เสียงพัดลมของเคสคอมพิวเตอร์ครางหึ่งๆ ราวกับเสียงสวดส่งิญญา แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนใบหน้าอิดโรยและไร้แววตาของ 'พิภพ' แฟ้มงานกองมหึมาที่หัวหน้าโยนมาให้ก่อนกลับบ้านตั้งตระหง่านอยู่ข้างๆ ราวกับหลุมศพที่เขายังไม่ได้เข้าไปนอน
นาฬิกาแขวนบนผนังแสดงเวลา 23:59 น.
ความเหนื่อยล้ากัดกินไปถึงกระดูก ชีวิตพนักงานออฟฟิศที่วนเวียนอยู่แค่การตื่นมาโดนสูบพลังงานและกลับไปนอนรอวันใหม่... มันช่างไร้ความหมาย พิภพเอนหลังพิงเก้าอี้ ปล่อยลมหายใจที่หนักอึ้งออกมา
ครืด... ครืด...
สมาร์ตโฟนที่วางอยู่ข้างเมาส์สั่นเตือนเบาๆ หน้าจอทอแสงสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดสลัวของออฟฟิศ ปรากฏแถบข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชต
[พี่สาว No.2] : ไอ้บ้า ทำไมวันนี้แกไม่มา... วันนี้วันทำบุญครบรอบ 100 วันของพ่อกับแม่นะ
พิภพจ้องมองข้อความนั้นนิ่งงัน ดวงตาใต้กรอบแว่นไหววูบขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกกลบเกลื่อนด้วยความด้านชาตามความเคยชิน มือที่กุมเมาส์อยู่เผลอบีบแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาขยับตัวไปไหนไม่ได้ งานตรงหน้าคือความเป็ความตายของบริษัทและชีวิตของเขาอาจจะแขวนอยู่ที่มัน และมันก็สายเกินกว่าจะนั่งรถกลับไปหาครอบครัวแล้ว
ชายหนุ่มเอนหลังพิงเก้าอี้ ถอดแว่นตาออกแล้วนวดกระบอกตาที่ร้อนผ่าว
"ถ้าโลกบ้าๆ นี่มันแตกๆ ไปซะได้ก็คงดี..." เขาพึมพำด้วยความเบื่อหน่ายสูงสุดในชีวิต
ตึ๊ก... เข็มวินาทีบนนาฬิกาแขวนผนังขยับทับเลขสิบสอง
เที่ยงคืนตรง
พรึ่บ!
ไฟทุกดวงในตึกดับวูบ เสียงเครื่องใช้ไฟฟ้าทุกชนิดเงียบสงัดลงในเสี้ยววินาที ความมืดมิดกัดกินทุกสิ่ง แม้แต่แสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ก็หายไป พิภพพยายามกะพริบตา ปรับสายตาเข้ากับความมืด แต่ความมืดนี้กลับแปลกประหลาด มันดำสนิทเสียจนเขารู้สึกเหมือนไม่มีร่างกายอยู่
วินาทีถัดมา กลางความมืดมิดนั้น ตัวหนังสือเรืองแสงสีทองซีดๆ ค่อยๆ ปรากฏขึ้นพร้อมเสียงสังเคราะห์ที่ดังแทรกเข้ามาในสมองโดยตรง
[ยินดีต้อนรับ No.12... พิภพ]
[คุณคือคนสุดท้ายที่ได้เข้าสู่... "เกมเดอะลาสต์สแตนดิ้ง: ศึกชิงบัลลังก์นิรันดร์"]
[คำอธิบาย:] ผู้เข้าแข่งขันทั้ง 12 ท่านจาก 12 มิติโลก ถูกนำมายัง 'อาร์คาเดีย' โลกใบใหม่ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อการนี้ กติกาของเกมมีเพียงข้อเดียว: ผู้ที่เหลือรอดเป็คนสุดท้ายจะเป็ผู้ชนะ และจะได้รับสิทธิในการ 'ขอพรข้อใดก็ได้' ที่พระเ้าสามารถทำให้ได้
[ระบบกำลังเข้าสู่ขั้นตอนการเลือกอาชีพเริ่มต้น...]
"หา? เดี๋ยวก่อน... ศึกอะไรนะ? พระเ้า? ฝันบ้าฝันบออะไรเนี่ย" พิภพเริ่มเซ็งขึ้นมา นี่เขาคงเหนื่อยจนเผลอหลับหน้าคอมพิวเตอร์ที่ออฟฟิศอีกแล้วสินะ แถมยังเก็บเอาการ์ตูนที่เคยดูมาฝันเป็ตุเป็ตะอีก
[มีเวลา 30 วินาทีในการเลือกอาชีพที่คุณ้า ระบบจะแนะนำอาชีพที่เหมาะสมกับค่าพลังพื้นฐานของคุณมากที่สุด... หากไม่เลือกตามเวลาที่กำหนด ระบบจะทำการเลือกให้อย่างสุ่ม]
หน้าต่างตัวเลือกปรากฏขึ้นกลางอากาศ:
[นักรบฝึกหัด] (ความเข้ากันได้: 15%)
[นักธนูฝึกหัด] (ความเข้ากันได้: 12%)
[ผู้ใช้เวทฝึกหัด] (ความเข้ากันได้: 3%)
[โจรฝึกหัด] (ความเข้ากันได้: 20%)
[25... 24... 23...] ตัวเลขสีแดงนับถอยหลังอย่างรวดเร็ว
"เฮ้อ… ฝันไร้สาระชะมัด" พิภพตัดพ้อ พร้อมกับตบแก้มตัวเองดังป๊าบ "เอ้า ตื่นได้แล้ว ต้องรีบไปทำงานที่เรารักต่อ เหอะ"
ทว่าร่างกายของเขากลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด และไม่มีทีท่าว่าความมืดรอบตัวนี้จะจางหายไป
[15... 14... 13...]
"..." พิภพเลิกคิ้วเล็กน้อย เขาเลือกที่จะยืนนิ่งๆ กอดอกรอให้ความฝันงี่เง่านี้จบลงไปเอง
[3... 2... 1...]
[หมดเวลา... คุณไม่ได้เลือกอาชีพตามเวลาที่กำหนด]
"ฟู่... ทีนี้ก็จบสักทีสินะ" พิภพพ่นลมหายใจออกมา แต่เสียงสังเคราะห์กลับพูดต่ออย่างเืเย็น
[ระบบจะไม่ทำการสุ่มอาชีพให้... เนื่องจาก No.12 แสดงเจตจำนงในการไม่รับอาชีพใหม่... ระบบจะคง 'อาชีพปัจจุบัน' ของคุณไว้ และการเลื่อนระดับในอนาคตจะสอดคล้องกับอาชีพของคุณ]
[อาชีพปัจจุบัน: พนักงานออฟฟิศระดับเริ่มต้น (ผู้ช่วยผู้จัดการ)]
[ขอให้โชคดีในการแข่งขัน]
"โอเคดิ ฉันทำมันมาสิบปีแล้ว เดี๋ยวจะเอายอดขายไปปราบคู่แข่งให้ดูแล้วกัน" พิภพนึกขำและประชดเสียงสังเคราะห์นั้นกลับไปอย่างไม่ทุกข์ร้อน
จนกระทั่ง...
ความมืดรอบตัวพลันแตกออกราวกับกระจก โลกมืดมิดเริ่มประกอบกันขึ้นใหม่ราวกับจิ๊กซอว์ภาพต่ออันมหึมา
แสงสว่างอันเจิดจ้ากระแทกเข้ามาจนต้องเผลอหยีตา...
และเมื่อพิภพเบิกตาขึ้นอีกครั้ง เขาไม่ได้นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์อีกแล้ว แต่กำลังยืนอยู่บนยอดผาสูงชันที่มองลงไปเห็นทิวทัศน์ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต ป่าทึบสีเขียวขจีทอดยาวไปสุดลูกหูลูกตา ูเารูปทรงแปลกตาที่มีลาวาเรืองแสงไหลออกมา และในระยะไกลออกไป ก็มีปราสาทหินขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่บนท้องฟ้า
สายลมเย็นจัดพัดปะทะใบหน้า เขายังคงสวมเสื้อเชิ้ตที่เรียบและผูกเนกไทหลุดลุ่ยเล็กน้อย...
และที่เบื้องหน้าของเขา คือข้อความระบบสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นอีกครั้ง:
[No.12... พิภพ (พนักงานออฟฟิศระดับเริ่มต้น) เข้าสู่สนามรบ]
ในที่สุดเขาก็เข้าใจ ว่ามันไม่ใช่ความฝัน...
3K
