เมื่อไป๋ลั่วอิงกลับมาถึงเรือนหยกหอมก็เกือบค่ำแล้ว แสงตะวันรอนสาดผ่านม่านกระดาษโปร่งสีขาวขุ่น ทอแสงอุ่นละมุนเข้ามาในลานเรือน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกเหมยและดอกอวี้หลันยังลอยอบอวลอยู่เช่นเดิม คล้ายกับไม่เคยมีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง
เสี่ยวเหมย บ่าวคนสนิทของนาง เร่งฝีเท้าเข้ามาอย่างนอบน้อม “คุณหนู กลับมาแล้วหรือเ้าคะ?”
“น้ำชาเ้าค่ะ” เสียงของบ่าวสนสนิทนุ่มนวล นางคุกเข่าลง ยื่นถาดไม้ ซึ่งวางถ้วยหยกแกะสลักใบเล็ก พร้อมด้วยไอร้อนจาง ๆ ที่ลอยอ้อยอิ่ง
ไป๋ลั่วอิงรับถ้วยชาด้วยมือนิ่งสงบ ปลายนิ้วของนางแตะขอบถ้วยอย่างเงียบงัน ก่อนจะยกขึ้นจิบเบา ๆ
กลิ่นหอมของชาหลงจิ่งผสานกับกลิ่นดอกไม้ในเรือน พัดผ่านปลายจมูก ราวกับกล่อมให้นางรู้สึกสดชื่นผ่อนคลาย
ไป๋ลั่วอิงยื่นมือไปรับก่อนจะเอ่ยถามเสียงแ่ "แล้วตอนนี้หลินอวี่อยู่ที่ใดรึ?"
“เรียนคุณหนูเ้าค่ะ ตอนนี้หลินอวี่กำลังอยู่กับแม่นมหวัง กำลังฝึกอบรมกิริยามารยาทก่อนจะเข้ามาปรนนิบัติให้คุณหนูเ้าค่ะ”
ดวงตาเรียวยาวของไป๋ลั่วอิงทอดมองถ้วยชาร้อนที่พ่นไอบางเบา มือเรียวลูบขอบถ้วยราวครุ่นคิดอะไรบางอย่าง แต่เพียงครู่เดียว เธอก็พยักหน้าเบา ๆ และยกน้ำชาขึ้นจิบ
จากนั้นเสี่ยวเหมยเอ่ยเสียงเบาเอ่ยถามอย่างอ่อนน้อม “คุณหนูเ้าคะ บ่าวเตรียมน้ำร้อนไว้ให้คุณหนูอาบเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวบ่าวจะให้พวกบ่าวรับใช้ให้เข้ามาช่วยขัดเนื้อตัวให้เ้าค่ะ”
นางกำลังจะหันไปเรียกบ่าวอีกคนให้เข้ามาช่วยปรนนิบัติ แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เสียงของไป๋ลั่วอิงก็ดังขึ้นตัดบท
“เ้าไม่ต้องเรียกใครเข้ามา... ข้าอยากอาบเอง พวกเ้าทั้งหมดออกไปได้แล้ว”
เสี่ยวเหมยชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะก้มศีรษะต่ำ รับคำเบา ๆ “เ้าค่ะ...คุณหนู”
ประตูไม้เลื่อนปิดลงอย่างเงียบงัน เสียงฝีเท้าที่ค่อย ๆ ห่างออกไปเหลือเพียงความเงียบสงัดในห้อง
ไป๋ลั่วอิงยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าสู่ห้องนอนนางก้าวขึ้นนั่งบนเตียงอย่างช้า ๆ มือเรียวยกขึ้น พลางถอดสร้อยข้อมือจากข้อมือซ้ายขึ้นมาพินิจ นางยื่นปลายนิ้วแตะเบา ๆ ลงบนอัญมณีสีเขียวกลางสร้อยข้อมือ "สายลมแห่งอวี้หยิน" แสงเรืองจาง ๆ วูบผ่านเมื่อปลายนิ้วััลงบนผิวหินเย็นเฉียบ
ภายนอกมันดูเป็เพียงเครื่องประดับธรรมดา หากไม่ใช่เพราะนางมีหน้าต่างสถานะติดตัวมาด้วย ก็คงไม่มีทางรู้เลยว่าสิ่งนี้คือสมบัติลับระดับสูงที่ถูกปกปิดไว้
นางหมุนสร้อยในมือนิ่ง ๆ พลางใช้ความคิด ก่อนที่ไป๋ลั่วอิงจะหยิบศิลาิญญาขนาดเล็กสองก้อนขึ้นมา และกดลงบนจุดเชื่อมของสร้อยข้อมือโดยไม่ลังเล
ทันใดนั้น แสงสีฟ้าอ่อนเปล่งวูบออกจากตัวสร้อย หน้าต่างสถานะลอยขึ้นตรงหน้าอย่างนุ่มนวล แผงสกิลใหม่ปรากฏขึ้นพร้อมไอคอนพลังธาตุลมเรืองแสงจาง ๆ เรียงตัวเป็ระเบียบแต่ละไอคอนสามารถเรียกใช้ได้ทันทีโดยไม่ต้องร่าย ไม่ต้องตั้งสมาธิ ไม่ต้องควบแน่นปราณให้วุ่นวาย แค่แตะเบา ๆ ก็สามารถปลดปล่อยพลังออกมาได้ทันที
หน้าต่างสกิลนี้โกงเกินไป พลังที่ผู้อื่นต้องฝึกฝนถึงสิบห้าปี นางกลับใช้ออกได้ด้วยเพียงการอัปเกรดขั้นเดียว
ที่น่าใยิ่งกว่านั้น การอัปเกรดเคล็ดวิชาไปถึงระดับขั้นกลาง ใช้เพียงศิลาิญญาขนาดเล็ก 2 ก้อน ราคาก้อนละ 100 ตำลึง รวมแล้วเพียง 200 ตำลึงเท่านั้น แต่ผลที่ได้รับกลับยิ่งใหญ่เกินคำบรรยาย
สายตาของนางเลื่อนไปยังข้อมูลการอัปเกรดถัดไป
ไอเทม: สร้อยข้อมือ สายลมแห่งอวี้หยิน
ระดับ: สมบัติลับ
ระดับพลังปัจจุบัน: 2/5
สายพลัง: เคล็ดวิชาธาตุลม
คุณสมบัติพื้นฐาน: 1/5
เสริมความเร็วในการเคลื่อนไหว: +20% ความเร็วพื้นฐาน
ปลดล็อกสกิล: เงาพลิ้ว – ร่างกายจะเคลื่อนไหวกลืนไปกับลม ลดโอกาสถูกตรวจจับจากศัตรู
ปลดล็อกทักษะธาตุลมระดับต้น: สกิลสายลมเฉือน, สกิลกรีดเงาเบา, สกิลฝุ่นลมปกปิด
เพิ่มััการรับรู้พลังโดยรอบ: สามารถััพลังชีวิต/คลื่นพลังในรัศมี 20 เมตร
ต้านทานพลังโจมตีจากธาตุลมและเสียง: ลดดาเมจธาตุลมและเสียง 30%
คุณสมบัติที่ปลดล็อกในระดับ 2/5:
เคล็ดวิชาธาตุลมขั้นกลาง: ปลดล็อกรูปแบบการสกิลควบคุมลมเชิงรุก สกิลลมหักสลาย สกิลพันสายลมจู่โจม
เคล็ดวิชาเงาลมลวงตา: สกิลโจมตีแบบพุ่งเข้าประชิดในพริบตา สร้างความเสียหายรุนแรง + มีโอกาสทำให้เป้าหมาย “ตาพร่า” ชั่วคราว
เพิ่มความไวในการร่ายปราณ: ลดระยะเวลาการใช้สกิลลง 15%
ข้อมูลอัปเกรดระดับ 3/5
– ต้องใช้ศิลาิญญาขนาดกลาง 20 ก้อน
ไป๋ลั่วอิงมองข้อมูลด้วยสายตานิ่งสงบ ก่อนจะหลุบตาลงช้า ๆ
การจะอัปเกรดสกิลขั้นถัดไป ต้องใช้ศิลาิญญาขนาดกลางถึงยี่สิบก้อน เป็เงินหลายหมื่นตำลึง สำหรับคนทั่วไป มันคือทรัพย์สินมหาศาล แต่สำหรับไป๋ลั่วอิงแล้ว... มันคือกุญแจที่จะไขไปสู่พลังขั้นถัดไป
“ยี่สิบก้อน... ข้าจะต้องหาให้ครบ” นางพึมพำเบา ๆ กับตัวเองสายตาเหม่อลอยเล็กน้อย ขณะครุ่นคิดถึงเนื้อหาในนิยาย ภาพหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในความคิดในนิยายต้นฉบับที่นางเขียน หีบสมบัติที่อวี่หานไปเจอโดยบังเอิญในโพรงต้นไม้ หมู่บ้านเล็ก ๆ นอกเมืองเฉิงหยวนที่เป็เมืองหลวงของแคว้นชิวหรง ซึ่งเป็ที่เก็บสมบัติลับของกลุ่มโจรชั่ว"
ไป๋ลั่วอิงจำได้ดีว่านายเอกของเื่จะยกหีบนั้นให้กับองค์ชายห้าจิ่นอวี่ ให้แบบไม่เสียดายสักนิด เพิ่มความร่ำรวยให้พระเอกไปอีกขั้นอย่างหน้าตาเฉย ในหีบนั้นนอกจากจะมีเงินทองแล้วยังมีศิลาิญญาด้วย
“ก็ดีล่ะ...ไหน ๆ ข้าก็ต้องใช้ศิลาิญญาในการอัปเกรดสกิลอยู่แล้ว…” นางหรี่ตาลงเล็กน้อย ริมฝีปากคลี่ยิ้มบาง ๆ อย่างเย็นเยียบ
"คุณพระเอก... ข้าขอเงินนี้ไปใช้ก่อนนะ ถือว่าเป็ ‘การลงทุนระยะสั้น’ ก็แล้วกัน"
ว่าแล้ว ไป๋ลั่วอิงก็หมุนตัวกลับไปสำรวจตู้เสื้อผ้าของตนเอง แต่พอก้าวไปเปิดตู้เสื้อผ้า...กลับต้องชะงัก“...ไม่มีชุดไหนใส่ออกนอกบ้านได้เลย”
ตู้ทั้งตู้มีแต่ชุดหรูหรา ชายกระโปรงยาวจนแทบกวาดพื้น ทุกชุดล้วนเป็งานฝีมือประณีตระดับช่างในวังหลวง แค่เห็นก็รู้ว่าราคาหนักกว่าทองคำทั้งหีบไม่มีอะไรที่เหมาะกับภารกิจลับยามค่ำแม้แต่น้อย
นางถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็น... ปุ่มเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ที่มุมด้านในของตู้แน่นอนว่า ด้วยนิสัยนักเขียนไป๋ลั่วอิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย นางกดมันลงเบา ๆ ด้วยปลายนิ้ว
แกร๊ก เสียงกลไกดังขึ้นเบา ๆ แผงไม้ด้านข้างเลื่อนเปิด เผยให้เห็นช่องลับเล็ก ๆ ด้านใน
ภายในนั้นคือ...ชุดดำสนิทเนื้อผ้ายืดหยุ่นแนบกระชับ หน้ากากครึ่งใบหน้าลายเงาจันทร์และหมวกคลุมหน้าสีดำสนิทปักขอบด้วยลวดลายเมฆซ่อนเงา
นางกะพริบตาสองที “…นี่มันชุดลอบเร้นออกไปข้างนอกมิใช่หรือ น่าแปลกที่ตัวประกอบอย่างไป๋ลั่วอิงมีชุดแบบนี้กับเขาด้วย”
นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ มือเรียวปลดชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ออก เผยเรือนกายที่ปราดเปรียว ก่อนจะหยิบชุดดำรัดกายแนบเนื้อขึ้นมาสวมแทน ชุดถูกออกแบบให้แนบสนิททุกส่วน ไม่มีชายผ้ารุงรัง
นางหยิบหน้ากากปิดครึ่งใบหน้า ลายเงาจันทร์ประดับขอบด้วยเส้นเงินบาง สวมทับไว้ให้เหลือเพียงั์ตาคมเฉียบเท่านั้นที่ส่องผ่าน ก่อนจะสวมหมวกสีดำคลุมศีรษะอีกชั้น ราวกลับกลายเป็เงาแห่งรัตติกาล
ไป๋ลั่วอิงหันสายตามองออกไปยังทิศทางของวังหลวง ริมฝีปากขยับเบา ๆ เสียงพร่าดั่งสายลมในยามราตรี
“วันนี้ละเ้าหีบนั่น...มันต้องตกเป็ของข้า...ไหน ๆ ก็ได้สกิลมาแล้ว...ลองใช้เสียหน่อย...ข้าอยากหกเหินเดินอากาศได้เหมือนเทพเซียนเต็มทีแล้ว”
นางยื่นมือขึ้น เรียกใช้สกิล เงาพลิ้ว เพียงแตะที่ไอคอนในแผงสกิล พลังลมแ่เบาก็ลอยวนรอบกายอย่างนุ่มนวลและว่างเปล่า
พริบตานั้นเอง ร่างของไป๋ลั่วอิงกะพริบหายจากกลางห้อง ไร้เสียง ไร้เงา ดั่งสายลมที่ไม่ทิ้งแม้แต่ไออุ่นไว้เื้ั
“ว๊าว...ในที่สุดข้าก็มีลมปราณเสียที” เสียงเอ่ยแ่เบา แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ไม่สามารถปิดบังได้
นางออกจากเรือนหยกหอมอย่างเงียบงัน โดยไม่มีใครรู้ ไม่มีใครเห็น เงาเพียงเส้นเดียวล่องลอยออกจากจวนใต้แสงจันทร์ราวกับเงาฝัน
ไป๋ลั่วอิงมองแผงสกิลในหน้าต่างสถานะ พลางเอ่ยกับตัวเองด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์เล็ก ๆ
“อย่างน้อย...ตอนนี้ข้าก็มีทั้งพลังโจมตีและพลังรักษา”
“อย่างนี้มันก็โคตรจะโกงเลยสิ…ใครจะมาเอาข้าลงได้กันล่ะ นอกจากพระเอกของเื่…”
ไป๋ลั่วอิงหัวเราะเบา ๆ พริบตาเดียว ร่างบางก็หายวับไปกับสายลมอีกครั้งนางโผล่ไปทางทิศตะวันตกนอกเมืองเฉิงหยวน ที่เป็เมืองหลวงของแคว้นชิวหรง นางเหินลมอยู่เหนือยอดไม้ สายลมกลางคืนพัดผ่านใบหน้าอย่างแ่เบา สายตาคมกริบของไป๋ลั่วอิงกวาดมองผืนป่าที่ทอดตัวอยู่ด้านล่าง
นางจำได้ดี...ต้นไม้นั้นอยู่ที่ทางเข้าหมู่บ้านฉางเฉิง ทว่าขณะที่นางกำลังพุ่งทะยานไปที่หุบเขาเื ทันใดนั้นเอง
เสียงโลหะปะทะดังขึ้นอย่างไม่เป็จังหวะ ตามด้วยเสียงฝีเท้าที่วิ่งไล่และเสียงร้องเ็ปที่แทรกผ่านลมหนาวเข้ามาในประสาทััของนาง
ไป๋ลั่วอิงชะงักกลางอากาศ คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย กลิ่นเื...กลิ่นพิษ...และพลังปราณปั่นป่วนที่แผ่กระจายจากจุดนั้น
ร่างเงาของนางเลี้ยวลงอย่างไร้เสียง เฝ้ามองอยู่จากบนกิ่งไม้สูง กลุ่มชายในชุดดำห้าคนกำลังรุมโจมตีชายหนุ่มผู้หนึ่ง
ชุดของเขาขาดวิ่น ร่างกายเต็มไปด้วยาแและรอยช้ำ ริมฝีปากซีดเผือด บ่งบอกอาการของพิษในกายที่เริ่มกระจายไปทั่วร่างแต่ถึงอย่างนั้น บุรุษผู้นั้นยังตั้งท่าสู้ ทั้งที่มือก็สั่น
ไป๋ลั่วอิงเพ่งมอง พลันสายตาก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย “...นั่นมัน...”
ภาพในหัวผุดขึ้นทันที ที่โรงเตี๊ยมหลงหยุน ภาพที่นางปัดถ้วยบะหมี่ไปกระแทกหัวเขาอย่างจัง ดวงหน้างดงามนิ่งงันไปชั่วครู่ ก่อนริมฝีปากจะคลี่ยิ้มบางเบา
“ถือว่าข้าตอบแทนที่ข้าทำให้เสื้อผ้าเ้าเลอะบะหมี่ก็แล้วกัน” น้ำเสียงของนางเย็นเฉียบปนหยอกเย้า นิ้วเรียวแตะเบา ๆ บนไอคอนเรืองแสงกลางอากาศ 【ใช้สกิล: เงาพลิ้ว】ก่อนที่ร่างของนางจะหายตัวไปจากยอดกิ่งไม้ทันที
ยัยน้องได้สร้อยปุ๊บ อัพเกรดปั๊บ จับพลังเทพมานอนในมือตัวเองจ้า
คนอื่นฝึกสิบห้าปี นางกดจึ๊กเดียว เทพทันทีใครยังคิดว่าไป๋ลั่วอิงเป็แค่ตัวประกอบ..
ขอเชิญออกจากจักรวาลนี้ไปก่อนค่ะ เพราะตอนนี้นางคือมารดาแห่งหน้าต่างสกิล
และที่เด็ดคือ...อยู่ดี ๆ ก็เจอผู้ชายที่ “ปัดบะหมี่ใส่หัว”
แต่ดันเจอเขากำลังจะโดนฆ่า...แล้วไง?
"เอาวะ ข้าจะช่วย...เพราะเคยทำเสื้อเขาเลอะ"
โดยไม่รู้ไอ้คนที่ช่วยคือพระเอกธงแดงที่น้องควรจะหนี
มาเอาใจช่วยน้องกันนะคะว่าจะหนีพระเอกธงแดงได้หรือเปล่า
1K
