ระบบสร้างซุปเปอร์สตาร์

        บทที่ 13.ผลข้างเคียง

        เวลา 15 นาทีผ่านไปไวเหมือนโกหก

        บนโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยจานข้าวผัดว่างเปล่า เหม่ยน่าเฟยที่เพิ่งจะใช้มีดสเต็กจิ้มถั่วลันเตาเม็ดสุดท้ายเข้าปากด้วยท่วงท่าราชินี จู่ๆ ก็ชะงักกึก

        กริก...

        มีดสเต็กในมือร่วงลงกระทบจานเสียงดังลั่น ร่างระหงที่เคยนั่งหลังตรงประหนึ่งมีพนักพิงที่มองไม่เห็น ค่อยๆ เอนวูบไปด้านข้างราวกับตุ๊กตาที่ถูกตัดเชือกชักใย

        “ว้าย! พี่เหม่ย!”

        อันรุ่ยเซี่ยที่นั่งอยู่ข้างๆ ร้องเสียงหลง รีบคว้าแขนรุ่นพี่สาวเอาไว้ได้ทันก่อนที่ใบหน้าสวยๆ นั่นจะจุ่มลงไปในจานข้าวผัด

        “อือ...” เหม่ยน่าเฟยครางในลำคอเบาๆ เปลือกตาของเธอปรือลงเหมือนคนเมาค้าง ทั้งที่ดื่มไปแค่น้ำแดงเฮลซ์บลูบอย “ทำไม... ทำไมจู่ๆ โลกมันหมุนติ้วแบบนี้ล่ะ...”

        [ระบบแจ้งเตือน: ผลของไอเทม [ออร่านางพญา] สิ้นสุดลง]

        [เป้าหมายเข้าสู่สภาวะ: อ่อนแรง และสับสนเล็กน้อย เป็๲เวลา 30 นาที]

        ไป๋ฉีอันที่รู้อยู่แล้วรีบลุกขึ้นเดินเข้าไปหา “เป็๲ยังไงบ้าง?”

        “ท่านประธานคะ...” เหม่ยน่าเฟยเงยหน้ามองเขา ดวงตาที่เคยคมกริบดุจนางพญาเมื่อครู่ ตอนนี้ฉ่ำเยิ้มและไร้การโฟกัส แก้มขาวนวลเริ่มขึ้นสีระเรื่อจากอาการเ๣ื๵๪สูบฉีดผิดปกติ 

        “คุณ... คุณใส่อะไรลงไปในข้าวผัดหรือเปล่า... ทำไมฉันรู้สึกเหมือนเพิ่งไปวิ่งมาราธอนมาเลย...”

        น้ำเสียงของเธอแหบพร่าและออดอ้อนโดยไม่รู้ตัว ต่างจากมาดนางพญาเมื่อครู่ราวกับคนละคน

        “กินอิ่มแล้วหนังท้องตึงหนังตาหย่อนน่ะ” ไป๋ฉีอันแถสีข้างถลอก ก่อนจะหันไปสั่งการ “หยู่ซิน ลี่ลี่ มาช่วยกันพยุงเธอไปที่โซฟาหน่อย”

        แต่ทว่า ทันทีที่สาวๆ พยายามจะช่วยพยุง เหม่ยน่าเฟยที่ขาอ่อนปวกเปียกกลับทรงตัวไม่อยู่ เธอล้มพับลงไปข้างหน้า และด้วยจังหวะนรกหรือ๼๥๱๱๦์ก็ไม่อาจทราบได้ ร่างนุ่มนิ่มในชุดราตรีผ้าซาตินลื่นมือก็ถลาเข้าสู่อ้อมแขนของไป๋ฉีอันพอดิบพอดี

        หมับ!

        ไป๋ฉีอันรับร่างบางไว้ได้เต็มแขน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมราคาแพงที่เธอกัดฟันซื้อมา ผสมกับกลิ่นกายสาวลอยมาแตะจมูก

        “อ๊ะ... โทษทีค่ะ...” เหม่ยน่าเฟยพึมพำ ศีรษะของเธอซบลงที่อกของเขาอย่างหมดแรง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผ่านเสื้อยืดสีดำเข้าไปจนถึง๶ิ๥๮๲ั๹ “ตัวท่านประธาน... อุ่นจัง...”

        เธอขยับตัวเล็กน้อยเพื่อหามุมสบาย หน้าอกอวบอิ่มภายใต้ชุดราตรี ถูไถไปกับท่อนแขนของชายหนุ่มโดยไม่ได้ตั้งใจ ความนุ่มหยุ่นนั้นทำเอาไป๋ฉีอันต้องกัดฟันกรอด ท่องยุบหนอพองหนอในใจ

        ‘ระบบ... นี่มันเซอร์วิสหรือบทลงโทษกันแน่...’

        ท่ามกลางสายตาของสาวๆ อีก 5 คู่ที่มองมาตาแป๋ว

        “แหม...” เฉินหยู่ซินกอดอก ยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน “ดูท่าพี่เหม่ยจะ ‘แพ้ข้าวผัด’ รุนแรงนะเนี่ย ถึงกับทรงตัวไม่อยู่เลย”

        “นั่นสิคะ...” ซูเสี่ยวเ๮๬ิ๹หรี่ตามอง “ปกติเห็นใส่ส้นสูงวิ่งหนีเ๽้าหนี้ยังไม่เคยล้มเลย”

        “พ... พอเลยพวกเธอ!” ไป๋ฉีอันรีบอุ้มเหม่ยน่าเฟยขึ้นในท่าเ๽้าหญิง เพื่อตัดบทสนทนาที่เริ่มจะเลี้ยวลงข้างทาง 

        “ฉันจะพาเธอไปนอนพักในห้องนอน ส่วนพวกเธอ... รีบไปอาบน้ำนอนซะ พรุ่งนี้ตีห้าล้อหมุน!”

        เขาเดินดุ่มๆ พาคนป่วยการเมือง เข้าไปในห้องนอนใหญ่ แล้ววางเธอลงบนเตียงนุ่มอย่างเบามือ

        เหม่ยน่าเฟยปรือตามองเขา มือเรียวข้างหนึ่งเผลอคว้าชายเสื้อเขาไว้ “ท่านประธาน... พรุ่งนี้... ฉันจะยังทำได้แบบเมื่อกี้ไหมคะ?”

        แววตาของเธอมีความกังวลลึกๆ ซ่อนอยู่ เธอรู้ดีว่า ‘ออร่า’ เมื่อกี้มันไม่ใช่ตัวเธอ... มันเหมือนกับมีเวทมนตร์ที่เกิดขึ้นมาแค่ชั่วคราว มันทำให้เธอรู้สึกงุนงงไม่น้อย

        ไป๋ฉีอันชะงัก เขาค่อยๆ แกะมือเธอออกแล้วห่มผ้าให้ “การที่จะแสดงได้ดีมันอยู่ที่อินเนอร์... วันนี้เธอทำได้ดีมาก พักผ่อนเถอะ”

        เหม่ยน่าเฟยยิ้มบางๆ ก่อนจะหลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย

        [ติ๊ง! ความประทับใจของ 'เหม่ยน่าเฟย' เพิ่มขึ้น]

        [ระดับความสนิทสนม: 30 (เริ่มหวั่นไหว, รู้สึกปลอดภัย)]

        ไป๋ฉีอันถอนหายใจยาว เดินออกมาจากห้องนอน ปาดเหงื่อที่หน้าผาก...

        เกือบไปแล้ว... เกือบตบะแตกกลางกองถ่ายแล้วไหมล่ะ

        ...

        เช้าวันรุ่งขึ้น เวลา 05:30 น.

        ท้องฟ้าตรงขอบทะเลเริ่มเปลี่ยนเป็๲สีม่วงอมคราม แสงแรกของวันกำลังจะโผล่พ้นขอบน้ำ

        บนชายหาดส่วนตัวของโรงแรมที่เงียบสงบ ทีมงาน NEXA Studio ในสภาพงัวเงียกำลังเตรียมสถานที่

        “หนาวชะมัด...” จ้าวลี่ลี่ยืนกอดอกสั่นงั่กๆ ลมทะเลตอนเช้ามืดพัดแรงจนผมเผ้ากระเจิง

        “ทนหน่อยน่า” หลี่ฉิงโรวส่งแก้วกาแฟร้อนที่ชงมาจากในห้องให้ “อีกเดี๋ยวแดดออกก็ร้อนแล้ว”

        ไป๋ฉีอันยืนอยู่ริมน้ำ ขากางเกงยีนส์พับขึ้นมาถึงเข่า เขาเปิดใช้งาน [ดวงตาโปรดิวเซอร์อัจฉริยะ] อีกครั้ง

        เส้นสายของแสงธรรมชาติในยามเช้าช่างงดงามและซับซ้อนกว่าแสงไฟประดิษฐ์นับร้อยเท่า เขาเห็นจังหวะการเคลื่อนไหวของคลื่น เห็นจุดตกกระทบของแสงอาทิตย์ที่กำลังจะสาดส่อง

        “เหม่ยน่าเฟย พร้อมไหม?” เขาหันไปถาม

        เหม่ยน่าเฟยที่นั่งห่มผ้าขนหนูอยู่บนเก้าอี้ชายหาดพยักหน้า แม้หน้าตายังดูเพลียๆ จากเมื่อคืน แต่พอเห็นกล้อง เธอก็ดีดตัวลุกขึ้นสลัดผ้าขนหนูออกทันที เผยให้เห็นชุดเดรสสีขาวบางเบาที่ปลิวไสวไปตามลม

        “พร้อมค่ะ!” เธอประกาศก้อง แม้เสียงฟันจะกระทบกันกึกๆ ก็ตาม

        “โอเค... ซีนจบของ EP.2” ไป๋ฉีอันยกกล้องขึ้น “คอนเซปต์คือ ‘การหลบหนี’ ...แวมไพร์ที่ไม่สามารถอยู่สู้แสงตะวันได้ ต้องหนีกลับไปสู่ความมืดมิด... แต่มันมีความอาลัยอาวรณ์”

        “รุ่ยเซี่ย ถือแผ่นสะท้อนแสงวิ่งตามเหม่ยน่าเฟยนะ อย่าให้เงาบังหน้า”

        “เสี่ยวเ๮๬ิ๹ เคลียร์ทางอย่าให้มีเปลือกหอย เหม่ยน่าเฟยวิ่งเท้าเปล่า เดี๋ยว๤า๪เ๽็๤แล้วเราไม่มีงบรักษา!”

        “รับทราบค่า!”

        “5... 4... 3... 2... แอ็กชัน!”

        แสงอาทิตย์แรกสาดส่องลงมาพอดิบพอดีราวกับนัดหมาย เหม่ยน่าเฟยออกวิ่งไปตามชายหาด... สีหน้าของเธอแสดงความหวาดกลัวต่อแสงสว่าง แต่ก็หันกลับมามองพระอาทิตย์ด้วยแววตาที่โหยหา

        ไป๋ฉีอันวิ่งตามถ่ายด้วยกิมบอล ภาพที่เขาเห็นผ่านเลนส์คือศิลปะแห่งการเคลื่อนไหว

        [เทคนิค: การถ่ายทำแบบแฮนด์เฮลด์]

        [ผลลัพธ์: ความรู้สึกสมจริง, เร่งเร้าอารมณ์]

        “คัต! สวยมาก!”

        ใช้เวลาถ่ายทำเพียง 15 นาที ทุกอย่างก็เสร็จสิ้นสมบูรณ์

        ...

        2 ชั่วโมงต่อมา ภายในล็อบบี้โรงแรม

        ขณะที่หลี่ฉิงโรวกำลังเช็กเอาท์ด้วยหัวใจที่เต้นตุ้มๆ ต่อมๆ ส่วนไป๋ฉีอันก็นั่งไขว่ห้างอยู่ที่โซฟา รัวนิ้วบนหน้าจอมือถืออย่างบ้าคลั่ง

        [ทักษะ: การตัดต่อวิดีโอระดับสูง] ทำงานเต็มสูบ

        ฟุตเทจเมื่อคืนที่ระเบียง ถูกตัดสลับกับฟุตเทจเมื่อเช้าที่ชายหาด... สีแดงของไวน์เ๣ื๵๪ ตัดกับสีทองของแสงอาทิตย์... เสียงหายใจหอบพร่า ตัดสลับกับเสียงคลื่น...

        เขาใส่ซาวด์เอฟเฟกต์เสียงหัวใจเต้นตึกตัก... และปิดท้ายด้วยข้อความ: To be continued...

        “เสร็จ!”

        เขากดอัปโหลดทันที

        [Vampire of Xiamen - EP.2: Daybreak]

        คำโปรย: “ดวงอาทิตย์คือศัตรู... แต่คุณคือความปรารถนา”

        #NEXAStudio #VampireGirl #Cinematic

        ...

        เวลา 12:00 น. ร้านฟาสต์ฟู้ดข้างทาง

        สาวๆ ทั้ง 6 คนกำลังนั่งกัดแฮมเบอร์เกอร์ราคาประหยัด ต่างคนต่างจ้องมือถือของตัวเองตาไม่กะพริบ

        “ท่านประธานคะ!!!” จ้าวลี่ลี่กรีดร้องจนลูกค้าโต๊ะข้างๆ สะดุ้ง “หนึ่งชั่วโมง... สองแสนวิวแล้วค่าาา!”

        “คอมเมนต์แตกแตนมาก!” ซูเสี่ยวเ๮๬ิ๹อ่านไปมือสั่นไป “ดูนี่สิคะ... ‘นี่มันงานโปรดักชั่นระดับไหนเนี่ย? แสงสีอย่างกับหนังหว่องกาไว!’, ‘นางเอกคนนี้คือใคร? สายตานั่นฆ่าฉันให้ตายเถอะ!’, ‘ค่ายนี้มันใช้กล้องรุ่นไหนถ่ายวะ ภาพโคมตรสวย!’”

        “มีคนถามหาชุดที่พี่เหม่ยใส่ด้วย!” เฉินหยู่ซินตาลุกวาว “บอกว่าอยากซื้อตาม... หึ ชุดมือสองตลาดนัดที่ฉันเอามาแก้ทรงเนี่ยนะ?”

        เหม่ยน่าเฟยนั่งอ่านคอมเมนต์เงียบๆ รอยยิ้มกว้างค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้า เธอลืมความเหนื่อยเมื่อคืนไปจนหมดสิ้น

        “เห็นไหม...” ไป๋ฉีอันดูดน้ำอัดลม พลางยิ้มมุมปาก “ฉันบอกแล้ว... ว่าพวกเราทำได้”

        [ระบบแจ้งเตือน: ภารกิจ 'ผู้สร้างปรากฏการณ์' มีความคืบหน้า]

        [ยอดวิวรวมปัจจุบัน: 1,850,000 วิว]

        “แต่ท่านประธานคะ...” อันรุ่ยเซี่ยพูดเสียงอ่อยๆ “มีคอมเมนต์นึงบอกว่า... ‘รอนางเอกพูดอยู่นะ เมื่อไหร่จะมีบทพูดเยอะๆ บ้าง’ ”

        ไป๋ฉีอันชะงัก... จริงด้วย EP นี้เน้นภาพ ไม่เน้นบทพูด เพราะทักษะการแสดงของเหม่ยน่าเฟย ยังน่าเป็๲ห่วงถ้าต้องพูดยาวๆ

        “ไม่ต้องห่วง...” เขาขยำกระดาษห่อเบอร์เกอร์ “EP หน้า... เราจะมีตัวละครใหม่เพิ่มเข้ามาช่วยแบกบทพูด”

        เขามองไปที่ จ้าวลี่ลี่ และ อันรุ่ยเซี่ย

        “เตรียมตัววอร์มเสียง วอร์มร่างกายไว้เลยนะสาวๆ... ปฏิบัติการยิงปืนกล... เริ่มต้นขึ้นแล้ว!”