พราง ซ่อนรัก

    บทที่ 18 คิดว่ามันบังเอิญไปหรือเปล่า

    รถของภูผาจอดเทียบประตูรั้วหน้าบ้านของมิ้น

    "ขอบคุณมากนะคะ"  มิ้นกล่าวขอบคุณเมื่อเธอลงมาจากรถของเขาเรียบร้อยแล้วก่อนเธอและเพื่อนสาวจะหันหลังเพื่อเดินเข้าไปในบ้าน

    "บางคนก็ไม่รู้จักคำว่า ขอบคุณ"  ภูผากล่าวขึ้นลอยๆก่อนจะปิดประตูรถและบอกให้คนขับรถนั้นขับรถออกไป

    ปลายฟ้าได้แต่ยืนอึ้งกับคำพูดของชายหนุ่มโดยที่เธอยังไม่ทันได้พูดสวนกลับไปเขาก็ปิดประตูรถไปเสียก่อน

    "เข้าบ้านกันเถอะ"  มิ้นบอกกับเพื่อนสาวของเธอ

    "มิ้น ชั้นว่าจะกลับไปนอนที่คอนโดของชั้น"  

    "คอนโด แกมีคอนโดด้วยเหรอ"  มิ้นถามกลับด้วยความแปลกใจ

    "อื้ม พ่อกับแม่เพิ่งซื้อให้เมื่อไม่กี่วันมานี้"

    "งั้นเหรอ"  มิ้นเอ่ยขึ้นมา

    "เออ มิ้น ชั้นมีเ๹ื่๪๫อยากคุยกับแก"

    "ชั้นก็มีเ๱ื่๵๹อยากคุยกับแกเหมือนกัน" 

    เพื่อนรักทั้งสองเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะหินอ่อนหน้าบ้านเพื่อคุยธุระที่ต่างฝ่ายต่างมีเ๹ื่๪๫อยากจะคุย

    "จะคุยเ๱ื่๵๹ของใครก่อนดี"  มิ้นถามขึ้นมาพร้อมกับนั่งลงที่เก้าอี้หินอ่อน

    "ชั้นล่ะกัน"  ปลายฟ้าตอบกลับมาก่อนจะพูดต่อโดยไม่รีรอ

    "วันนี้ชั้นขอโทษนะที่เหมือนเป็๲ก้างขวางคอของแกกับแฟน ชั้นไม่สบายใจและอึดอัดมาก"

    "แกไม่ต้องขอโทษหรอก"  มิ้นบอกกับเพื่อนสาวของเธอ

    "ความจริงชั้นว่าคุณภูผาเค้าคงชอบแกด้วยซ้ำ"  มิ้นพูดด้วยน้ำเสียงที่ออกเชิงน้อยใจแกมตัดพ้อ

    "แกพูดอะไรของแก"

    "ฟ้า แกรู้มั้ย เค้าไม่เคยมาหาชั้นที่บ้าน ไม่เคยพาชั้นไปเที่ยวแบบวันนี้แต่จู่ๆพอแกมาอยู่กับชั้น"

    "แกคิดไปเอง แกระแวงชั้นเหรอ"  ปลายฟ้าไม่รอให้เพื่อนสาวของตัวเองพูดจนจบเธอก็พูดตัดบทสวนขึ้นมาก่อน

    "ชั้นไม่ได้ระแวง แต่ชั้นดูออก"

    "ไหนจะพาไปเที่ยว ไหนจะทำทีเดินเข้าทุกร้านที่แกเข้าไปชั้นไม่ได้มีสิทธิ์เลือกเลยว่าอยากเข้าร้านไหนออกร้านไหน ไหนจะเป็๞เ๯้ามือจ่ายทุกอย่างที่แกซื้อแล้วบอกว่าจ่ายพร้อมกันกับของชั้น แกว่ามันบังเอิญไปมั้ย"

    "ไม่อ่ะ แกคิดมากไปมิ้น"

    "จริงๆเหมือนเอาชั้นมาบังหน้าด้วยซ้ำไป"  มิ้นพูดพร้อมกับหัวเราะเพื่อกลบเกลื่อน

    "ชั้นเพิ่งเคยเจอเค้าแค่ไม่กี่ครั้งนะ  แล้วอีกอย่างเค้าก็รู้ว่าแกกับชั้นเป็๲เพื่อนกัน"

    "เป็๞เพื่อนกันแล้วยังไง ในเมื่อเค้าไม่ได้รักชั้นแต่แรกอยู่แล้ว" มิ้นพูดขึ้นมาพร้อมกับลุกขึ้นยืนเพื่อจะเดินเข้าไปภายในบ้านของเธอ

    "แกพูดอะไรของแก"  ปลายฟ้าถามกลับไปด้วยความแปลกใจในคำพูดของเพื่อนสาว

    "ช่างมันเถอะ ไว้ค่อยเล่า แกออกไปรอรถประจำทางเองได้ใช่มั้ย" มิ้นถามเพื่อนสาวของเธอ

    "ได้" 

    "งั้นชั้นขอตัวเข้าไปพักก่อนนะ เหนื่อย"  เมื่อพูดจบมิ้นก็เดินเข้าไปภายในตัวบ้านของเธอทิ้งปลายฟ้าให้ค้างคาใจกับคำพูดของเธอเพียงฝ่ายเดียว