ท่องเอาไว้ ‘ลูกค้าคือพระเ้า’
คำนี้วนเวียนอยู่ในหัวระหว่างเดินตามหลังเ้าของบ้านหนุ่มกลับไปนั่งที่ชุดรับแขกตามเดิมจากนั้นจึงตกลงประเมินราคาค่าจ้างทั้งหมด ซึ่งหล่อนแกล้งเสนอตัวเลขสูงจนใกล้เคียงกับราคาที่เคยรับจากบริษัทที่ทำแต่เขาก็ไม่เกี่ยง
“ถ้าทุกอย่างตกลงกันเรียบร้อยอย่างนั้นผมกับจอมขอเวลาติดต่อคนทำงานแล้วก็หาเฟอร์นิเจอร์ตามที่คุณ้าสักอาทิตย์นึง”
ยังพูดไม่ทันจบ ‘สุดหล่อหน้าบึ้ง’ ก็แทรกขึ้น“นานไปมั้งครับ ผมให้เวลาคุณสามวันละกันผมอยากให้งานเสร็จก่อนเดือนหน้า เพราะที่นี่จะทำเป็โฮมออฟฟิซผมอยากให้เข้าออกได้สะดวก ทันกับงานที่ผมจะรับจากลูกค้า”
“โทษนะครับงานที่คุณนามพูดถึง...หมายถึงงานอะไรครับ”
คนที่ตอบแทนก็คือชุมสายซึ่งหายตัวไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน โผล่หน้ามาจากด้านหลังพร้อมกับถือของพะรุงพะรัง อันประกอบไปด้วยเป้ขนาดใหญ่แบกอยู่บนหลังมือสองข้างหิ้วอุปกรณ์หลายชิ้นล้วนเกี่ยวพันกับสิ่งหนึ่งซึ่งคล้องที่คอ...นั่นคือกล้องถ่ายรูป
“งานรับจ้างถ่ายรูปน่ะครับ”
ชุมสายวางของหลายชิ้นที่ถือลงกับพื้นพร้อมอวดอ้างคุณสมบัติของผู้ได้ชื่อว่าเป็ ‘ตากล้อง’ ซึ่งนั่งเก๊กไว้ท่านิ่งเสียจนคิดว่ากำลังว่างท่าโก้เก๋
“ผมกับเ้านามร่วมหุ้นกันทำสตูดิโอถ่ายภาพน่ะครับหมอนี่เป็มือหนึ่งของช่างภาพในวงการแฟชั่นทีเดียวนะครับ ใครจ้างไปถ่ายรูปให้รับรองไม่มีคำว่าผิดหวัง”
“ทั้งเก่งทั้งหน้าตาดีเลยนะครับ” อานนท์พึมพำขึ้นเบาๆ
ช่างภาพหนุ่มทั้งสอง หันมาทางผู้พูดคงนึกเอะใจที่อานนท์แสดงความชื่นชมออกนอกหน้า จอมพธูจึงรีบเปลี่ยนเื่คุย
“แล้วสตูดิโอถ่ายภาพที่พูดถึงอยู่ตรงส่วนไหนของบ้านคะ ฉันไม่ยักกะเห็น”
“ทำห้องไว้ตัวตึกด้านหลังตรงส่วนนั้นตกแต่งเรียบร้อยแล้วครับเมื่อครู่นี้คุณสองคนไม่ได้ผ่านไปทางห้องนั้นเหรอครับ”
“ไม่ทันสังเกตหรือเ้าของบ้านไม่ได้บอกก็ไม่ทราบนะคะ”หล่อนชายตามองคล้ายต่อว่า แต่ดูแววคุณนามก็ไม่สะทกสะท้านในคำพูดนั้นเท่าไหร่
“ผมไม่เห็นว่าต้องตกแต่งส่วนนั้นคงไม่มีความจำเป็จะต้องพาคุณสองคนไปดูให้เสียเวลาหรอกครับ”
หญิงสาวหน้าชาเมื่อถูกตอกนิ่มๆชุมสายจึงพูดขัดขึ้น “ถ้ามีอะไรที่จำเป็จะตกแต่งเพิ่มเดี๋ยวเพื่อนผมคงบอกล่ะครับ”
จอมพธูชำเลืองมองผู้พูดแวบหนึ่งจึงซักถึงความเป็มาในอาชีพของชายตรงหน้าอย่างสนใจ “คุณสองคนเป็ช่างภาพเหรอคะแล้วรับถ่ายงานประเภทไหนกันคะ”
“ก็รับพวกงานถ่ายแบบของนิตยสารครับตอนนี้มีเ้าประจำอยู่ที่เดียวครับคือนิตยสารมาดาม”
คนที่ทำตาโตเมื่อฟังคืออานนท์พูดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น “นิตยสารมาดามจริงหรือเปล่าครับผมเคยเปิดดูหน้าแฟชั่นแต่ละเซ็ท ชื่นชมมาตั้งนานแล้วครับ ว่าช่างภาพถ่ายได้แหวกแนวสุดโต่งมุมกล้องสวยไม่ซ้ำซาก ไม่น่าเชื่อว่าจะได้เจอเ้าของผลงานตัวจริง”
“อย่ามายอเลยครับคุณนนท์”
ชุมสายก้มหัวน้อยๆแสดงความขอบคุณขณะที่คุณนามยังคงนั่งตัวตรง ไม่รู้ว่าเป็ที่นิสัยขรึมจนดูเป็เก๊กหรือว่าเนื้อแท้เป็คนหยิ่ง ไว้ตัวกันแน่จอมพธูเหลือบไปเห็นจังหวะที่สายตาของเขาปรามชุมสายซึ่งกำลังพูดเป็ต่อยหอยอีกหลายนาที จนชุมสายทำท่าอึกอัก
“เดี๋ยวผมขอตัวก่อนนะครับพอดีมีธุระข้างนอก”
คล้อยหลังชุมสายออกไปจากบ้านแล้วบรรยากาศโดยรอบที่ดูจะผ่อนคลายจึงหมดลง เหลือแต่เ้าของบ้าน ซึ่งยิ้มประหยัดพูดแต่เนื้องานที่ตนอยากได้ จนจอมพธูนึกค่อนในใจ
ถ้าไม่ติดว่ากำลังตกงานฉันจะไม่รับงานชิ้นนี้แน่!
......................................................
488
