวิ่งมาหาภรรยาของเขา
“ไปเป็ไร เดียวรินไปเองดีกว่าวันนี้ไตรมีประชุมด้วยหนิ”
“เออ...ใช่ไตรลืมไปเลย ถ้าเป็อย่างนั้นรินขับรถดีๆนะ”
“อืม เดียวเจอกันที่บริษัทนะ”รินพูดขึ้นพร้อมส่งยิ้มหวานให้กับไตรภัค
“ครับ เดียวเจอกันนะครับคุณภรรยา”
บริษัทTP
ไตรภัคได้มาถึงบริษัทของเขาอย่างตรงเวลา บริษัทTPเป็บริษัทนำเข้าเครื่องมือและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ชื่อดังที่สุดในประเทศไทย
“สวัสดีค่ะคุณไตร”เลขาส่วนตัวได้กล่าวทักทาย
“อืมพี่มล ผมต้องเข้าประชุมกี่โมงครับ”
“อีก 10 นาทีค่ะ คุณไตรรับชาหรือกาแฟก่อนไหมค่ะ”
“ไม่เป็ไรครับ ผมรอทานพร้อมรินดีกว่า”
“ได้ค่ะ นั้นมลขอตัวก่อนนะคะ”ไตรภัคพยักหน้าก่อนที่จะก้มมองโทรศัพท์ ที่หน้าจอเป็รูปของเขาและริน
10 นาทีผ่านไป....
“คุณไตรค่ะถึงเวลาแล้วค่ะ”
“ครับเดียวผมตามไป”ไตรภัคพูดจบเขาลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ห้องประชุมทันที
ห้องประชุม
พนักงานหลายๆคนตามเตรียมเอกสารมาเพื่อเสนอให้กับไตรภัคระหว่างนั้นไตรภัคก็นั่งฟังอย่างตั้งใจ จนเวลาผ่านไปสักพัก เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น
“เบอร์ใครกันหนะ”ไตรภัคก้มดูมันเป็เบอร์ที่ไม่ระบุชื่อ เขาเลยเลือกที่จะตัดสายทิ้ง ผ่านไป10นาที เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เป็เบอร์ของคุณแม่ของเขา
“ว่าไงครับคุณแม่ พอดีผมประชุมอยู่”
“รินโดนรถชน!!!!”
“อะไรนะครับ”เขาไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เลยถามย่ำไปอีกครั้ง
“รินโดนรถชนตอนนี้อยู่ห้องผ่าตัด”สิ้นสุดเสียงคุณแม่ของเขา ไตรภัคแถบจะล้มทั้งยืน ตอนนี้เขาไม่ตอบสนองของการพรีเซ็นงานของพนักงานของตัวเองเลยสักนิด
โรงพยาบาล
“คุณแม่ครับ รินเป็ไงบ้าง”เขารีบวิ่งมายังหน้าห้องผ่าตัด
“แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน????”
“ขอนะครับ ขอให้พระเ้าโปรดช่วยภรรยาของผมด้วย”น้ำตาของไตรภัคไหลออกมาเรื่อยๆจนทำให้คนเป็แม่ต้องเข้าไปกอด
ผ่านไป 2 ชั่วโมง หมอก็เดินออกมา
“คุณหมอครับภรรยาของผมเป็ไงบ้าง”ไตรภัครีบวิ่งไปถามหมอ
“คืออย่างนี้ครับ าแของนอกอาจจะไม่เป็อะไรมากตีระบบประสาทในร่างกายมันไม่ค่อยดีครับ อาจจะทำให้...”
“ทำให้อะไรครับคุณหมอ”
“อาจจะทำให้ภรรยาของคุณเป็เ้าหญิงนิทราได้ครับ”คำตอบของหมอทำให้ไตรภัคเขาทรุดไปอีกครั้ง
“โธ่...รินนนน ฮื่อๆๆๆ”
วิทยาลัยพยาบาล
มีเด็กมากมายหลายคนเตรียมตัวที่จะรับประกาศนียบัตร หนึ่งในนั้นเป็เด็กหนุ่มน่าหน้าน่ารักที่มาพร้อมกับรอยยิ้ม
“ตะวันเป็ไงบ้างลูกร้อนไหม”
“ไม่ครับ แม่รอผมนานไหม”ลดาคนเป็แม่พูดพร้อมกับปาดเหงื่อให้กับลูกชายแสนน่ารักตะวันได้แต่อมยิ้มให้กับการกระทำของคนเป็แม่
“เออ...คุณแม่แล้วคุณพ่อหล่ะ”ตะวันพยายามตามหาคุณพ่อของเขา
“อยู่นี้ไง....”วัตรโผล่หน้าออกมาพร้อมช่อดอกไม้ช่อใหญ่
“ยินดีด้วยนะลูกรัก”เขาพูดพลางสวมกอดลูกชายของเขา
“ครับคุณพ่อ....”
กริ้งงงง......ไม่นานเสียงโทรศัพท์ของวัตรก็ดังขึ้น
“ว่าไงครับแม่...ห้ะเมียไตรโดนรถชน!!!!”คำพูดของคนเป็พ่อทำให้สองคนแม่ลูกที่ฟังอยู่แอบใอยู่ไม่น้อย
“ได้ครับเดียวผมจะรีบไปเดียวนี้”
“มีอะไรเหรอครับคุณพ่อ”
“เรารีบไปกันเถอะเมียของอาไตรโดนรถชนอาการสาหัส”ตะวันทำหน้างงเล็กน้อยเพราะเขาไม่เคยเจออาไตร ขนาดงานแต่งงานของไตรภัคกับรินเขายังไม่ได้ไปเลย เพราะติด่สอบพอดี
“อาไตร?”เขาพูดขึ้นอีกครั้ง
“อาของลูกไง ลูกจำเขาไม่ได้หลอกไม่ได้เจอกันนาน”ตะวันได้แต่พยักหน้ารับฟังคำที่พ่อตัวเองพูดขึ้นมา
“สงสารนะคะคุณ พึ่งแต่งงานด้วยกันแท้ๆ”
“ใช่ผมเองก็ว่าอย่างนั้น”
ไม่นานวัตรและครอบครัวก็มาถึง เขาเปิดห้องมาก็เจอไตรที่นั่งร้องไห้กอดรินทั้งนั้นตา
“รินคุณฟื้นมาสิรินฮืออๆ”ตะวันพอได้เขามาเห็นผู้ชายที่นั่งคุกเข่าจับมือหญิงสาวที่นอนบนเตียง น้ำตาของเขาก็เริ่มซึม ออกมาเขาป่าดน้ำตาก่อนจะวิ่งออกมาด้านนอกของห้อง
“ฮื่อๆ ทำไมเขาถึงน่าสงสารขนาดนี้ ฮื่อๆ”เด็กหนุ่มนั่งร้องไห้หน้าห้องไม่ยอมเข้าไปจนเวลาผ่านไปสักพัก
“อะ....ร้องไห้หนักกว่าอาอีกนะ...”
“อะ..อาไตรร...”
670
