รถของภูผาจอดเทียบประตูรั้วหน้าบ้านของมิ้น
"ขอบคุณมากนะคะ" มิ้นกล่าวขอบคุณเมื่อเธอลงมาจากรถของเขาเรียบร้อยแล้วก่อนเธอและเพื่อนสาวจะหันหลังเพื่อเดินเข้าไปในบ้าน
"บางคนก็ไม่รู้จักคำว่า ขอบคุณ" ภูผากล่าวขึ้นลอยๆก่อนจะปิดประตูรถและบอกให้คนขับรถนั้นขับรถออกไป
ปลายฟ้าได้แต่ยืนอึ้งกับคำพูดของชายหนุ่มโดยที่เธอยังไม่ทันได้พูดสวนกลับไปเขาก็ปิดประตูรถไปเสียก่อน
"เข้าบ้านกันเถอะ" มิ้นบอกกับเพื่อนสาวของเธอ
"มิ้น ชั้นว่าจะกลับไปนอนที่คอนโดของชั้น"
"คอนโด แกมีคอนโดด้วยเหรอ" มิ้นถามกลับด้วยความแปลกใจ
"อื้ม พ่อกับแม่เพิ่งซื้อให้เมื่อไม่กี่วันมานี้"
"งั้นเหรอ" มิ้นเอ่ยขึ้นมา
"เออ มิ้น ชั้นมีเื่อยากคุยกับแก"
"ชั้นก็มีเื่อยากคุยกับแกเหมือนกัน"
เพื่อนรักทั้งสองเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะหินอ่อนหน้าบ้านเพื่อคุยธุระที่ต่างฝ่ายต่างมีเื่อยากจะคุย
"จะคุยเื่ของใครก่อนดี" มิ้นถามขึ้นมาพร้อมกับนั่งลงที่เก้าอี้หินอ่อน
"ชั้นล่ะกัน" ปลายฟ้าตอบกลับมาก่อนจะพูดต่อโดยไม่รีรอ
"วันนี้ชั้นขอโทษนะที่เหมือนเป็ก้างขวางคอของแกกับแฟน ชั้นไม่สบายใจและอึดอัดมาก"
"แกไม่ต้องขอโทษหรอก" มิ้นบอกกับเพื่อนสาวของเธอ
"ความจริงชั้นว่าคุณภูผาเค้าคงชอบแกด้วยซ้ำ" มิ้นพูดด้วยน้ำเสียงที่ออกเชิงน้อยใจแกมตัดพ้อ
"แกพูดอะไรของแก"
"ฟ้า แกรู้มั้ย เค้าไม่เคยมาหาชั้นที่บ้าน ไม่เคยพาชั้นไปเที่ยวแบบวันนี้แต่จู่ๆพอแกมาอยู่กับชั้น"
"แกคิดไปเอง แกระแวงชั้นเหรอ" ปลายฟ้าไม่รอให้เพื่อนสาวของตัวเองพูดจนจบเธอก็พูดตัดบทสวนขึ้นมาก่อน
"ชั้นไม่ได้ระแวง แต่ชั้นดูออก"
"ไหนจะพาไปเที่ยว ไหนจะทำทีเดินเข้าทุกร้านที่แกเข้าไปชั้นไม่ได้มีสิทธิ์เลือกเลยว่าอยากเข้าร้านไหนออกร้านไหน ไหนจะเป็เ้ามือจ่ายทุกอย่างที่แกซื้อแล้วบอกว่าจ่ายพร้อมกันกับของชั้น แกว่ามันบังเอิญไปมั้ย"
"ไม่อ่ะ แกคิดมากไปมิ้น"
"จริงๆเหมือนเอาชั้นมาบังหน้าด้วยซ้ำไป" มิ้นพูดพร้อมกับหัวเราะเพื่อกลบเกลื่อน
"ชั้นเพิ่งเคยเจอเค้าแค่ไม่กี่ครั้งนะ แล้วอีกอย่างเค้าก็รู้ว่าแกกับชั้นเป็เพื่อนกัน"
"เป็เพื่อนกันแล้วยังไง ในเมื่อเค้าไม่ได้รักชั้นแต่แรกอยู่แล้ว" มิ้นพูดขึ้นมาพร้อมกับลุกขึ้นยืนเพื่อจะเดินเข้าไปภายในบ้านของเธอ
"แกพูดอะไรของแก" ปลายฟ้าถามกลับไปด้วยความแปลกใจในคำพูดของเพื่อนสาว
"ช่างมันเถอะ ไว้ค่อยเล่า แกออกไปรอรถประจำทางเองได้ใช่มั้ย" มิ้นถามเพื่อนสาวของเธอ
"ได้"
"งั้นชั้นขอตัวเข้าไปพักก่อนนะ เหนื่อย" เมื่อพูดจบมิ้นก็เดินเข้าไปภายในตัวบ้านของเธอทิ้งปลายฟ้าให้ค้างคาใจกับคำพูดของเธอเพียงฝ่ายเดียว