ย้อนกลับไป ก่อนการเดินทางไปยังแคว้นต้าเฉียง จินเออร์ได้เดินเข้าไปยังห้องโถงที่ท่านพ่อท่านแม่กำลังนั่งจิบชากันอยู่
“ท่านพ่อท่านแม่เ้าคะ ลูกมาขออนุญาตเ้าคะ”
“หืมว่าอย่างไรหรือจินเออร์ จะอ้อนอันใดกัน หืม”
“ข้าเปล่าอ้อนนะเ้าคะ ข้าโตแล้ว”
“ฮ่าๆ เอาเถิด ไหนจินเออร์ของแม่้าอันใด หืม”
“ลูก ลูก้าไปท่องเที่ยวหาประสบการณ์เ้าคะ”
“อย่างไรจินเออร์”
ในตอนแรกนั้นจินเออร์คิดเพียงว่า มิต้องกล่าวความจริงออกไปเสียทั้งหมดก็ได้ เพียงแต่หากคิดไปคิดมาแล้วนั้น การกล่าวความจริงออกไปย่อมดีกว่าที่สุด นางมิควรละเลยความรัักและความห่วงใยจากคนในครอบครัว
“ลูกอยากไปต่างแคว้นเ้าค่ะ”
“เหตุผลล่ะ เหตุผลของเ้า”
“ลูกอยากออกไปหาประสบการณ์เ้าค่ะ แต่หากสามารถขยายกิจการที่นั้นได้ คงดี”
“หากเป็ความ้าของลูกจริงๆ แม่และท่านพ่อของเ้าก็มิขัด ขอให้เ้าโชคดี”
“โถ่ ท่านพ่อท่านแม่ พวกท่านอย่าเศร้าไปสิเ้าคะ ข้าสามารถไปกลับได้อย่างรวดเร็วแค่ไหนพวกท่านก็รู้”
“อืมๆ พ่อรู้ๆ”
“อีกอย่าง พวกเ้าแสบ ก็คงคอยกวนใจท่านแม่อยู่ตลอดเวลาอยู่แล้วเ้าค่ะ”
จินเออร์ว่าพลางหันไปมองด้านนอกห้องโถงที่เป็สวนดอกไม้ของท่านแม่ ในขณะนี้ที่กำลังเละเทะ จากการเล่นซุกซนของเ้าเด็กแฝดทั้งคู่ จ้าวจินเซียนและจ้าวจินซิง น้องสาวน้องชายฝาแฝดของนางนั้นเอง
“แล้วจะมีใครติดตามเ้าไปหรือไม่” นายท่านซานหลงเอ่ยถามบุตรสาวออกไปด้วยความเป็ห่วง
“ฮะแอ่มม นายท่านขอรับ จะเป็ใครไปมิได้ นอกจากข้าเองหยางคงขอรับ” หยางคงที่กำลังยืนฟังอยู่นั้นรีบเอ่ยออกมา ด้วยความกลัวว่าคุณหนูของตนจะลืมคำสัญญาที่ให้ไว้ และทิ้งตนเองไปเที่ยวเล่นสนุกอยู่เพียงผู้เดียว
“ตามที่พี่หยางกล่าวออกไปนั้นแหละเ้าค่ะ”
ที่ใดมีจินเออร์ ที่นั้นมีหยางคง คำพูดเหล่านี้ไม่เกินจริง ั้แ่จ้าวจินจินเข้าสู่วัยดรุณีแรกแย้ม ยกเว้นครอบครัวแล้ว ก็คงเป็หยางคงที่ตั้งตนเองเป็คล้ายประหนึ่งพี่ชายหวงน้องสาวก็ไม่ปาน
เพียงแต่หยางคงนั้นมีใบหน้าและร่างกายประหนึ่งบัณฑิตหน้าใส ทำให้เหล่าคนภายนอกมิได้มองความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองแปรเปลี่ยนไปเฉกเช่นหนุ่มสาวคู่อื่นๆ เลย
864
