┏━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━┓
เื่นี้หยกจะลงให้ทุกคนอ่านฟรีจนจบเลยน้า
หากลงครบ 50% แล้วหยกจะทำการติดเหรียญในครึ่งแรก
ส่วนครึ่งหลังหยกก็จะลงให้อ่านฟรีต่อจนจบไปเลยจ้า
และเมื่อลงจนจบแล้วหยกจะทำการติดเหรียญทั้งหมดในทันที
เพราะงั้นทุกคนอย่าลืม กดหัวใจ กับ กดเพิ่มเข้าชั้น เอาไว้กันด้วยน้า
┗━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━┛
“คุณหนูครับ ผมว่าเราไปนั่งรอกันที่เดิมเถอะ เดินเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตแบบนี้มันไม่ดีนะครับคุณหนู” เฉินยังไม่ทันได้ถามหาเหตุผลจากเลขาตัวเองจนจบ ดูเหมือนจะมีเสียงใหม่พูดขึ้น แม้เ้าของเสียงจะพยายามพูดเบาแค่ไหน แต่มันก็ทำให้ทั้งเฉินและเลขาของเขาได้ยินชัดเจนอยู่ดี
“ถ้ากลัวก็ไม่ต้องตามมา!” สิ้นเสียงของผู้หญิงที่เฉินฟังแล้วจำได้ว่านี่คือเสียงของใคร เขาก็เผลอตัวยกยิ้มขึ้นมาโดยที่ไม่สนใจเลขาของตัวเองเลยว่าเธอกำลังมองเขาด้วยใบหน้าตื่นตระหนกแค่ไหนที่แขกพวกนี้ถือวิสาสะเดินเข้ามาถึงด้านในแบบนี้
สายป่าน Talk
ฉันนั่งหน้ามุ่ยไม่พอใจเป็อย่างมากเมื่อถูกเด่นและยอดลากให้มานั่งอยู่ที่เดิมอย่างไม่เต็มใจ หากพวกมันไม่หยิบยกเื่ชื่อเสียงของแม่ขึ้นมาพูดฉันก็คงพังประตูห้องของนายเฉินเข้าไปแล้ว ก็คนมันร้อนใจนี่นา อีกอย่างก็อยากทำให้แม่รู้ด้วยว่าสิ่งที่ท่านพูดมันไม่เป็ความจริงสักนิด
ย้อนกลับไปเมื่อคืนก่อน
“แกบอกว่ามีคนที่ชอบงั้นแสดงว่าเขาก็ยังไม่รู้สินะว่าโดนแกชอบอยู่ใช่ไหม?”
“ก็...ประมาณนั้น แต่ไม่ใช่เื่สำคัญอะไรหรอกแม่ ยังไงเขาก็ชอบหนูกลับอยู่แล้ว”
“แกเอาอะไรมามั่นใจว่าคนอย่างเฉินเขาจะมาชอบผู้หญิงที่ทำตัวเป็เด็กไม่รู้จักโตอย่างแก ฝันอยู่หรือไง?”
“อ้าวแม่! ลูกสาวของแม่ทั้งสวยทั้งสาวขนาดนี้ ผู้ชายพากันกดบัตรคิวเป็ชั่วโมงรอต่อแถวยาวเหยียดจนไม่มีทางเดินเพื่อที่จะจีบหนู ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ไล่ตะเพิดคนพวกนั้นไป ป่านนี้หนูคงมีสามีไปแล้ว”
“เพราะคนพวกนั้นมันไม่เอาไหนไงฉันถึงต้องสแกนให้แกแบบนี้ ส่วนแกมันก็มองคนไม่ออก ทำตัวโลกสวยไปวัน ๆ สักวันจะโดนหลอกเพราะความขี้สงสารของตัวเอง!”
“แม่อะ!”
“ล้มเลิกความคิดซะ ยังไงคนอย่างเฉินไม่มีทางมองแกหรอก ถ้าไม่อยากอับอายเพราะความหน้าแตก ฉันแนะนำให้แกสนใจแต่เื่แต่งงานกับคนที่ฉันเลือกให้ก็พอ”
“แล้วแม่จะรู้ว่าสิ่งที่แม่พูดออกมามันผิดไปหมด หนูจะทำให้แม่เห็นว่าการที่มาดูถูกลูกสาวคนนี้มันจะไม่มีอะไรเป็จริงอย่างที่แม่พูดออกมาสักอย่าง”
ปัจจุบัน
“อดทนรอก่อนนะครับคุณหนู” ครั้งนี้เป็ยอดที่พูดให้ฉันใจเย็นแทน คงสังเกตจากใบหน้าของฉันในตอนนี้ทำกำลังโมโหมากแล้ว ซึ่งการโมโหครั้งนี้ฉันไม่ได้แกล้งทำตบตา แต่ฉันรู้สึกโมโหจริง ๆ ที่พวกเขากล้าให้ฉันมานั่งรอนานมากเกือบชั่วโมงแบบนี้
โดยการส่งเลขามาบอกว่าคุณเฉินกำลังติดธุระอยู่ หากรอไม่ได้ก็ให้กลับไปก่อน และรอบหน้ารบกวนให้ฉันนัดล่วงหน้าด้วย เนี่ย! พอฟังจนจบฉันก็ขึ้นเลย ใครฟังก็ต้องขึ้น ฉันเป็ถึงลูกสาวเ้าของพื้นที่ที่เขากำลังเช่าเปิดร้านอยู่เชียวนะ ไม่เกรงกลัวกันเลยหรือไง!
“ชิ!” ฉันส่งเสียงไม่พอใจ จากนั้นก็นั่งข่มอารมณ์อีกครั้ง โดยมีสายตาของพนักงานบริษัทลี่จูจ้องมองเป็พัก ๆ ไม่มีใครจ้องมองนานสักคน เพราะพอโดนฉันจ้องกลับก็พากันหลบสายตากันไปหมด และอีกอย่างฉันเองก็ไม่ชอบให้ใครมาจ้องด้วย
หมอนั่นเขามัวทำอะไรอยู่ ชักช้าชะมัดเลย! แต่ก็มีเื่น่าแปลกใจอยู่เหมือนกันนะ เพราะนอกจากเขาจะเป็เ้าของบริษัทลี่จูแล้ว เขายังมีอายุเท่ากันกับฉันด้วย แถมประสบความสำเร็จเร็วกว่าฉันไปก่อนหลายก้าว ไม่น่าเชื่อเลยว่าเราจะอายุเท่ากัน หากหันกลับมามองที่ฉันซึ่งเกิดมาในครอบครัวมีเงินและยังไม่มีอะไรเป็ของตัวเองสักชิ้น รวมถึงร้านดอกไม้ก็ยังต้องเป็ชื่อคนอื่นอยู่เลย อายุเท่ากันแต่เขาดูเหมือนจะมีความคิดก้าวไกล ส่วนฉันไม่มีความคิดที่อยากจะเปิดบริษัทอะไร และก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าตัวเองชอบอะไร นอกจากพวกเื่ดอกไม้ที่ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีทางที่ฉันจะทำมันอย่างสบายใจได้ เพราะดอกไม้ในสายตาของแม่มันแปลว่าอ่อนแอ แต่สำหรับฉันกลับไม่ใช่ และการที่เกิดมาในครอบครัวมาเฟีย ความฝันของฉันในเื่ของดอกไม้ก็คงจะถูกปกปิดแบบนี้ไปจนตายอย่างแน่นอน
“คุณสายป่านคะ เชิญที่ห้องรับรองค่ะ” ระหว่างที่คิดอะไรไปเรื่อยเสียงน่ารักของเลขาคนเดิมก็ดังขึ้นมาพร้อมกับผายมือเหมือนให้ฉันเดินตามเธอไป
“ตาค้างเชียวนะพี่เด่น” โดยระหว่างทางก็มีเสียงแซวของยอดดังขึ้นเป็พัก ๆ และคาดว่าผู้หญิงด้านหน้าที่กำลังเดินนำอยู่เธอคงจะเขินน่าดูที่ถูกแซว เพราะใบหน้าที่ขึ้นเป็สีแดงผู้หญิงอย่างฉันแม้จะไม่เคยมีแฟนหรือมีความรักก็พอจะมองออก
“…” ฉันจึงหันไปถลึงตาใส่สองพี่น้องให้หยุดแซว เพราะไม่อยากให้คนด้านหน้าอึดอัด แม้เธอจะไม่ได้แสดงความอึดอัดออกมาก็ตาม แต่ฉันคิดว่าควรห้ามปรามคนของตัวเองไว้หน่อยก็ดี
ห้องรับรอง
“ขอโทษที่ต้องให้รอนานด้วยนะครับ” พอเข้าไปในห้องเสียงคุ้นเคยติดหูที่ฉันจำได้ไม่ลืมก็ดังขึ้นพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้มดูเป็มิตร โดยที่เขาไม่ได้ลุกขึ้นมาต้อนรับฉัน ทำเพียงแค่นั่งไขว่ห้างบนโซฟาโดยมีผู้ชายสวมแว่นหนาคนเดิมยืนอยู่ด้านข้าง ทำหน้าเหมือนไม่พอใจการมาของฉัน แตกต่างจากอีกคนอย่างสิ้นเชิง คงจะเหม็นหน้าฉันน่าดู เอาเถอะยังไงซะวันนี้ฉันก็ไม่ได้จะมาเพื่อหาเื่ใครอยู่แล้ว แกล้งทำเป็มองไม่เห็นก็จบ
“ทั้งสองคนออกไปรอฉันข้างนอก” ฉันไม่ตอบคำถามของนายเฉิน แต่เลือกที่จะหันไปสั่งลูกน้องให้ออกไปรอด้านนอกแทนเพราะฉันก็ไม่อยากให้พวกมันมาได้ยินเื่ที่ฉันจะมาพูดกับเขาในวันนี้ พวกเขาก็เป็คนของแม่ ฉันไว้ใจใครไม่ได้นอกจากตัวเอง และการมาหาเฉินในวันนี้ แม่ของฉันย่อมรู้อยู่แล้วเพราะสายของท่านเยอะ ฉันเลยไม่ได้กังวลอะไร รู้ก็รู้ไป ขอเพียงแค่อย่ามารู้ถึงบทสนทนาของฉันกับเขาก็เพียงพอแล้ว
“คุณหนู” พวกเขาทำท่าทางเหมือนไม่ยอมรับคำสั่งในครั้งนี้ของฉัน จนฉันต้องแกล้งทำสีหน้าขรึมพวกมันถึงยอมเดินตามเลขาคนสวยออกไปจนในห้องเหลือเพียงฉัน เขา และชายสวมแว่น
“คนของคุณก็ด้วย” ฉันชี้นิ้วไปทางผู้ชายสวมแว่นเพื่อบ่งบอกให้เฉินไล่ผู้ชายคนนี้ออกไป
“นี่!” และดูเหมือนคนโดนชี้จะไม่พอใจถึงได้โมโหออกมาอย่างลืมตัว ทั้งที่รู้แล้วว่าฉันเป็ใคร แต่ก็ยังทำนิสัยเดิมใส่ไม่เว้น
“...” เฉินไม่พูดอะไร เขาทำเพียงแค่โบกมือเป็สัญญาณให้คนดังกล่าวออกไปตามที่ฉัน้า เพียงแค่นี้ฉันก็วินและอยู่เหนือกว่าแล้วไม่ใช่หรือไง ว่าจบก็ทำหน้าใส่สักหน่อยแล้วกันหมั่นไส้!
แบร่!
ปัง!
เสียงปิดประตูดังขึ้นตามอารมณ์ของคนที่ไม่พอใจก่อนหน้านี้ พวกเขาเป็เพื่อนกันหรือไงชายสวมแว่นถึงได้กล้าทำอะไรไม่ไว้หน้าเ้านายตัวเองแบบนี้ เอาเถอะถึงจะน่าแปลกใจไปหน่อยหากพวกเขาเป็เพื่อนกันจริง แต่มันไม่ใช่เื่ของฉันนี่ ฉันว่ารีบเข้าเื่ดีกว่า เพราะหมดเวลาไปกับการนั่งรอเขามานานมากแล้ว
“ที่มาวันนี้เพราะฉันมีเื่อยากให้คุณทำ” ฉันเดินไปนั่งลงบนโซฟาตรงข้าม โดยไม่รอให้อีกฝ่ายเชิญพร้อมกับเอ่ยพูดเหมือนออกคำสั่ง จากนั้นก็ล้วงมือเข้าไปหยิบบุหรี่ในกระเป๋าขึ้นมาคาบไว้ที่ปาก
“…” เขาไม่พูดอะไรนอกจากมองการกระทำของฉันด้วยใบหน้านิ่ง ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มขี้เล่นอย่างที่ทำไปก่อนหน้านี้ จน...
“ทำอะไร!” ฉันร้องอย่างไม่พอใจแม้ความจริงแล้วจะใกับสิ่งที่เขาทำ เพราะมันส่งผลให้ใจของฉันเต้นตุบ ๆ ด้วยการที่เขามาดึงบุหรี่จากปากของฉันออกไป แล้วไปจบอยู่ที่ปากของเขาแทนเหมือนเป็การจูบทางอ้อม แต่เชื่อไหมว่าฉันไม่ได้รู้สึกเขินเลยสักนิด เพราะตอนนี้ดันมีความรู้สึกบางอย่างมาแทนที่มากกว่าคำว่าเขินนั่นคือความกังวล!
“หึ!” และแล้วก็เป็อย่างที่คิดเมื่อเสียงหัวเราะในลำคอของผู้ชายตรงหน้าดังขึ้นตามด้วยการพยักหน้าขึ้นลงเมื่อเขาััได้ถึงบางอย่าง...บางอย่างที่ฉันรู้ดีที่สุด เพราะฉันเป็คนสั่งให้คนทำบุหรี่มวนนี้ขึ้นมาใหม่ ซึ่งมันจะมีความแตกต่างจากของทั่วไปตามท้องตลาดเป็อย่างมาก
“...” กลับกลายเป็ฉันที่พูดอะไรไม่ออกนอกจากนั่งมองการกระทำที่เขากำลังล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าสูทของตัวเองแล้วหยิบไฟแช็กขึ้นมาจุดสูบต่อหน้า จนทำให้รู้ว่าพวกคนที่ฉันจ้างไปเก่งมากที่ทำให้กลิ่นของควันบุหรี่เหมือนกับของจริงมากขนาดนี้ หากแต่พวกเขาก็แนะนำมาด้วยว่าอย่าให้ใครสูบนอกจากฉัน เพราะไม่งั้นกลิ่นที่แตกต่างจากของจริง และเป็จุดด้อยที่พวกเขาสั่งให้ฉันระวังมากที่สุด นั่นก็คือส่วนปลายซึ่งเป็ส่วนที่ต้องคาบ ตรงจุดนี้จะได้กลิ่นของสมุนไพรที่คนพวกนั้นปรับแต่งขึ้นมาใหม่และมันก็มีความแตกต่างจากของจริงเด่นชัดมากที่สุด
♡⃛ ─────────────────── ♡⃛
ฝากกดติดตามกันด้วยน๊า : เพจ Sunisayok
(https://www.facebook.com/sunisayok310540/)
♡⃛ ─────────────────── ♡⃛
1K
