บทที่ 4 วันนี้เป็วันที่ดี
มันเป็วันที่มีสายลมโชยอ่อน บรรยากาศเช่นนี้เหมาะแก่การจิบสุราชมท้องฟ้า ทุกครั้งที่ไป๋ชิวหรานลงจากยอดเขา เขาจะรู้สึกผ่อนคลายอย่างมาก
ถึงแม้ว่าเขาจะแยกตัวออกมาอยู่สันโดษ แต่เขาก็รู้สึกว่าชีวิตยังติดอยู่กับสำนักกระบี่ชิงิอยู่ เวลานี้ได้ลงจากเขา จึงรู้สึกว่าเป็ไป๋ชิวหรานคนปกติมากกว่าตอนเป็อาจารย์ลุงไป๋ชิวหรานของสำนักกระบี่ชิงิ
ในกู่โจวนั้นมีอยู่สิบรัฐ ส่วนรัฐที่อยู่ด้านล่างยอดเขาชิงิก็คือรัฐซ่างเสวียน ภายในรัฐนี้มีวัตถุดิบสำหรับกลั่นโอสถมากมายที่เขา้า
ขณะลงจากยอดชิงิ ไป๋ชิวหรานได้เลี่ยงเมืองเสวียนเจี้ยนและเดินไปตามเส้นทางหลักของรัฐซ่างเสวียน ถึงแม้เขาจะไม่สามารถใช้วิชากระบี่ล่องเวหาได้ แต่ก็สามารถบินบนอากาศโดยใช้ลมปราณที่ไม่สิ้นสุดผสานกับวิชาตัวเบา ทว่าเขาก็ไม่ค่อยชอบมันเท่าไหร่นัก
หลังจากผ่านมาสามพันปี ไป๋ชิวหรานก็รู้สึกเบื่อหน่ายกับการลงเขาเพื่อไปหาวัตถุดิบและกลับมาอย่างรวดเร็ว ครั้งนี้ที่ลงจากเขา นอกจากจะไปเพื่อหาวัตถุดิบแล้ว เขายัง้าเดินทางเพื่อพักผ่อนกายใจไปด้วย
ดังนั้นเขาจึงไม่เดินทางโดยใช้พลังจากลมปราณ กลับกันเขาได้เดินทางลงเขาไปยังเมืองใกล้ ๆ เมืองเสวียนเจี้ยนโดยใช้ม้าพร้อมเงินที่ได้มาจากสำนัก
แต่หลังจากเดินทางมาได้ไม่นาน ไป๋ชิวหรานก็ถูกกลุ่มคนที่ดูไม่เป็มิตรเข้าขวางทางไว้
“ขอโทษที...”
เมื่อเผชิญหน้ากับกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ดูแข็งแกร่งเหล่านี้ ไป๋ชิวหรานจึงเอ่ยถามไปอย่างสุภาพ
“ทุกคนเข้ามาขวางที่นี่ เกิดเหตุอันใดขึ้นงั้นหรือ?”
“เกิดเหตุ?”
กลุ่มคนเข้ามาล้อมเขาไว้ จากนั้นชายที่ถือมีดขนาดใหญ่และแหวนทองแดงอยู่ในมือเดินเข้ามาพลางใช้ลิ้นเลียมีด
“ถูกต้อง พวกเราเห็นว่าคุณชายดูมีฐานะ พวกเราจึง้าจะขอยืมเงินมาช่วยดูแลป่าเขาเสียหน่อย”
“ปิดทางเพื่อปล้นงั้นหรือ?” ไป๋ชิวหรานกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
“ทุกท่าน หากข้าจำไม่ผิดนี้คือเส้นทางสัญจรหลักของรัฐซ่างเสวียนนะ”
“ทางหลักแล้วมันทำไม?” คนที่ดูเป็หัวหน้ากลุ่มพูดตอบ
“จักรพรรดิของซ่างเสวียนตกอยู่ในอาการวิกฤต ทหารที่ประจำการอยู่แถบนี้ถูกย้ายไปนานแล้ว หากเ้าไม่ส่งเงินมาให้ก็อย่าหวังว่าเทพ์จะช่วยชีวิตเ้าได้!”
สถานการณ์ของรัฐซ่างเสวียนหนักถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
ขณะมองกลุ่มโจรยืนหัวเราะอยู่รอบด้าน เขาก็แอบครุ่นคิดอย่างเงียบ ๆ ในใจ
เขาจำได้ว่าตอนลงจากเขาเมื่อร้อยปีก่อน รัฐซ่างเสวียนเป็รัฐที่เต็มไปด้วยความรื่นเริงและประชาชนก็อยู่กันอย่างสงบสุข
แต่เดิมแคว้นกู่โจวและพื้นที่ใกล้เคียงได้รับการคุ้มครองโดยสำนักกระบี่ชิงิ ดังนั้นจึงไม่มีสำนักบ่มเพาะพลังอื่นกล้าเข้ามาบุกดินแดนของสำนักกระบี่ชิงิ
โดยทั่วไปมีเหตุผลอยู่สองประการที่พวกโจรหรือปีศาจในละแวกนี้จะจู่โจมศิษย์สำนักชิงิที่ลงจากเขา หนึ่งก็คือความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในรัฐซ่างเสวียน
และอีกอย่างคือาของรัฐทั้งสิบในแคว้นกู่โจว หรือความโกลาหลที่เกิดจากาของชนชั้นสูง
สิ่งต่าง ๆ เช่นนี้ โดยทั่วไปแล้วสำนักกระบี่ชิงิจะไม่เข้าไปยุ่ง เพราะพวกเขาคือสำนักเพื่อบ่มเพาะพลังในวิถีสู่การเป็เซียน ไม่ใช่มหาอำนาจในโลกมนุษย์ ไม่ว่าจะเกิดความโกลาหล หรือรัฐต่าง ๆ ทำากัน สำนักกระบี่ชิงิจะไม่สนใจแม้แต่น้อย และเป็การดีที่สุดที่พวกเขาจะไม่ยุ่งเื่เหล่านี้
ผู้ฝึกตนต้องไม่ยุ่งกับการต่อสู้ของมนุษย์ มันคือคำสอนของเซียนชิงิที่มีต่อไป๋ชิวหราน และศิษย์คนอื่น ๆ
อย่างไรก็ตาม หากเป็เื่โจรหรือการดักปล้นสะดมจะแตกต่างออกไป ถึงแม้การแก่งแย่งชิงดีของรัฐเ่าั้จะไม่ใช่เื่ของพวกเขา แต่หากมีโจรปรากฏตัวขึ้น พวกมันย่อมทำร้ายคนบริสุทธิ์และทุกคนที่ผ่านเส้นทางนี้ โดยปกติหากศิษย์สำนักกระบี่ชิงิพบโจร พวกเขาจะร่วมมือกันปราบอย่างไม่ลังเล
เมื่อนึกได้เช่นนี้ ไป๋ชิวหรานจึงเผยรอยยิ้มจาง ๆ ขณะที่มือขยับไปจับด้ามกระบี่ตรงเอวและกำลังจะชักออกมา
ประกายกระบี่สะท้อนกับแสงอาทิตย์ เป็ผลให้กลุ่มโจรรู้ว่าไป๋ชิวหรานคิดจะทำสิ่งใด กลุ่มโจรเ่าั้คิดจะสู้กลับ ดังนั้นพวกมันจึงยกอาวุธขึ้น
แต่ทันใดนั้นกลับมีเสียงะโดังมาจากด้านหลังของกลุ่มโจร
“หยุดนะ!”
เงาสีดำทะยานมาจากด้านหลัง ใครคนนั้นได้ถีบโจรคนหนึ่งที่ใกล้สุดลงไปกองกับพื้น
กลุ่มโจรถึงกับตื่นตระหนกเมื่อเห็นสิ่งนี้ ขณะเดียวกันไป๋ชิวหรานก็ได้หันไปมองผู้ที่เข้ามาช่วย
ผู้ที่ปรากฏตัวเป็เด็กหนุ่มอายุราวสิบห้าถึงสิบหกปี เขามีผิวสีขาว ใบหน้าหล่อเหลา และมีเส้นผมสีดำ เขารวบผมไว้ด้านหลังศีรษะและมัดด้วยผ้าสีขาว นอกจากนั้นยังสวมเสื้อผ้าสีขาวลายปักรูปเมฆพร้อมถือกระบี่ยาวสามฉื่อ*[1] อยู่ในมือราวกับเป็เหมือนคุณชายของตระกูลสูงศักดิ์ที่ออกมาเดินเล่นตามเชิงเขา
ในเวลานี้ หนุ่มน้อยหน้าหยกได้เดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่ดุดัน จากนั้นจึงเริ่มตะคอกด่ากลุ่มโจร “ในเวลากลางวันแสก ๆ เช่นนี้กลับมาปิดทางเพื่อปล้นสะดม พวกเ้าไม่เคารพกฎของจักรพรรดิแห่งซ่างเสวียนเลยงั้นหรือ!”
“กฎ?”
กลุ่มโจรมองหน้ากันชั่วครู่ก่อนจะเปล่งเสียงหัวเราะออกมา
“ช่างหัวกฎของจักรพรรดิปะไร พี่น้องพวกเราแทบจะอดตายกันหมด ใครจะมาสนใจกฎบ้ากฎบอนั่นอีก ตอนนี้แค่ทำให้ท้องอิ่มได้ก็เพียงพอแล้ว! พี่น้องทุกคน จัดการพวกมันกันเถอะ ตรงหน้านี่มันแกะอ้วนพีชัด ๆ!”
“หัวหน้า หลังจากจัดการพวกมันแล้วข้าว่าจะขออะไรสักหน่อย” โจรคนหนึ่งใช้ลิ้นเลียรอบปาก
“พวกเราไม่ได้สนุกกันมาหลายวันแล้ว เด็กหนุ่มคนนี้หน้าตาหล่อเหลา บางที...”
“ไอ้บัดซบ!” หัวหน้าโจรเตะลูกน้องคนที่พูด “นี่แก้าจะทำอะไร? คิดว่าปล้นเงินพวกมันเรียบร้อยแล้วข้าไม่พาแกไปสถานเริงรมย์งั้นหรือ? หืม?”
“แต่พวกเรายังมีประกาศจับติดอยู่ในเมืองนะ!” โจรผู้นั้นเอ่ยอย่างไม่พอใจ “ถึงแม้ทางรัฐจะไม่ส่งทหารมา แต่ในเมืองยังมีทหารอยู่ เราจะถูกสังหารหากถูกพบตัว”
หัวหน้าโจรครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ และดูเหมือนจะเป็ความจริง ดังนั้นเขาจึงมองไปทางไป๋ชิวหรานพร้อมกล่าว “เอาล่ะ ลองดูให้ดีสิ ไอ้หนุ่มผมสีขาวตรงนั้นก็ดูดีไม่น้อย ไว้ข้าจะจับมันกลับไปด้วยก็แล้วกัน”
เมื่อได้ยินบทสนทนาของโจรทั้งสอง เด็กหนุ่มที่เพิ่งเข้ามาก็เผยใบหน้าโกรธเกรี้ยวทันที แม้แต่ไป๋ชิวหรานที่ยิ้มอยู่ก็เปลี่ยนรอยยิ้มธรรมดาเป็รอยยิ้มชั่วร้าย
สามพันปีใน่ของการบ่มเพาะพลัง ถึงแม้เขาจะมีอารมณ์ที่ดี แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่โกรธเมื่อเกิดเหตุเช่นนี้
“พวกโจรไร้ยางอาย!”
อย่างไรก็ตาม เด็กหนุ่มที่อยู่ด้านข้างดูเหมือนจะโกรธยิ่งกว่าเขา เมื่อเห็นกลุ่มโจรพร้อมจะโจมตี เขาจึงชักกระบี่ยาวออกมาและจู่โจมก่อน
พลังปราณอันบริสุทธิ์ปรากฏออกมาจากร่างกายของเ้าตัว และมีแสงสีทองจาง ๆ สว่างขึ้นบนกระบี่ของเด็กหนุ่ม จากนั้นเขาก็สะบัดมือปล่อยปราณสีทองพุ่งออกไปตัดหัวของโจรที่ให้คำแนะนำก่อนหน้านี้
โอ้ ดูเหมือนจะอยู่ขั้นกลั่นลมปราณเช่นเดียวกับเราสินะ
ไป๋ชิวหรานนึกคิดในใจ
ถึงแม้ขั้นกลั่นลมปราณจะเป็ทางผ่านไปสู่การบ่มเพาะพลังที่แท้จริง มันก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีผู้ที่อยู่ขั้นกลั่นลมปราณในโลกนี้ มันยังคงมีผู้คนจากตระกูลใหญ่ ชนชั้นสูง หรือบางสำนักบ่มเพาะพลังที่เป็ยอดฝีมือในขั้นกลั่นลมปราณอยู่
เมื่อผู้ฝึกตนเข้าสู่ขั้นกลั่นลมปราณแล้ว พวกเขาจะสามารถดึงพลังปราณที่แท้จริงจากร่างกายมาใช้เพื่อจู่โจม หรือสร้างเกราะคุ้มกันให้ร่างกายได้ และความแข็งแกร่งของมันก็ยังสูงถึงสิบเท่าของพลังกายในปัจจุบัน
นี่คือลักษณะของผู้กลั่นลมปราณที่แท้จริง เช่นเดียวกับไป๋ชิวหรานที่สามารถแยกูเาและแม่น้ำได้ด้วยลมปราณเดียว กล่าวได้ว่าเขาเป็สัตว์ประหลาดในหมู่ขั้นกลั่นลมปราณไปแล้ว
ไม่นาน โลหิตได้กระเซ็นออกมาจากคอที่ไร้ศีรษะของโจรผู้นั้นก่อนจะล้มลงกับพื้น เมื่อเห็นปราณกระบี่สีทองนี้ สีหน้ากลุ่มโจรถึงกลับเปลี่ยนไปทันที
“ปราณแท้จริง? มันคือผู้ฝึกตน!” หัวหน้าโจระโขึ้นดังก่อนจะวิ่งเข้าไปในป่าด้านข้างโดยไม่หันกลับมามอง “หนีเร็ว!”
กลุ่มโจรต่างพากันทิ้งอาวุธและหนีเข้าไปข้างทาง เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ทำเพียงแค่มองด้วยใบหน้าที่เ็า เขาไม่คิดที่จะไล่ตามต่อราวกับแค่้าจะขู่พวกโจรเท่านั้น มันเหมือนกับหมาแมวที่ชอบข่มขู่อีกฝ่ายเมื่อเข้ามาในเขตแดนของตน ดังนั้นเมื่อเห็นกลุ่มโจรหนี เด็กหนุ่มจึงไม่คิดจะไล่ตาม
ถึงแม้เขาจะไม่คิดจะสังหารทุกคน แต่ไป๋ชิวหรานกลับคิดจะสังหารทุกคน
ดังนั้นขณะที่เด็กหนุ่มยืนมอง ปราณเส้นสีขาวก็ได้กวาดออกไปเป็แนวนอนยาวถึงห้าจั้ง มันตรงเข้าไปในป่าจนปรากฏรอยกระบี่ในขั้นกลั่นลมปราณบนต้นไม้แทบทุกต้น
ไม่นานหลังจากนั้นจึงได้เกิดเสียงกระทบกันดังขึ้น ต้นไม้ที่ถูกคมกระบี่ถูกแยกออกเป็สองท่อนและล้มลงในทันที
กลุ่มโจรเองก็ถูกปราณกระบี่นี้ฟันขาดสองท่อนเช่นเดียวกัน
[1] 1 ฉื่อ ยาวราวศอกมนุษย์ หรือใกล้เคียง 1 ฟุต
9K
![พันธะรักนักเชิดหุ่น [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1710874383_2152656.webp)
