หลังจากทานข้าวเช้าเสร็จแล้ว ฉีหงซิงและเย่ชิงหรั่นก็ช่วยกันย้ายของในห้องนอนให้เหลือที่ว่างพอที่จะก่อเตียงคั่งได้
จากนั้นฉีหงซิงก็ไปสับฟืน และเย่ชิงหรั่นก็ทำความสะอาดบ้าน เธอหันไปเห็นพื้นที่ว่างหลังบ้าน ก็อยากจะปลูกผักไว้กินบ้างจึงเดินไปหาฉีหงซิง “พี่หงซิง ฉันอยากปลูกผักที่สวนหลังบ้าน”
ฉีหงซิงพยักหน้าและคิดว่ามันเป็ความคิดที่ดี “ตกลง เย็นนี้ผมจะถางหญ้าและพรวนดิน หงเซียงน่าจะอยู่บ้านคุณลองไปถามเธอว่ามีเมล็ดพันธุ์ผักเหลืออยู่ไหม”
เย่ชิงหรั่นตกลง และเดินออกไป
“หงเซียง หงเซียง อยู่ไหม?”
จากนั้นเธอก็เห็นพี่สะใภ้รองเดินออกมาอย่างอ่อนแรง "ชิงหรั่น หงเซียงไปทำงานแทนฉัน มีอะไรรึเปล่า?"
เย่ชิงหรั่นเห็นหน้าซีดพี่สะใภ้รองแล้วใมาก “พี่สะใภ้ คุณเป็อะไร? ทำไมดูซีดเซียวจัง”
เธอผอมเหลือแต่กระดูก ผิวสีเหลืองเข้มเหมือนคนขาดสารอาหาร ริมฝีปากซีด และดวงตาของเธอดูอิดโรยมาก
หวงอิงพยายามบีบรอยยิ้มออกมา “ฉันไม่เป็ไร แค่อาเจียน และกินอะไรไม่ค่อยได้”
เย่ชิงหรั่นได้ยินแบบนี้ก็ไม่สบายใจ มันจะไม่เป็ไรได้ยังไง? เธอดูเหมือนจะเหมือนจะเป็ลมได้ทุกเมื่อ “คุณรอที่นี่ ฉันจะไปเอาจักรยานมารับคุณไปโรงพยาบาล”
หวงอิงกำลังจะปฏิเสธ แต่เย่ชิงหรั่นวิ่งออกไปแล้ว
เธอไม่มีเงินเลย ไปโรงพยาบาลแพงมาก แม่สามีจะยอมออกเงินให้เธอไหม? หวงอิงคิดอย่างเป็กังวล
เย่ชิงหรั่นวิ่งกลับบ้านไปบอกฉีหงซิง “พี่สะใภ้รองไม่สบาย ฉันจะพาเธอไปส่งโรงพยาบาลนะคะ”
ฉีหงซิงขมวดคิ้ว “คุณขี่จักรยานไหวไหม? ทำไมไม่ให้ผมไปล่ะ”
เย่ชิงหรั่นพยักหน้าและตอบอย่างรวดเร็ว “ฉันขี่ได้”
เธอเดินไปหยิบกระเป๋าเงินและขี่จักรยานออกไป
เธอขี่จักรยานไปรับหวงอิง และเห็นเธอยืนรออย่างกังวล “ชิงหรั่น ฉันไม่มีเงินเลย เราไม่ไปโรงพยาบาลดีไหม?”
เย่ชิงหรั่นโบกมือให้เธอขึ้นรถ “อย่ากังวลไปเลยพี่สะใภ้ ฉันเอาเงินมา ขึ้นรถเถอะ”
หวงอิงขึ้นรถมาอย่างประหม่า ชิงหรั่นใจดีมากจนเธอไม่รู้จะตอบแทนอย่างไร ไม่มีใครใจดีกับเธอมานานแล้ว
เมื่อพวกเขามาถึงโรงพยาบาล เย่ชิงหรั่นก็พาหวงอิงไปพบแพทย์
“ฉันท้องจริงๆ เหรอหมอ”
หวงอิงลูบท้องแล้วถามหมออย่างประหลาดใจ ลิ่วหยาอายุ 3 ขวบแล้ว เธอรอลูกคนนี้มาตลอด มันต้องเป็เด็กผู้ชายแน่ๆ ถึงเธอจะรักลูกสาวของเธอแต่ถ้าไม่มีลูกชายสามีของเธอก็จะไม่มีหน้าไปพบคนอื่น เธอยิ้มออกมา ดีแล้ว ในที่สุดเธอก็ท้อง
หมอพยักหน้า “คุณท้องมาสองเดือนแล้ว แต่มีอาการขาดสารอาหารอย่างรุนแรง ต้องบำรุงให้ดี ไม่อย่างนั้นอาจจะแท้งได้”
หวงอิงพยักหน้าอย่างรวดเร็ว ถ้าเธอรู้ว่ากำลังท้อง เธอจะดูแลตัวเองดีกว่านี้แน่นอน
“ฉันจะให้ยาบำรุงและออกใบอนุญาตซื้อนมผงให้คุณ”
เย่ชิงหรั่นช่วยจ่ายเงินห้าหยวน และออกจากโรงพยาบาล
“ชิงหรั่นฉันจะไปขอเงินแม่มาจ่ายให้คุณตอนเย็น”
เย่ชิงหรั่นพยักหน้า "คุณอยากไปซื้อนมผงไหม ฉันจะพาไป"
หวงอิงส่ายหัวทันที นมผง! มันแพงมาก เธอไม่กล้ากินมัน แค่ขอให้แม่สามีต้มไข่ให้เธอทุกวันก็พอ
เย่ชิงหรั่นเห็นเธอส่ายหัวก็ไม่ได้พูดอะไร ทุกคนมีความคิดของตัวเอง วันนี้เธอเห็นสภาพของพี่สะใภ้รองแล้วทนไม่ไหวเลยต้องพาเธอมาพบหมอ
โชคดีที่เธอตัดสินใจถูก ถ้าปล่อยไปแบบนั้นแล้วเด็กแท้งไปล่ะ มันน่าเศร้าแค่ไหน
เย่ชิงหรั่นแวะส่งหวงอิงที่บ้าน แล้วกลับบ้าน
ฉีหงซิงกำลังพรวนดินอยู่หลังบ้าน เขาได้ยินเสียงจักรยานเขาก็รีบออกมา “คุณกลับมาแล้ว พี่สะใภ้เป็อย่างไรบ้าง?”
เย่ชิงหรั่นลงจากรถแล้วตอบฉีหงซิง “เธอท้อง”
ฉีหงซิงยิ้ม “นี่เป็ข่าวดีของพี่รองจริงๆ” แล้วหันไปมองเธอ “เมื่อไหร่ เราจะมีข่าวดีบ้าง”
เย่ชิงหรั่นถลึงตาใส่เขา “เราเพิ่งแต่งงานกันไม่ถึงเดือน ฉันจะท้องได้ยังไงคะ”
ฉีหงซิงหัวเราะ “ผมจะทำงานหนักเพื่อให้มีลูกในท้องของคุณก่อนกลับค่ายทหารแน่นอน"
682
