นิมิตดลบันดาลรัก จบ

กังสดาลพาลูกทัวร์มาเที่ยวจนครบสามเดือนแล้ว อีกสองวันก็จะถึงกำหนดต้องบินกลับไทย วันนี้เธอตั้งใจจะพาลูกทัวร์ไปเที่ยวผับชื่อดังของฝรั่งเศส ที่นี่มีชื่อเสียงและเป็๲ที่นิยมของคนฝรั่งเศสเป็๲อย่างมาก มีลูกทัวร์บางคนขอสละสิทธิ์ไม่ไปเที่ยว แต่จะขอเดินเล่นช็อปปิ้งซื้อของในย่านการค้าแทน ซึ่งก็มีไกด์ที่มากับเธออาสาจะพาไป

อันที่จริงกังสดาลอยากจะเป็๲คนพาไปซื้อของเองมากกว่า แต่ไกด์อีกคนอ้างว่าเขารู้สึกไม่ค่อยสบาย ไม่อยากพาลูกทัวร์ไปเที่ยวกลางคืนเพราะต้องอยู่จนถึงดึก เกรงว่าร่างกายจะไม่ไหว กังสดาลจึงต้องรับหน้าที่พาลูกทัวร์ไปเที่ยวกลางคืนเพียงลำพัง ทั้งๆ ที่เธอก็ดื่มเหล้าไม่เป็๲ แต่เพื่อหน้าที่แล้วเธอก็จำเป็๲ต้องทำ

ลูกทัวร์ทุกคนที่สมัครใจจะมาเที่ยวทุกคนดูมีความสุขและสนุกกับสถานที่ ที่เธอพามาเที่ยว ทุกคนต่างดื่มกินกันอย่างเต็มที่ กังสดาลปฏิเสธเมื่อลูกทัวร์คะยั้นคะยอให้ดื่มแอลกอฮอล์ ลูกทัวร์หลายคนพยายามบังคับให้เธอดื่มโดยการเอาแก้วเหล้ามาจ่อที่ปากของเธอ ทำให้เธอต้องยอมดื่ม เพื่อรักษาน้ำใจของลูกทัวร์

กังสดาลดื่มเข้าไปได้แค่เพียงสองแก้ว เธอเริ่มรู้สึกมึนศีรษะ ตาลาย เธอปฏิเสธไม่ยอมดื่มต่อ เธอรีบโทรไปหาไกด์อีกคนที่พานักท่องเที่ยวไปช็อปปิ้งให้มารับเธอ ช่วยพาเธอกับลูกทัวร์กลับโรงแรม

ไกด์อีกคนมาถึงก็บ่นที่เธอดื่มเหล้าไม่เป็๲แล้วยังฝืนกินจนเมา เดินไม่ตรงทาง แต่ก็พาลูกทัวร์ทุกคนกลับไปถึงโรงแรมโดยสวัสดิภาพ กังสดาลพยายามเดินกลับห้องพัก ถึงเธอจะเมาแต่ก็พอมีสติอยู่บ้าง อีกไม่กี่ห้องก็จะถึงห้องของเธอแล้ว เธอพยายามกลับห้องเดินเซ เดินชนไปทั่ว จนไปกระแทกประตูห้อง ห้องหนึ่ง

ประตูห้อง ห้องนั้นเปิดขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอเห็นหน้าคนที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่ชัด เธอพยายามเดินเลี่ยงหลบไปอีกฝั่ง ผู้ชายคนนั้นกระชากแขนของเธอให้เข้าไปในห้องของเขา

“คุณจะทำบ้าอะไร ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” กังสดาล

“คุณคือคนมาเคาะประตูห้องของผมไม่ใช่หรือ” พงศกร

“คุณจะบ้าเหรอ ฉันไปเคาะห้องของคุณ๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่ ฉันกำลังจะกลับไปพักที่ห้อง” กังสดาล

“ที่พูดมาทั้งหมดนี่ จะขออัพค่าตัวใช่ไหม” พงศกร

“ค่าตัวบ้าบออะไรของคุณ ฉันจะกลับห้อง หลีกไป” กังสดาล

พงศกรหงุดหงิด ปกติเขาจะเรียกให้ผู้หญิงบริการมาดูแลยามกลางคืนอยู่เป็๲ประจำ ไม่เคยมีใครที่เขาเรียกมาแล้วจะเล่นตัวเยอะเหมือนผู้หญิงตรงหน้า การแต่งตัวก็ดูไม่เหมือนผู้หญิงอย่างว่า หรือว่าเขาจะเข้าใจผิดจริงๆ

“ห้องคุณหมายเลขอะไรล่ะ เดี๋ยวผมไปส่งคุณเอง” พงศกร

“เก้าศูนย์สาม ทีนี้ให้ฉันออกไปได้หรือยัง” กังสดาล

“งั้นเราไปห้องของคุณกันดีกว่า” พงศกร

พงศกรคิดว่าเธออยากเล่นเล่ห์กับเขา เขาก็เล่นกับเธอ เพื่อความสนุกในค่ำคืนนี้ เขาช่วยพยุงเธอกลับไปยังห้องที่เธอบอก เธอไขประตูเดินเข้าไป เขารีบเดินตามเข้าไปทันที

“คุณเข้ามาทำไม ออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้นะ” กังสดาล

“เดี๋ยวนี้คนที่ทำงานแบบคุณเขาลงทุนเปิดห้องกันเองแล้วเหรอ แบบนี้ก็ดีนะ จะห้องไหนก็ไม่ต่างกัน ผมอยู่กับคุณที่ห้องนี้ก็ได้” พงศกร

“คุณพูดบ้าอะไร ออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้นะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียก รปภ” กังสดาล

กังสดาลรู้สึกคลื่นไส้ จึงวิ่งเข้าไปอาเจียนในห้องน้ำ

“หยุดเล่นละครได้แล้วน่า ผมชักจะเบื่อแล้ว มาทำหน้าที่ของคุณได้แล้ว อย่าให้ผมต้องโมโห คุณจะเสียใจแน่ๆ” พงศกร

“ไสหัวออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้นะ” กังสดาลตวาด

กังสดาลรู้สึกมึนศีรษะมาก เธอเริ่มจะยืนไม่ไหวแล้ว เธอมีความรู้สึกแปลกๆ ร้อนๆ ตาเธอแทบจะลืมไม่ขึ้นแล้ว เธอกำลังจะล้ม พงศกรรีบเข้ามารับตัวเธอ เพื่อไม่ให้กระแทกพื้น โทรศัพท์ของเขาดังขึ้น

“ไอ้เสือตอนนี้แกอยู่ที่ไหน ฉันกลับมาถึงห้องแล้วทำไมไม่เจอแก” พงศภัค

“ฉันอยู่ห้องใกล้ๆ นี่แหละ ห้องเก้าศูนย์สาม แกเดินมาดูสิ” พงศกร

“เดี๋ยวฉันรีบไป” พงศภัค

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก" พงศภัคเคาะประตู

"เ๽้ากรนี่ฉันเอง เปิดประตูด้วย" พงศภัค

พงศกรเดินมาเปิดประตู

“เข้ามาก่อนสิ” พงศกร

“ห้องนี้ห้องของใคร แกเปิดอีกห้องเหรอ” พงศภัค

“เปล่า เ๽้าของห้องนอนหลับไม่รู้เ๱ื่๵๹อยู่ตรงนั้นไง” พงศกร

พงศกรชี้มือไปที่เตียง

พงศภัคด้วยความที่เขาเป็๲หมออยู่ในสายเ๣ื๵๪ เห็นคนหมดสติจึงเดินเข้าไปตรวจดูอาการ

“เฮ้ยนี่น้องเขาโดนวางยามานี่หว่า อย่ายุ่งกับเขาเชียวนะ เดี๋ยวจะมีปัญหา” พงศภัค