เช้าอันสดใส…
แสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดผ่านแมกไม้ลงมาเป็ลวดลายระยิบระยับบนพื้นดิน กลิ่นหญ้าและไอหมอกยามเช้าลอยอ้อยอิ่งในอากาศราวกับโลกทั้งใบกำลังหลับใหลอย่างสงบ
ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง…มีม้านั่งไม้เก่าๆ ตั้งอยู่
บนม้านั่งนั้น มีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนอนเอนกายอย่างสบายอารมณ์ มือข้างหนึ่งวางพาดหน้าผาก อีกข้างไขว้รองศีรษะ สีหน้าดูเหมือนไม่มีเื่ให้ต้องกังวลแม้แต่นิดเดียว
ใช่แล้ว…
เขาคือ “ข้าเอง—หลินเทียน”
ถ้าจะถามว่าทำไมข้าถึงมาอยู่ในสถานที่แบบนี้น่ะหรือ?
เฮ้อ…
มันก็เพราะว่า ข้าเคย “ติดหนี้บุญคุณ” ตาแก่คนหนึ่งเข้าให้
ชื่อของมันคือ “เฟิงหนาน”
ก่อนที่มันจะตุย…เอ้ย ก่อนที่มันจะจากโลกนี้ไปอย่างสงบ (หรือเปล่าก็ไม่รู้)
มันดันยัดเยียด “สำนักสุดจะเก่ากึ๊ก” แห่งนี้ให้ข้าเป็เ้าสำนักแทน
ใช่…ยัดเยียด
ไม่ได้ถามความสมัครใจสักคำ!
“ไอ้ตาแก่นั่น…ทิ้งภาระไว้ให้ข้าชัดๆ…”
หลินเทียนพึมพำเบาๆ พลางถอนหายใจยาวเหยียด
สำนักนี้ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในหุบเขา…ลึกชนิดที่ว่า
ต่อให้มีคนหลงเข้ามา ก็อาจจะหลงตายก่อนจะเจอสำนัก
“ที่แบบนี้มันจะมีใครผ่านมาได้ยังไงวะ…”
เงียบ…
เงียบจนได้ยินเสียงลมพัดใบไม้
ไม่มีศิษย์
ไม่มีคน
ไม่มีแม้แต่หมาจรจัด
“…อย่างมากก็มีข้านี่แหละกับความหล่อของข้า”
พูดจบ หลินเทียนก็ยิ้มมุมปากอย่างมั่นใจ
ก่อนจะนิ่งไปสองวินาที
“…หรือจริงๆ ข้าอาจจะหล่ออยู่คนเดียวในป่าก็ได้วะ”
เขาหลับตาลงอีกครั้ง เตรียมจะงีบต่ออย่างสบายใจ
แล้ว—
ติ้ง!
เสียงบางอย่างดังขึ้นในหัวเขา
“…หือ?”
ติ้ง—
“ระบบได้เชื่อมต่อกับโฮสต์ผู้หน้าสงสารและยาจกเรียบร้อยแล้ว!”
หลินเทียนลืมตาพรวด ลุกขึ้นนั่งทันที
“ห๊ะ!?”
ตรงหน้าเขา ปรากฏหน้าต่างแสงสีทองลอยอยู่กลางอากาศ
พร้อมกับอีโมจิหน้าตายิ้ม (◕ᴗ◕✿) ลอยไปลอยมาอย่างน่ารำคาญ
“…แกมันตัวอะไรวะเนี่ย!?”
เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ
“ไม่ต้องใค่ะโฮสต์~ ข้าคือ ‘ระบบ’ ผู้ที่จะมารับใช้โฮสต์ที่หล่อเหลาหาที่เปรียบไม่ได้อย่างท่านไงล่ะคะ!”
“…พูดเก่งเกินไปละ”
“ข้าพูดความจริงค่ะ (✿♡‿♡)”
“อันนี้ข้าเชื่อ…แต่ไม่ทั้งหมด”
หลินเทียนหรี่ตา มองมันอย่างระแวง
“ระบบงั้นเหรอ…ฟังดูวุ่นวายว่ะ ข้าขออยู่อย่างสงบๆ ในสำนักเก่าของตาเฟิงหนานดีกว่า”
พูดจบ เขาก็หันหลัง เดินเอามือไพล่หลัง ทำท่าจะจากไปอย่างหล่อๆ
“นายท่านฟังข้าก่อนสิคะ!”
“ไม่ฟัง”
“มีของรางวัลนะคะ!”
“…หือ?”
หลินเทียนหยุดเดินทันทีแบบไม่เสียฟอร์ม (แต่จริงๆเสียเต็มๆ)
เขาหันกลับมาช้าๆ
“ถ้าเ้ามีอะไรดีๆ ให้ล่ะก็…ข้า ‘อาจจะ’ ลองคิดดูก็ได้”
“แน่นอนค่ะนายท่าน!”
ติ้ง—
“แจ้งเตือนภารกิจ: จับปลาให้ได้ 10 ตัว
รางวัล: ของรางวัลภารกิจ”
“…แค่นี้?”
“ใช่ค่ะ ง่ายมากๆ เลยใช่มั้ยคะ (◕ᴗ◕✿)”
หลินเทียนยิ้มกว้าง
“ฮึ…แค่ตกปลาง่ายๆ ข้าอยู่ที่นี่มาตั้งหลายปี เื่แค่นี้มันของถนัดข้า!”
เขาพูดอย่างมั่นใจ ก่อนจะหันตัวเดินเข้าห้อง
“รอรับของรางวัลได้เลย!”
ไม่กี่อึดใจต่อมา…
หลินเทียนถือเบ็ดตกปลา เดินมุ่งหน้าไปยังลำธารหลังสำนัก
น้ำใสไหลเอื่อย
แสงแดดสะท้อนผิวน้ำระยิบระยับ
“ที่นี่แหละ…จุดลับของข้า”
เขานั่งลงอย่างมั่นใจ โยนเบ็ดลงน้ำ
“เตรียมของรางวัลไว้ให้ดีๆ เลยนะ”
“แน่นอนค่ะนายท่าน~ ถ้าทำสำเร็จ ท่านจะได้ ‘สิทธิพิเศษ’ ด้วยนะคะ (◕ᴗ◕✿)”
“โอ้โห…ฟังดูดีขึ้นมาหน่อยแฮะ”
เวลาผ่านไป…
1 ชั่วโมง…
2 ชั่วโมง…
3 ชั่วโมง…
4 ชั่วโมง…
“…”
“…”
“…”
“เฮ้ย!”
หลินเทียนกระชากเบ็ดขึ้นมา
ไม่มีอะไรเลย
“ปลาหายไปไหนหมดวะเนี่ย!?”
“ข้าไม่ทราบค่ะนายท่าน (◕ᴗ◕✿)”
“นี่แกโกงใช่มั้ย!?”
“ข้าใสซื่อนะคะ”
“หน้าแกมันไม่ใสซื่อเลย!”
ทันใดนั้น—
“จุ้ม!”
ทุ่นตกปลาขยับ!
“มาแล้ว!”
หลินเทียนดึงสุดแรง
“ฟึ่บ!”
ปลาตัวหนึ่งกระเด็นขึ้นจากน้ำ
แล้ว—
“ปึก!”
ตกพื้น…ตุยทันที
“…”
“…”
“…เอ่อ ข้าดึงแรงไปหน่อย”
“นายท่านแข็งแกร่งมากค่ะ ปลายังรับไม่ไหวเลย (✿♡‿♡)”
“ชมแบบนี้มันแปลกๆนะ…”
หลินเทียนหยิบปลาขึ้นมา ยิ้มกว้าง
“ฮ่าๆๆ! นี่ไงตัวแรกของข้า!”
3 วันผ่านไป…
หลินเทียนยังคงนั่งอยู่ที่เดิม
ผมยุ่ง
หน้าโทรม
ใต้ตาคล้ำ
“…ข้าคิดถึงเตียงว่ะ…”
“เหลืออีก 1 ตัวนะคะนายท่าน!”
“รู้แล้วน่า…”
ทันใดนั้น—
“พรวด!”
เบ็ดขยับอีกครั้ง
“ตัวสุดท้าย!”
เขาดึงขึ้นมาอย่างมั่นใจ
“ปึก!”
ปลาตัวสุดท้ายลงพื้น
“…รอดแล้วโว้ย!”
ติ้ง—
“ภารกิจสำเร็จ!”
“ในที่สุด…”
“รางวัล: ไม้ไผ่ตีหมา 1 ต้น”
“…ห๊ะ?”
“…”
“…”
“นี่แกจะบอกว่าข้าเสียเวลา 3 วัน…เพื่อไอ้ไม้ไผ่นี่เนี่ยนะ!?”
หลินเทียนคว้าก้อนหินปาใส่หน้าต่างระบบรัวๆ
“ปึง! ปึง! ปึง!”
“นายท่านใจเย็นก่อนนนน ????”
“เย็นไม่ลงโว้ย!”
“มันสุ่มนะคะ!”
“…แล้วสิทธิพิเศษล่ะ?”
ติ้ง—
“ท่านได้รับ ‘เขตแดนฝึกตน 10 เท่า’ รอบสำนัก”
“…หือ?”
หลินเทียนชะงัก
เขาหันกลับไปมองสำนัก
แล้ว—
“ฟู่วววว—”
พลังปราณรอบตัวหนาแน่นขึ้นทันที
“…เฮ้ย”
“สุดยอดพลังในนี้หนาแน่นมาก!”
เขายิ้มออกมา
“ดีมากเ้าระบบ…รอบนี้ข้าจะให้อภัยแกก็ได้”
“จริงเหรอคะ! (◕ᴗ◕✿)”
“อืม…”
หลินเทียนยกมือขึ้นลูบคาง
“ต่อไปนี้…ข้าจะตั้งชื่อให้เ้า”
“จริงเหรอคะนายท่าน!?”
“อืม…ชื่อว่า…”
“…เสี่ยวเอ๋อ”
ติ้ง—
“บันทึกชื่อเรียบร้อย!”
“ที่แท้นายท่านก็้าข้านี่เอง (✿♡‿♡)”
“…อย่าพูดให้มันแปลกๆ”
หลินเทียนมองท้องฟ้า
ลมพัดผ่านเบาๆ
เขายิ้มเล็กน้อย
“ดูเหมือน…ชีวิตข้าจะเริ่มไม่เหงาแล้วแฮะ”
“ข้าจะอยู่ข้างนายท่านตลอดไปนะคะ~”
“หวังว่าจะไม่สร้างปัญหาเพิ่มนะ…”
“ไม่ค่ะ…ข้าจะสร้าง ‘ความวุ่นวาย’ แทน!”
“…ต่างกันตรงไหนกันเล่าเนี่ย!?”
หลินเทียนถอนหายใจยาว ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนม้านั่งเหมือนเดิม มือวางพาดหน้าผาก
“ไม่ต้องคิดมากค่ะนายท่าน~ ความวุ่นวายของข้าจะทำให้ชีวิตท่านมีสีสันขึ้นแน่นอน (◕ᴗ◕✿)”
“ข้ารู้สึกว่ามันจะทำให้ข้าอายุสั้นลงมากกว่า…”
เขาพึมพำเบาๆ
แล้วกำลังจะเคลิ้มหลับอีกครั้ง—
ติ้ง!
“แจ้งเตือนฉุกเฉินค่ะ!”
“…อีกแล้วหรือ”
“ตรวจพบ ‘ผู้บุกรุก’ 3 คน เข้าสู่เขตแดนสำนัก!”
หลินเทียนลืมตาขึ้นช้าๆ สีหน้าี้เีสุดขีด
“ระดับ?”
“หลอมรวมลมปราณ ขั้นที่ 5, 6 และ 7 ค่ะ”
“…อืม”
เขาพลิกตัวอีกด้านหนึ่ง
“งั้นก็ปล่อยไปสิ”
“…?”
เสี่ยวเอ๋อเงียบไปครู่หนึ่ง
“นายท่านไม่จัดการหรือคะ?”
“ไม่เห็นจำเป็”
หลินเทียนโบกมือแบบไม่ใส่ใจ
“พวกนั้นเดินหลงมา เดี๋ยวก็หลงออกไปเอง”
“แต่พวกเขากำลังมุ่งตรงเข้ามาที่สำนักนะคะ”
“…ขยันกันจริง”
เขานั่งขึ้นช้าๆ เกาหัวยุ่งๆ
“งั้นก็ไปดูหน่อยก็ได้ ถือว่าออกกำลังกาย”
—
ไม่กี่อึดใจต่อมา
หลินเทียนเดินเอื่อยๆ ออกมาที่ทางเข้าหุบเขา
สีหน้าเหมือนคนเพิ่งตื่นนอนมากกว่าจะเป็เ้าสำนัก
“อยู่ไหนกันนะ…”
“ทางซ้ายค่ะ อีกประมาณ 200 เมตร”
“อืม”
เขาเดินไปเรื่อยๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
จนกระทั่ง—
“หยุด!”
เสียงหนึ่งะโขึ้น
ชายสามคนปรากฏตัวตรงหน้าเขา
สายตาทั้งสามคนจ้องมองหลินเทียนอย่างระแวง
“เ้าคือคนของสำนักนี้?”
“…อืม ใช่มั้ง”
หลินเทียนพยักหน้าแบบขอไปที
“แล้วพวกเ้าล่ะ มาทำอะไรแถวนี้”
“พวกเรามาตรวจสอบ”
ชายขั้น 7 ก้าวออกมาข้างหน้า
“มีข่าวลือว่าสำนักนี้มีสมบัติ เราจะขอเข้าไปค้น”
“อ๋อ…เื่นั้นเอง”
หลินเทียนพยักหน้า
ก่อนจะยกมือขึ้นชี้ทาง
“เข้าไปเลย”
“…หา?”
ทั้งสามคนงงทันที
“เ้า…ไม่คิดจะห้าม?”
“ห้ามทำไม”
หลินเทียนทำหน้างงจริงจัง
“ข้างในก็มีแต่บ้านเก่าๆ เตียงหักๆ กับข้าคนหนึ่ง จะหาอะไรก็หาไป”
“…มันง่ายเกินไป”
ชายคนหนึ่งหรี่ตา
“เ้ากำลังเล่นอะไรอยู่”
“ไม่ได้เล่นอะไรเลย”
หลินเทียนยักไหล่
“ถ้าเจอของดี แบ่งข้าบ้างก็พอ”
เสี่ยวเอ๋อพูดขึ้นในหัว
“นายท่าน…ท่านจริงจังหรือคะ?”
‘ข้าี้เีไล่’
“…”
ทั้งสามคนมองหน้ากัน
ก่อนจะพยักหน้า
“ดี! งั้นพวกเราจะเข้าไป!”
พวกเขาเดินผ่านหลินเทียนเข้าไปในสำนัก
หลินเทียนยืนมองตาม
“…เออ เอาแบบนี้ก็ได้”
เขาหาวเบาๆ
“หวังว่าจะไม่ทำบ้านข้าเละนะ”
—
ไม่กี่อึดใจต่อมา
“เฮ้ย…ที่นี่มันอะไรกัน!?”
เสียงะโดังขึ้นจากด้านใน
หลินเทียนที่กำลังจะกลับไปนอน หยุดเดิน
“อืม?”
“นายท่าน…เกิดอะไรขึ้นคะ?”
“ไม่รู้สิ”
เขาเกาหัว
“ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”
—
ภายในสำนัก
ชายทั้งสามยืนตัวแข็ง
พลังปราณรอบตัวพวกเขา…หนาแน่นผิดปกติ
“นี่มัน…อะไรกัน!?”
“หายใจแทบไม่ออก…!”
“พลังปราณมันกดทับข้าอยู่!”
พื้นดินสั่นเบาๆ
อากาศหนักขึ้นเรื่อยๆ
—
ด้านนอก
หลินเทียนยืนเงียบๆ
“…อ๋อ ลืมไป”
“อะไรคะ?”
“เขตแดนฝึกตน 10 เท่า”
เขาตบหน้าผากเบาๆ
“ข้าเปิดทิ้งไว้”
เสี่ยวเอ๋อเงียบไปครู่หนึ่ง
“…นายท่านนี่สุดยอดจริงๆ ค่ะ”
“แน่นอน”
หลินเทียนยิ้ม
“ข้ายังไม่ได้ลงมือเลยนะ”
—
“ออกไป! ต้องออกไปเดี๋ยวนี้!”
ด้านในเริ่มโกลาหล
ทั้งสามคนพยายามวิ่งออกมา
แต่ยิ่งวิ่ง…ยิ่งเหมือนทางยืดยาวขึ้น
“นี่มันอะไรกันแน่!?”
ทันใดนั้น—
หลินเทียนก็เดินเข้ามาช้าๆ
“อ้าว ยังไม่เจอสมบัติอีกหรือ”
ทั้งสามสะดุ้ง
“เ้า!”
“ช่วย…ช่วยหยุดนี่ที!”
หลินเทียนเอียงหัว
“หยุดอะไร”
“แรงกดดันนี่ไง!”
“อ๋อ…”
เขาพยักหน้า
“พวกเ้าทนไม่ไหวหรือ”
“…นี่มันไม่ใช่ระดับของหลอมรวมลมปราณแล้ว!”
ชายขั้น 7 กัดฟัน
“เ้าเป็ใครกันแน่!?”
หลินเทียนนิ่งไป
ก่อนจะยิ้มกว้าง
“ข้าก็บอกไปแล้วไง”
“เ้าของสำนักสุดหล่อ”
“…!”
ไม่มีใครกล้าหัวเราะ
เพราะตอนนี้—
พวกเขาเริ่มเชื่อแล้ว
“จะออกไหม”
หลินเทียนถามสบายๆ
ทั้งสามพยักหน้ารัว
“ออก! ออกเดี๋ยวนี้!”
“งั้นก็ง่าย”
เขายื่นมือออกไป
“ค่าผ่านทาง”
“…หา?”
“เข้าฟรีก็ต้องออกเสียเงินสิ”
“…!”
ทั้งสามรีบควักของออกมาทันที
“เอาไป! เอาไปหมดเลย!”
หลินเทียนรับมาอย่างพอใจ
“โอเค ผ่าน”
ทันทีที่เขาพูดจบ
แรงกดดันหายไป
ทั้งสามทรุดลงกับพื้น หอบหายใจหนัก
“ไปได้แล้ว”
หลินเทียนโบกมือ
“อย่ากลับมาอีกนะ ข้าี้เีต้อนรับ”
ทั้งสามไม่พูดอะไรอีก รีบหนีออกไปทันที
—
เงียบ…
หลินเทียนมองของในมือ
“…ไม่เลวแฮะ”
“นายท่านเก่งมากค่ะ!”
“อืม”
เขาพยักหน้า
“แบบนี้ไม่ต้องสู้ให้เหนื่อย”
“ฉลาดมากเลยค่ะ!”
“แน่นอน”
หลินเทียนยิ้มมุมปาก
ก่อนจะเดินกลับไปที่ม้านั่ง
ล้มตัวลงนอนเหมือนเดิม
“ต่อไปนี้…ใครเข้ามา ก็เก็บค่าผ่านทางให้หมด”
“รับทราบค่ะ!”
“…แล้วก็”
“คะ?”
“ครั้งหน้ามีภารกิจอะไรที่ไม่ต้องใช้เวลา 3 วันไหม”
“…สุ่มนะคะ (◕ᴗ◕✿)”
“…ข้าจะตีเ้าแน่”
“อย่าตีข้านะคะ!”
เสียงบ่น เสียงเถียงกันเบาๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของหุบเขา
และสำนักร้างแห่งนี้—
ก็เริ่มมีชีวิตชีวา…ในแบบที่แปลกประหลาดที่สุดอีกครั้ง
271
