[ห้องนิว-ตอนเช้า]
เตชินนอนตะแคงข้างแอบมองนิวหลับอย่างเพลิดเพลินอยู่นานสองนานแต่ว่านิวก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่นสักนิดเลย แถมนิวยังนอนหลับทับแขนเตชินทั้งคืนโดยไม่ขยับเปลี่ยนท่าเลยคล้ายกับว่าเ้าตัวหลับสนิทมาก ทั้ง ๆ ที่วันนี้เ้าตัวมีงานถ่ายละครเช้าแท้ ๆแต่ก็ยังตื่นสายได้อีก
จุ๊กกรู๊ จุ๊กกรู๊ จุ๊กกรู๊
เตชินเลียนแบบเสียงนกขุนทอง พร้อมยื่นริมฝีปากเข้าไปทำเสียงขันข้างๆ หูของนิว แต่นิวก็ยังนอนนิ่งไม่ไหวติง ไม่สะทกสะท้านอะไรเลย เตชินจึงเปลี่ยนวิธีปลุกนิวด้วยการร้องเพลงแต่งสดของเขาปลุกนิวแทน
“ตื่นเถิดที่รักโปรดอาบน้ำไว สบู่อะไรก็ใช้ไปเถอะ อาบเยอะ ๆ จะพาขึ้นเตียงนอน โปรดอย่าอาวรณ์เมื่อตอน...ฮื้อฮือ”
ผั๊วะ!
นิวฟาดฝ่ามือลงบนหัวไหล่ของเตชินพร้อมกับลืมตาขึ้นมาจิกเตชินทันที
“ไอ้คนลามก”
นิวด่าเตชินทีเล่นทีจริงก่อนจะค้อนด้วยหางตา แต่เตชินกลับยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างมีความสุขเมื่อเห็นนิวงอน
“ลามกอะไร? เขาร้องเพลง”
เตชินบอกกับนิวหน้าตายก่อนจะยักคิ้วใส่นิวเพื่อกวนประสาทเบา ๆ
“เพลงอะไรของพี่?ทำไมต้องมีพาขึ้นเตียงด้วย?”
นิวยู่ปากไม่พอใจจนเตชินต้องกลั้นขำเป็การใหญ่ก่อนที่เตชินจะกระเซ้าเย้าแหย่คนที่ยังนอนหนุนแขนแกร่งของเขาอยู่
“เอ้า! ก็เพลงแต่งสดมันก็ต้องมีบ้างแหละ คิดมากไปป่าว?”
นิวตวัดหางตาใส่เตชินเบาๆ ก่อนที่นิวจะหลับตาลงอีกครั้งและเงียบไป แต่เตชินก็รีบจัดการคนขี้เซาขั้นเด็ดขาดด้วยการยื่นมือเข้าไปบีบจมูกนิวเพื่อปิดกั้นทางเดินหายใจ
“ลุกขึ้นไปอาบน้ำได้แล้วครับอย่าลืมว่ามีงานเช้านะ”
นิวยังนิ่งเงียบ...เพราะวิธีบีบจมูกปิดลมหายใจของเตชินไม่ได้ผลเตชินจึงเปลี่ยนวิธีใหม่ที่เขาค่อนข้างมั่นใจว่าจะได้ผลแน่นอน
“โปรดเถิดที่รักโปรดถอดเสื้อไว โปรดเถิดที่รัก...โปรดถอดกางเกงใน”
เพลงแต่งสดของเตชินได้ผลเกินคาดเพราะนิวยันตัวลุกขึ้นทันที ก่อนจะคว้าหมอนข้างขึ้นมาฟาดเตชินหนึ่งตุ๊บ
ผั๊วะ!
นิวเดินลิ่วเข้าห้องน้ำไปเลยโดยไม่สนใจเตชินอีกหลังจากนั้นเตชินก็รีบลุกขึ้นพร้อมกับหันกลับไปดึงผ้าปูเตียงและเก็บที่นอนให้เข้าที่ก่อนที่เขาจะเดินเข้าห้องน้ำไปทำธุระส่วนตัวบ้างเหมือนกัน
30 นาทีผ่านไป
หลังจากที่เตชินและนิวอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วเตชินก็พานิวลงไปทานอาหารเช้าที่ห้องอาหารของโรงแรมเหมือนทุกวันจากนั้นพวกเขาทั้งคู่ก็ต่างรีบทานมื้อเช้า ก่อนจะที่เตชินจะพานิวเดินลัดออกไปทางประตูหลังของโรงแรมเหมือนเดิม
เตชินพานิวเดินมาจนถึงจุดจอดรถประจำของเขาแล้วเขาก็เดินอ้อมไปเปิดประตูให้กับนิว
“เชิญครับ”
เตชินผายมือให้นิวเข้าไปนั่งประจำที่ของตัวเองซึ่งนิวก็ทำตามอย่างว่าง่ายเนื่องจากกลัวว่าจะไปกองถ่ายสาย หลังจากนั้นเตชินก็ตามเข้าไปตรวจตราดูความเรียบร้อยของผู้โดยสารสุดที่รักของเขาและเขาก็เห็นนิวกำลังก้มหน้าพยายามใส่เข็มขัดนิรภัยด้วยท่าทีเงอะงะเตชินจึงรีบอาสาช่วย
“เดี๋ยวผมช่วยครับ”
เตชินพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปกุมมือของนิวก่อนจะช่วยกดช่วยดันเข็มขัดนิรภัยให้เข้าที่เข้าทางจนสำเร็จ
กรึ๊ก
“เรียบร้อย”
เตชินตรวจดูความเรียบร้อยของนิวอีกครั้งั้แ่เท้าจดหัวจนกระทั่งสายตาคู่คมมาหยุดนิ่งอยู่ที่ริมฝีปากของนิวเข้าโดยบังเอิญ
“ปากเลอะครับ”
เตชินบอกนิวพร้อมกับยื่นมือเข้าไปบรรจงเกลี่ยคราบกาแฟที่ติดอยู่ริมฝีปากของนิวอย่างแ่เบา
ซึ่งในขณะที่ใบหน้าของเตชินเคลื่อนเข้ามาใกล้กับใบหน้าของนิวนิวก็อดไม่ได้ที่จะแอบมองใบหน้าที่หล่อเหลาสมบูรณ์แบบของเตชิน
“จมูกโด่งได้รูปรับกับริมฝีปากอมชมพูของคุณมันช่างน่า...อื้ม...ช่างน่า...อื้ม...”
นิวหลับตาพริ้มจินตนาการว่า...ตัวเองกำลังจูบกับเตชินอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้นานาพันธุ์แต่ทันใดนั้นเตชินก็ดับฝันของนิวเข้าโดยไม่ตั้งใจ
“น่าจูบเหรอครับ?”
นิวลืมตาขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงของเตชินดังอยู่ข้างๆ หูและจังหวะที่ลืมตานิวก็เห็นใบหน้าของเตชินอยู่ห่างจากใบหน้าของตัวเองเพียงแค่คืบเท่านั้น
“พี่ชิน/นิว”
เตชินและนิวต่างเรียกชื่อของกันและกันออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายแล้วพวกเขาก็จ้องมองกันด้วยสายตาหวานซึ้งก่อนที่ทั้งคู่จะพูดออกมาพร้อมกันอีกครั้ง
“พี่/ผม”
เตชินค่อย ๆเคลื่อนริมฝีปากของเขาเข้าไปหาริมฝีปากอวบอิ่มของนิวช้า ๆ จนกระทั่งริมฝีปากของเตชินแตะริมฝีปากของนิวเบาๆ แต่ก็เพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น
จุ๊บ
เตชินก็รีบถอยออกไปอย่างรู้สึกผิดก่อนที่เขาจะรีบก้มหน้าหลบตาของนิวทันทีเมื่อเขารู้ตัวว่า ตัวเองเผลอล่วงเกินนิวไป
“พี่ขอโทษ...”
เตชินเอ่ยปากขอโทษนิวเบาๆ ด้วยสีหน้าสำนึกผิด แต่นิวก็ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธแต่อย่างใด นิวยังคงนั่งเงียบจนเตชินตัดสินใจถอยออกห่างนิว แล้วเขาก็เดินอ้อมไปนั่งประจำตำแหน่งคนขับของตัวเองแล้วเตชินก็หันไปมองสบตากับนิวอีกครั้งก่อนที่เตชินจะพยายามขอโทษนิวเื่เมื่อสักครู่อีกครั้ง
“คุณนิว?เื่เมื่อกี้ผม...”
หมับ! อุ๊บ!
นิวคว้าหมับเข้าที่ต้นคอของเตชินพร้อมกับปิดปากเตชินด้วยริมฝีปากนุ่มนิ่มของเขาทันทีเพราะนิวไม่อยากให้เตชินเอาแต่เอ่ยคำขอโทษอีกแล้ว
และนิวก็ส่งความรู้สึกของเขาที่มีผ่านจูบที่ไม่ประสาออกไปนิวบดเบียด
ริมฝีปากของเตชินวนไปมาอยู่ที่เดิมย้ำๆ อยู่แบบนั้นเนิ่นนาน ก่อนที่นิวจะละริมฝีปากของเขาออกไป แล้วนิวก็บอกเตชินเบา ๆ
“เลิกขอโทษสักทีแล้วก็ออกรถได้แล้ว เดี๋ยวนิวก็สายอีกหรอก”
เตชินไม่ได้ตอบรับคำของนิวแต่เขาจดจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของนิวด้วยความสับสน เพราะตอนนี้เตชินไม่สามารถเดาใจนิวออกเลยซึ่งในขณะที่เตชินกำลังสับสนเกี่ยวกับนิวอยู่นั้น นิวก็เตือนสติของเตชินให้กลับมาอยู่ที่พวงมาลัยรถประจำตำแหน่งของเขา
“ออกรถสิครับ”
เตชินหันกลับไปกุมพวงมาลัยรถยนต์ไว้แน่นก่อนที่เขาจะเคลื่อนรถออกจากจุดจอดไปทันที ทว่าบรรยากาศภายในรถก็กลับมากระอักกระอ่วนอีกครั้งเมื่อทั้งนิวและเตชินต่างเงียบ
แต่ถึงบรรยากาศจะเต็มไปด้วยความเงียบงันนิวก็ยังแอบเหลือบมองเตชินอยู่เป็ระยะ ๆ ด้วยความเป็ห่วงโดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว แต่ทุกครั้งที่นิวเหลือบไปเห็นริมฝีปากของเตชินทีไรก็ทำให้นิวนึกถึงจูบขึ้นมาจนหัวใจเต้นแรงทุกทีเลย
"นี่กูเป็อะไรไปนะทำไมต้องหัวใจเต้นแรงขนาดนี้ด้วยหรือว่า...เราจะหลงรักเขาเข้าแล้ว”
นิวถามใจตัวเองเบา ๆ พร้อมกับยกมือที่ขึ้นมาทาบอกของตัวเองเอาไว้เพื่อป้องกันไม่ให้หัวใจเต้นแรง
“ทำไมเราถึงได้รู้สึกอบอุ่นทุกครั้งเมื่อได้อยู่ใกล้เขานะเฮ้อ...นึกแล้วก็อยากมีเขาอยู่ใกล้ ๆ แบบนี้ตลอดเวลาจังเลย”
นิวถามตัวเองก่อนจะเหลือบมองเตชินเล็กน้อยด้วยสายตาละห้อยเหมือนนกน้อยคอยอาหาร
“แต่มันคงเป็ไปไม่ได้หรอกที่เขาจะมาอยู่กับเราตลอดเวลาในเมื่อเขาเองก็คงจะมีคนที่ต้องดูแลตลอดเวลาอยู่แล้ว เฮ้อ...เผลอ ๆ คนหล่อ ๆแบบเขาอาจจะมีลูกมีเมียแล้วก็ได้ แล้วผู้ชายอย่างเรายังจะไปหวังอะไรได้อีก”
นิวถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยให้ใจที่เหนื่อยล้าจากนั้นนิวก็เอนหลังพิงเบาะรถก่อนจะหลับตาลงเพื่อไม่ให้ตัวเองฟุ้งซ่านเื่เตชินอีก
ซึ่งทุกอิริยาบถของนิวนั้นอยู่ในสายตาของเตชินตลอดเวลาเพียงแต่ว่าเตชินแสร้งทำเป็ไม่รู้ ไม่เห็น ไม่ได้ยินเท่านั้นเองเพราะเตชินเองก็รอดูท่าทีของนิวอยู่เหมือนกันว่านิวจะถามอะไรเขาหรือเปล่าแต่สุดท้ายแล้วนิวก็ไม่ถามเขาอยู่ดี
“คนปากแข็งทำไมต้องอ้ำอึ้งตลอดเลย อยากรู้อะไรก็ถามสิ อยากตอบจะตายอยู่แล้ว”
เตชินบ่นพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงปกติเพราะเตชินคิดว่านิวหลับไปแล้ว แต่บังเอิญว่านิวยังไม่หลับ และนิวก็ลืมตาขึ้นมาทันทีเมื่อเขาได้ยินในสิ่งที่เตชินพูดแต่นิวก็ยังใจแข็งไม่ยอมถามในสิ่งที่อยากรู้ออกไปอยู่ดีจนสุดท้ายเตชินก็ทนความอึดอัดต่อไปไม่ไหวและตัดสินใจเป็ฝ่ายเปิดประเด็นให้กับนิวเองเลย
"มีเื่อะไรอยากจะถามพี่รึเปล่า?"
"ไม่มี...ไม่อยากถามอะไรไม่อยากรู้อะไรทั้งนั้นแหละ"
นิวเฉไฉไม่ยอมรับความจริงว่าตัวเองอยากถามแต่เตชินก็ยังไม่ยอมแพ้ให้กับคนปากแข็งง่าย ๆ เพราะเตชินยังถามย้ำออกไปอีก
"แน่ใจ?"
"เอ่อ! ถามได้จริง ๆเหรอครับ?”
นิวถามเตชินเสียงเครียดและเตชินก็พยักหน้าขึ้นลงเพื่อส่งสัญญาณว่าถามได้แน่นอน จากนั้นนิวก็รัวคำถามใส่เตชินไม่อั้นเลย
“งั้นพี่ชินมีแฟนรึยังครับ? มีลูกกี่คนแล้ว? แล้วแฟนพี่ชินสวยไหมครับ? แล้วพี่ชินรังเกียจผู้ชายที่จูบพี่ไหมครับ?"
“เอาทีละคำถามสิครับ พี่ฟังไม่ทัน”
“พี่ชินมีแฟนรึยังครับ?”
นิวก้มหน้ารอลุ้นคำตอบจนตัวโก่งซึ่งเตชินก็ตอบกลับมาเสียงเรียบทันที เพื่อไม่ให้นิวต้องลุ้นนาน
"ไม่มีครับ"
คำตอบที่ได้ยินทำให้นิวระบายยิ้มน้อย ๆออกมาอย่างมีความหวัง ก่อนที่เขาจะถามเตชินออกไปอีกหนึ่งคำถาม
"แล้วเมื่อก่อนล่ะ เคยมีบ้างไหม? แบบแฟนเก่าอะไรทำนองนี้น่ะครับ"
"ไม่มีครับ ยังโสดสนิท...เลยมีสิทธิ์แค่แอบรักเขาข้างเดียวน่ะครับ"
เตชินชำเลืองมองนิวเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปตั้งใจขับรถต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉยซึ่งท่าทีของเตชินแตกต่างจากนิวมากเลย เพราะตอนนี้นิวตาโตเท่าไข่ห่านไปแล้ว
"ห๊ะ...หล่อขนาดนี้...ยังต้องแอบรักข้างเดียวอยู่อีกเหรอครับ? แล้วใคร... ใครคนนั้นเป็ใครกันครับ ทำไมถึงกล้าปฏิเสธคนหล่อ ๆ อย่างพี่ชิน...โง่ชะมัด"
คำพูดที่แสนซื่อของนิวเล่นเอาเตชินถึงกับเสียอาการ หลุดขำออกมาอย่างลืมตัวด้วยความพอใจ
"หึ หึ หึ"
นิวแอบมองรอยยิ้มกว้างของเตชินอย่างมีความสุขและมีความหวังอยู่ในใจลึกๆ ก่อนที่นิวจะยกมือขึ้นมาวางทาบทับลงบนหน้าอกข้างซ้ายของเขา และถามใจตัวเองเบา ๆว่า...ถ้าเขายังโสดสนิท...ก็แปลว่าเรายังมีสิทธิ์ใช่ไหมวะ?
-------------------------------
sundog
41K
![END หลงคนเถื่อน [ เมริน ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1606305330_51117683.webp)