“ เกาะกลุ่มกันไว้ อย่าแตกแถวเด็ดขาด! ”
ความกังวลเผยบนใบหน้าฮันเตอร์ ภายในชั้นหนึ่งแห่งนี้ไม่สามารถใช้สกิลได้ ต่อให้จะนำไอเทมออกมาจากแหวนเก็บของได้ก็ตาม ทุกอย่างถูกเปลี่ยนให้ไร้พลังจนไม่ต่างจากมีดทำครัวธรรมดา
แต่ดูเหมือนว่าเ้าของร้านจะต่างออกไป ทันทีที่ไฟที่เคยเปิดภายในห้องดับทุกดวง เขาก็ได้เดินหายไปจากสายตาผู้คน ไม่ว่าจะกวาดตามองหายังไงก็ยังไม่พบร่องรอย
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องจนทำให้ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจ ทันใดนั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียงต่อยตีดังมาจากส่วนลึกของห้อง ความมืดบดบังทุกอย่างทำให้มองไม่เห็นสิ่งใดเลย แต่เสียงที่ส่งออกมาคุ้นเคย เหล่าฮันเตอร์จึงมองหาเ้าของเสียงที่น่าจะยืนอยู่ในกลุ่ม
“ ไปไหน ไอ้จางเยว่ไปไหนแล้ว ”
ทุกคนพยายามมองหาจางเยว่ เมื่อครู่เขายืนอยู่ในกลุ่มแต่ตอนนี้หายตัวไปแล้ว ทันใดนั้นทุกคนก็ได้ยินเสียงร้องดังขึ้นอีก ท่ามกลางเสียงต่อยตีมีเสียงร้องเ็ปของป๋อหลินดังออกมา ทุกคนจึงมองหาป๋อหลินในกลุ่ม เขาเป็อีกคนที่หายไป
เฉินห่าวใช้ความเร็วเข้าไปกระชากคอของฮันเตอร์มาต่อยตีพลางมองดูความสามารถของตนเอง ด้วยพลังของร้านค้าทำให้เขามีพลังไม่ต่างจากตอนที่พยายามจะตัดผ่าทัณฑ์์ การเล่นงานฮันเตอร์เหล่านี้ไม่ใช่เื่ยาก เขาเพียงแค่เคลื่อนตัวให้ช้าที่สุดเข้าไปลากพวกมันออกมาจากกลุ่มเพียงเท่านั้น
อ้าก!
ขวัญกำลังใจของเหล่าฮันเตอร์เริ่มลดลงอย่างต่อเนื่อง สมาชิกกลุ่มถูกลากออกไปทีละคนจนเหลือเพียงแค่ชายร่างบางคนเดียว มันรู้สึกกลัวเป็อย่างมากจนฉี่ราดกางเกง เพียงแต่ว่าเ้าของร้านกลับไม่ปรานี เขาได้ลากเอาร่างของชายร่างบางเข้าไปในความมืดแล้วทุบตีจนเสียงเงียบลงไป
ตึง ตึง!
ดัมเบล 4 ลูกวางลงพื้นในเวลาใกล้เคียงกัน ผู้ที่ยกดัมเบลทั้ง 2 รีบใช้มือลูบไปตามแขนขาเพราะเมื่อครู่พวกเขาถูกทรมานจนราวกับว่าแขนะเิไปแล้ว
แต่เมื่อใช้มือลูบไปทั่วร่างกาย พวกเขาไม่พบความผิดปกติเลยแม้แต่น้อย ทันใดนั้นไฟกลางห้องก็เปิดขึ้น เป็ตำแหน่งที่พวกเขาทั้งสองกำลังยืนทำให้เห็นร่างกายตนเองถนัดตา
การออกกำลังกายที่คิดว่าตายไปแล้วไม่ได้สร้างภาระให้เลยแม้แต่น้อย ความเ็ปเมื่อครู่สลายหายไปทั้งหมด สิ่งที่หลงเหลือไว้คือตัวเลข 0.1 ที่เพิ่มเข้ามาในหน้าต่างสถานะ หมายความว่าดัมเบลของร้านแห่งนี้ใช้งานได้จริงและไม่มีผลข้างเคียง
ในระหว่างที่กำลังตะลึงหัวหน้ากลุ่มฮันเตอร์กลับเป็ฝ่ายรีบตั้งสติแล้วชักอาวุธออกมา เขาจำได้ว่าลูกน้องแต่ละคนที่มาด้วยกันถูกดึงหายเข้าไปในความมืดก่อนจะถูกทุบตีจนกรีดร้อง
“ พวกแกปลอดภัยไหม! ”
น้ำเสียงเป็ห่วงร้องหาพวกที่ถูกลากออกไป ทันใดนั้นหลอดไฟทั้งหมดก็เริ่มกลับมาให้แสงสว่างจนมองเห็นทุกอย่างได้ถนัดตา
ภาพแรกที่มองเห็นคือฮันเตอร์ทั้ง 13 คนนอนเรียงกันอยู่บนพื้น สองมือแนบชิดติดลำตัวราวกับกำลังยืนตรง
บริเวณใบหน้าบวมเป่งราวกับถูกผึ้งต่อย ยากจะแยกแยะได้ว่าใครเป็ใคร ใกล้ๆพวกมันมีกิ้งก่าตัวสีแดงยืนอยู่ รูปร่างของมันน่ารักมาก แต่มันกลับต้องหันมาให้ความสนใจเฉินห่าวก่อนเพราะััอันตรายจากกิ้งก่าตัวสีแดงไม่ได้
“ เอาล่ะ ฉันมีเื่อยากจะตกลงกับพวกแกสักหน่อย ไม่งั้นแล้วจะไม่มีใครได้ออกจากร้านแห่งนี้ ”
“ แกคิดจะทำอะไร ปล่อยเราไปซะ! ”
ชายกล้ามโตรู้สึกหวาดกลัวพยายามใช้เสียงดังะโเพื่อสะกดข่มอีกฝ่าย เฉินห่าวกลับไม่ได้ใ เขาทำเพียงนั่งด้วยท่าทางสบายๆบนโซฟา
“ ฉันจะฆ่าพวกแกแล้วก็ทำให้หายไป ”
“ แกไม่กล้าหรอก ที่นี่มีกฎหมาย ตำรวจจะจับตัวแก ”
“ แน่ใจเหรอว่าตำรวจจะจับฉันได้ แค่ฆ่าพวกแกแล้วก็ยัดใส่แหวนเก็บของไปทิ้งนอกเมือง ใครล่ะจะหาพวกแกเจอ ”
เฉินห่าวเห็นว่าชายกล้ามโตกลืนน้ำลายด้วยความกลัว เขาจึงเติมเชื้อไฟเข้าไปอีก
“ แกเห็นถุงมือนี่ไหม ฉันต่อยพวกแกหน้าบวมเป่งแต่กลับไม่มีเืสักหยด ต่อให้เ้าหน้าที่จะเข้ามาตรวจสอบก็ไม่เจอร่องรอยแน่นอน ส่วนการจะฆ่าพวกแก ฉันไม่ต้องแทงหรือเชือดคอ แค่ออกแรงกำมือเล็กน้อย คอของพวกแกก็หักผิดรูปแล้ว แกว่าการฆ่าของฉันง่ายดายไหมล่ะ ”
จากสภาพของลูกน้องทำให้มันหวาดกลัว ในห้องแห่งนี้ปิดกั้นพลังเอาไว้ มันไม่สามารถใช้อะไรได้เลย ต่อให้จะมีะเิ ไม่แน่ว่าสิ่งนี้ก็อาจจะถูกปิดการทำงานเช่นเดียวกัน
“ แกไม่ต้องคิดหาวิธีหนีหรอก ดูของพวกนี้แล้วแกน่าจะรู้ว่ามันไร้ประโยชน์ ”
อุปกรณ์หลายชิ้นวางเรียงรายหน้าเฉินห่าว มันคือสิ่งที่ฮันเตอร์นำออกมาจากแหวนเก็บของแล้วใช้วิธีขว้างปาเพื่อจะทำให้มันเกิดพลังโจมตี แต่ที่แห่งนี้ถูกปิด จึงทำให้ทุกอย่างไร้ผล
“ แก้าอะไรกันแน่ ”
“ ฉัน้าหลายอย่างเลยล่ะ แต่จะฆ่าพวกแกไปก็รู้สึกเสียดายไม่น้อยก็เลยอยากจะทำข้อแลกเปลี่ยนด้วย ฉันอุส่าไว้ชีวิตพวกแกเลยนะเนี่ย ”
ท่าทางสบายๆของเฉินห่าวสร้างความกังวลให้ฮันเตอร์ทั้ง 2 พวกมันไม่รู้ว่าตัวเองพลาดรับงานจนต้องมาเจอปีศาจเช่นนี้ได้ยังไง
“ สิ่งแรกเลยที่ฉัน้า บอกมาซะดีดีว่าใครจ้างพวกแกให้มาทำลายร้านของฉัน ”
ชายกล้ามโตมองหน้าเพื่อนที่เหลืออยู่เพียงคนเดียว ก่อนจะตัดสินใจตอบคำถามเพื่อรักษาชีวิต
“ คนของตระกูลเกาจ้างเราด้วยเงิน 50,000,000 ให้มาทำลายที่นี่ ถ้าวันนี้ทำลายไม่ได้ก็ให้มาบ่อยๆจนทุกคนกลัวที่จะเข้ามา ”
เฉินห่าวตบเข่าเสียงดังแปะ เขาคิดเอาไว้ไม่มีผิดว่ามันจะต้องเป็ตระกูลเกา
“ โอเค ฉันพอใจมากเลยกับคำตอบนี้ เอาล่ะ ฉันอยากจะถามสักข้อ แกรู้สึกยังไงกับการใช้ดัมเบลเป็เวลา 1 ชั่วโมง ”
ชายกล้ามโตหันมองเพื่อน ก่อนจะหันมาตอบคำถาม
“ มันทรมาน แต่ก็น่าใเช่นกันเพราะสามารถเพิ่มค่าสถานะความแข็งแกร่งได้ตั้ง 0.1 หน่วย ”
“ ใช่ไหมล่ะ มันน่าตื่นเต้นมาก รู้ไหมดัมเบลที่พวกแกใช้สามารถเพิ่มค่าสถานะความแข็งแกร่งได้มากถึง 10 หน่วยเลยนะ แล้วยังทำให้กล้ามแขนของพวกแกแข็งแกร่งขึ้นอีก แรงที่ส่งออกจากแขนน่าจะรุนแรงกว่าขาเลยล่ะ ”
ชายกล้ามโตไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไรถึงพูดเื่นี้
“ แกคิดว่าเื่ที่ทำในวันนี้ พวกแกมีสิทธิจะใช้งานดัมเบลของฉันต่อหรือเปล่า ขอบอกใบ้ก่อนว่ายังมีอุปกรณ์อีกเยอะ ถ้าเป็อุปกรณ์เลเวลสูงกว่านี้สามารถเพิ่มค่าสถานะความแข็งแกร่งให้ได้อีก มันไม่ใช่แค่ 10 แต่จะเป็ 20 หน่วยโดยที่พวกแกไม่ต้องอัพเลเวลเลย แล้วลองนึกดูนะ ถ้าพวกแกอัพเลเวลไปด้วย แค่เลเวล 20 ก็ต่อสู้กับเลเวล 40 ได้แล้วด้วยค่าสถานะ 20 หน่วยที่เพิ่มมา นอกจากนั้นมันยังมีประโยชน์กับการอัพเลเวลด้วย ลองนึกดูสิ ค่าสถานะ 20 หน่วยที่เพิ่มมาทำให้ฆ่ามอนสเตอร์เลเวลสูงกว่าได้ ไม่ใช่ว่าพวกแกจะหาผลึกมานาเลเวลสูงมาดูดซับได้ง่ายๆหรอกเหรอ ถ้าเป็อย่างที่ฉันพูดหมายความว่าพวกแกไม่ต้องล่าเพื่อหาเงินไปซื้อผลึกมานาเลเวลสูงเลยเพราะพวกแกฆ่ามันได้”
ชายกล้ามโตตกตะลึงเมื่อรู้ว่ามีเื่มหัศจรรย์แบบนี้เกิดขึ้นตรงหน้า
“ แต่สิทธิการใช้งานของพวกแกหมดลงไปแล้ว คงทำได้แค่มองดูคนอื่นๆใช้งานอุปกรณ์ในร้านของฉัน คนที่พวกแกข่มในฟิตเนสก่อนหน้าจะแซงหน้าพวกแก เด็กตัวเล็กๆก็จะแซงหน้าพวกแก สุดท้ายพวกแกก็ต้องออกจากฮันเตอร์เพราะพื้นที่ล่าเต็มไปด้วยคนที่เก่งกว่า ถ้าเป็อย่างที่ฉันคิด พวกแกอาจจะเดินขายลูกชิ้นปิ้งข้างถนนก็ได้ใครจะไปรู้ ”
“ คุณ้าอะไรกันแน่ ”
สรรพนามที่ใช้เรียกเปลี่ยนไปจนทำให้เฉินห่าวฉีกยิ้มด้วยท่าทางพอใจ อีกฝ่ายเข้าใจสิ่งที่เขา้าจะสื่อแล้ว
“ ฉันจะหลับตาทำเป็มองไม่เห็นเื่ในวันนี้ก็แล้วกัน เพื่อที่พวกแกจะได้ใช้งานอุปกรณ์ในร้านของฉันต่อได้สบายๆ แต่มันก็มีข้อแม้ ตอนนี้ตาฉันปิดแค่ข้าง ทำยังไงดีนะตาอีกข้างของฉันถึงจะปิด ”
ชายกล้ามโตมองเ้าของร้านที่ยกมือขึ้นมาปิดตาซ้ายแล้วทำหน้ายียวนกวนประสาท หากเป็ไปได้เขาอยากจะเดินไปเตะสักครั้งแต่ตอนนี้อยู่ในการต่อรอง
“ คุณอยากให้เราทำอะไร ”
“ เปิดเผยเื่ที่ตระกูลเกาจ้างพวกนายลงกลุ่มเขต X จากนั้นก็เชิญคนรู้จักมาเล่นฟิตเนสที่ร้านฉัน เื่ง่ายๆแบบนี้พอจะทำได้ไหม ”
ชายกล้ามโตมองหน้าเพื่อน คำขอของอีกฝ่ายง่ายดายมาก นอกจากจะเคลียร์ปัญหากับเ้าของร้านได้แล้ว พวกเขายังได้รับโอกาสให้ใช้งานอุปกรณ์น่าทึ่งในฟิตเนส
“ พวกเราขอโทษ เรารับข้อเสนอของคุณ ”
“ ดีดี ฉันชอบคนว่านอนสอนง่าย เอาล่ะ ฉันขอทำหน้าที่เ้าของร้านสักหน่อยก็แล้วกัน ”
เฉินห่าวปลุกคนที่ถูกต่อยหน้าจนสลบให้ตื่นขึ้นมาพบเข้ากับเหตุการณ์ที่หัวหน้าคุกเข่าราวกับกำลังสำนึกผิด เมื่อรู้ว่าถูกเ้าของร้านข่มขู่แล้วต้องยอมรับ พวกเขาจึงลงไปคุกเข่าสำนึกผิดรวมกับหัวหน้า
เฉินห่าวจึงบอกราคาที่พวกมันต้องจ่าย เขาไม่คิดจะขูดเืเพราะพวกมันจะเป็เหมือนมือและขาให้กับเขาต่อจากนี้ หากพวกมันเห็นคนอื่นจ่ายน้อยกว่าแล้วไม่ต้องถูกใช้งานเยี่ยงทาส อาจจะทำให้เกิดเื่วุ่นวาย เขาจึงยอมถอยสักก้าว
“ เอาล่ะกลับไปรักษาหน้าซะ พรุ่งนี้ค่อยกลับมาเล่น แต่ต้องให้ลูกค้าคนอื่นๆก่อนนะ ”
“ ครับเถ้าแก่ พวกเราจะพาคนกลับมา ”
เฉินห่าวยิ้มรับจากนั้นจึงเปิดตึกให้ฮันเตอร์ทั้ง 15 คนเดินออกไป เขาหวังว่าพวกมันจะทำตามที่บอกหลังจากถูกซ้อมจนสลบ
“ เถ้าแก่ ผมชื่ออ้ายเสิน ผมจะรีบพาคนมาสมัครฟิตเนสของเถ้าแก่ให้เร็วที่สุดเลยครับ ”
“ โอเคไปไป ไปได้แล้ว ….ผู้ชายที่ไหนชื่ออ้ายเสิน อ้ายเสินที่แปลว่ากามเทพเหรอ แล้วแบบนี้มันจะบินขึ้นไหมเนี่ย ” เฉินห่าวคิดภายในใจเพียงคนเดียว จากนั้นเขาก็กลับออกมาจากมิติซ้อนทับที่แบ่งตัวออกไปเมื่อครู่
“ พี่ชายไปไหนมาเหรอคะ ”
เหมยลี่กวาดตามองออกไปรอบๆ ฮันเตอร์ทั้ง 15 จู่ๆก็หายไป สักพักเธอก็พบพวกเขาหน้าร้าน ไม่รู้ว่าโผล่มาได้อย่างไร แต่จากท่าทางของอีกฝ่ายที่กำลังวิ่งแจ้นหนีไป ดูเหมือนจะเจอสิ่งที่โหดร้ายพอตัว
“ พาฮันเตอร์ไปลองอะไรนิดๆหน่อยๆ ”
“ อ๋อ หนูนึกว่ามาหาเื่ ”
“ มีเื่ที่ไหน คนกันเองทั้งนั้น เอาล่ะ เย็นนี้ฉันขอฝากเป่าเป้ยหน่อยได้ไหม ”
“ ได้ค่ะ แล้วพี่จะกลับมาตอนไหน ”
“ สักเที่ยงคืนฉันก็จะกลับมาแล้ว ใช่สิ ถ้ามีคนมาสมัครสมาชิกบอกให้มาพรุ่งนี้นะ เ้าของไม่อยู่ แต่ถ้าพวกเขาดื้อด้านจะใช้ดัมเบล ให้พวกเขายกเล่นเลยถ้าทำได้ ”
“ โอเคค่ะ ”
เฉินห่าวปล่อยให้เป่าเป้ยเล่นกับพี่สาวเหมยลี่รอไปก่อน โดยมีเ้าัถูกทั้งสองป้อนอะไรมากมายหลายอย่างเข้าไปในปากที่เหมือนจะขยายได้เรื่อยๆ
หลังจากเห็นว่าเป่าเป้ยไม่งอแงและน่าจะอยู่กับเหมยลี่ได้ เขาจึงจัดเตรียมทุกอย่างให้เหมยลี่ก่อนออกไป อย่างน้อยอาหารการกินต้องไม่ให้ขาด หากเป่าเป้ยหินจะต้องได้กินเลย
จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึง 20.00 น . ลูกค้าได้ออกไปหมดแล้ว เฉินห่าวจึงฝากเหมยลี่ให้ดูแลเป่าเป้ยอีกครั้งพลางหันไปกำชับัให้ดูแลทั้งสอง ห้ามไม่ให้เกิดอันตรายขึ้นกับพวกเขาเด็ดขาด
จากนั้นเขาจึงเดินออกจากร้านมุ่งหน้าไปยังทิศเหนือของเมือง หากนั่งรถสาธารณะจะต้องใช้เวลาราว 40 นาทีเพื่อไปยังรอยต่อของเขต ในตำแหน่งนั้นมีการปะทะกันระหว่างฮันเตอร์และมอนสเตอร์
การเดินทางในครั้งนี้ เขาสวมใส่เสื้อผ้าธรรมดา เนื่องจากว่าไอเทมแต่ละอย่างมีข้อจำกัดในการสวมใส่ จำเป็ต้องมีเลเวลที่เพียงพอถึงจะใส่ได้ เขายังไม่ได้ปลดเลเวลจึงไม่ต่างจากเด็กอายุ 5 ปีที่ผู้ปกครองพาไปสังหารมอนสเตอร์สักตัว แม้จะอันตราย การฆ่าของเด็ก 5 ขวบกลับเป็การปิดฉากมอนสเตอร์ที่าเ็สาหัสเพียงเท่านั้น
---------------------------------------------------------------
“ ว่ายังไงนะ ”
พ่อบ้านสี่ตระกูลเกาะโด้วยท่าทางเ็ป มันแทบกระอักเืออกมาเมื่อได้รับข่าวมาว่ากลุ่มที่จ้างให้ไปทำลายหลงเฉียงฟิตเนสกำลังโจมตีตระกูลเกาด้วยการนำข้อมูลการว่าจ้างออกมาโพสต์ลงไปในกลุ่มเขต X
ขณะนั้นเอง พ่อบ้านอีกคนได้เดินเข้ามาในห้องพร้อมแสดงท่าทางเหนื่อยใจ
“ พอเถอะ ผู้นำตระกูลบอกให้ปล่อยผ่านเื่นี้ ”
“ หมายความว่าผู้นำตระกูลยอมรับผิดงั้นเหรอ ”
“ ทำไมเราต้องยอมรับผิด แค่บอกว่าสื่อสารผิดไปก็เท่านั้น บอกไปว่าพวกบ้านั่นฟังผิดจึงบุกไปทำลาย แล้วจากนั้นก็จบเื่นี้ซะ ตอนนี้ผู้นำตระกูลกำลังเรียกรวมตัวเพราะแนวหน้า้าคน”
“ ฉันเข้าใจแล้ว จะรีบจบให้เร็วที่สุดก็แล้วกัน บอกนายท่านไม่ต้องเป็ห่วง ”