บทที่6 รักแรก
เขาอุ้มเธอเข้าห้องน้ำ..ก่อนจะพิงตัวเธอกับผนัง.. วาลุกาดูไม่มีแรง..น้ำกามยังไหลออกจากโหนกอูมสวยไม่หยุด ผมดำสยายยุ่งเหยิงแววตาคู่สวยเต็มไปด้วยความใคร่ผสมความเหนื่อย.. รอบนี้เขาแทบไม่ต้องเล้าโลม..เพราะแตะโดนนิดเดียว..เธอก็เยิ้มไปด้วยน้ำรัก.. เขาเปิดน้ำฝักบัว..เตรียมจะอาบน้ำให้หญิงสาว ดวงตาคมแวววาวเ้าเล่ห์
"พี่อาบน้ำให้นะคะที่รัก"เสียงกระซิบหวานทำเธอใจเต้น..
น้ำไหลรดลงหน้า ผมดำสนิทลู่เปียก..แล้ว..เขาก็เริ่มจูบ..ไล่จูบั้แ่คิ้วเรียวสวย..ั์ตาหวานอมโศก..จมูกโด่งงอน.. พร้อมกันกับประกบจูบปากอวบอิ่มลิ้นสองคู่เกี่ยวพันลึกซึ้ง
แขนเรียวสวยโอบคอชายหนุ่มแน่นผมดำสนิทของเขาปรกหน้า มันทำให้ชายหนุ่มดูเซ็กซี่มาก วาลุกาเริ่มมีแรงเธอเบียดปทุมถันคู่สวยเข้ากับอกแกร่ง..ก่อนถูๆ ไถๆ ไปมาพร้อมกับใช้โหนกอูมสวยเสียดสีกับเ้าัน้อย..และมันเรียกเสียงครางจากอัคนีได้ทันที
ชายหนุ่มไม่รอช้า ..แทรกแก่นกายเข้าไปในตัวเธอ...ก่อนโยกเบาๆรอบนี้เขาทำแบบทะนุถนอม ค่อยเป็ค่อยไป เขาชโลมครีมอาบน้ำลงปทุมถันคู่สวยมือหยาบใหญ่ทั้งดึงหัวนม ทั้งขย้ำ..น้องทรายครางทันทีพอน้ำชะล้างฟองสบู่..เขาก็ตามประกบ..ทั้งดูด ทั้งเลียหยอกเย้าส่วนล่างยังโยกเป็จังหวะ
"อร้ายๆ อึกๆ..พี่เพลิงข๋า"
"เสียวมั้ยคะคนดี"
"มากๆ เลยค่ะ"
"ข้างล่างต้องทำความสะอาดด้วยมั้ยน้า?"เสียงพร่ากระเส่าถามขณะเดียวกันเขายังโยกไม่หยุด เธอมองตามสายตาเขา..เ้าัน้อยของเขามุดเข้าไปในโพรงสวยจนมิด..
"ม่ายยยค่ะ.. ทรายชอบมัน..อยู่แบบนี้ก่อนได้มั้ยคะ"หญิงสาวออดอ้อน..เธอยิ้มหวานจนเขาตาพร่า .. ก่อนที่วาลุกาจะโน้มคอเขาลงประกบจูบชายหนุ่มมึนเมากับรสัั แต่ก็นึกได้ว่ายังอยู่ในห้องน้ำท่านี้กินแรงมาก..และเขาเองก็แอบเมื่อย.. ที่สำคัญ..เขาไม่อยากให้เธอไม่สบายเพราะแช่น้ำนาน
อัคนีเร่งซอยถี่ขึ้น
"อร้ายๆๆ พี่เพลิงข๋าา..อื่อ.."
"พลั้กๆๆๆ"
"ซู๊ด มันเสียว..แฮ่กๆๆ.มากเลยครับที่รัก.. พี่..ใกล้เสร็จ..แล้วนะครับ.."ไม่ทันได้พูดจบฝ่ายชายก็กระตุกน้ำกามข้นถูกปล่อยเข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุด..เธออุ่นท้องน้อย พอเขาดึงมันออกน้ำกามยังล้นทะลักเจือนองเต็มพื้น..หญิงสาวหอบเบาๆ
"ทรายรักพี่เพลิงนะคะ" เสียงกระซิบแ่เบาราวกับแว่วไปเอง
"หืมม"ตาคมจ้องมองลึกไปในตาหญิงสาววาลุกาเสไปมองทางอื่น
"เปล่า..แค่จะบอกพี่ว่า..พี่ต้องอาบน้ำให้ทรายนะ.."ชายหนุ่มทำตาโต ก่อนจะยิ้มขัน
"หืมม..ทำไมละ"
"ก็พี่สัญญาแล้วนี่ว่าจะอาบให้เค้า..แล้วก็.. ทรายเดินไม่ไหว..ขาสั่นไปหมดแล้ว.. พี่ต้องอุ้มทรายกลับไปส่งด้วย"หญิงสาวทำหน้าซุกซน ก่อนส่งยิ้มตาหยีให้
"เคยมีคนบอกน้องทรายมั้ยคะ..ว่าเรายิ้มหวานมาก" เสียงเขาสั่น..มือเขาเองก็สั่น..อัคนีพยายามรวบรวมสติอาบน้ำให้หญิงสาวตรงหน้า..เขารู้เธอจงใจยั่ว..เขาเองก็อยากจัดอีก.. แต่จนใจที่น้ำถูกรีดหมดแล้ว
'ขอพักเอาแรงก่อนนะคะสาวน้อย.. ยั่วขนาดนี้..พี่จะจัดให้เธอถ่างขาไม่ออกเลย..แล้วจะเอาจนเธอร้องขอชีวิต'
ร่างสองร่างตระกองกอดกันบนเตียงคิงไซต์..เสียงกรนเบาๆของชายหนุ่ม ทำให้วาลุกาอดนึกขำไม่ได้.. เขาเผลอหลับไป..ใจจริงเธอเองก็อยากหนีกลับก่อน..แต่จนใจที่ชุดเดียวที่มีอยู่ดันฉีกขาด... แถมสภาพกางเกงในตัวจิ๋ว..ขาดไม่มีชิ้นดี....ดวงตาหวานมองค้อนเขาอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะใช้มือค่อยๆลูบไล้ใบหน้าคมสันอย่างเอ็นดู..ตอนหลับทำไมดูไม่มีพิษสงเลยนะ
วาลุกาเองก็อยากหลับไปพร้อมเขา..แต่พยายามยังไงก็ข่มตาไม่ลง
'พี่เพลิงยังอ่อนโยนเหมือนเดิม..แถมยังช่างเอาใจ'
หญิงสาวไม่รู้เลยว่าแววตาที่เธอมองเขาเต็มไปด้วยความรักขนาดไหน..เธอเริ่มเหม่อ..ความรู้สึกเหมือนผีเสื้อวนอยู่ในอก..ความรู้สึกนี้มันเริ่มมาจากตอนไหนกันแน่นะ..
หรืออาจจะเป็ครั้งแรกที่เห็นรูปพี่เขาในบ้านของเพื่อนรัก
'ทรายนี้ไง..พี่ชายคนเดียวของเรา'สายชลยิ้มอย่างภาคภูมิใจภาพของหนุ่มน้อยใส่ชุดนักศึกษายืนยิ้มแต้อยู่หน้าตึกเรียน.. พี่ชายของน้ำหล่อมาก..แถมยังเก่งมากด้วย..
ถึงแม้บ้านของเขาจะรวย..แต่อัคนียังสอบเข้ามหาวิทยาลัยระดับโลกได้ แถมยังได้ทุนเรียนฟรี..เวลาว่างก็ทำงานหาเงินใช้เอง
เธอเลยมองเขาเป็ 'ไอดอล'
ั้แ่ม.1 วาลุกามุมานะตั้งใจเรียน
เธอตั้งนาฬิกาปลุกตอนตี4เพื่อลุกมาอ่านหนังสือเรียนทุกวัน..เธอรับทำงานรายงานให้เพื่อนที่ี้เี..แต่ร่ำรวย ..บางทีก็แอบทำขนมไทยชาววังมาขายที่โรงเรียน ั้แ่นั้นมาวาลุการู้สึกภูมิใจและเห็นคุณค่าในตัวเองมาก..
'น่ารักมั้ย?'เพื่อนรักยื่นตุ๊กตาหมีแฮรอตสีชมพูมาตรงหน้าเด็กหญิงตาโต ในใจก็นึกอิจฉา.. ั้แ่เกิดมาเธอไม่เคยมีของเล่น..ตุ๊กตาก็มีเพียง2ตัวที่พี่สาวให้มา..เหตุผลที่ให้..ก็เพราะเล่นจนเบื่อแล้ว
'น่ารักมากกก..อิจฉาน้ำจัง..'สายชลยิ้มแต้ ร่างบางอ้อมไปหลังโซฟา พร้อมยื่นตุ๊กตาหมีแฮรอตสีน้ำตาลมาให้
'หืม' เธอมองอย่างสงสัย
'พี่เพลิงฝากมาให้...พี่เขาไม่รู้ว่าทรายชอบสีอะไร..พี่เขาเลยเลือกสีน้ำตาลที่ตัวเองชอบแทน.. อึ่ยยสีแก่มากกกก' เพื่อนรักคอมเม้นท์แบบแก่แดด... ส่วนเธอเอาแต่อมยิ้มดีใจก่อนรับเ้าหมีสีน้ำตาลขนปุยมากอดอย่างทะนุถนอม..มันเป็ตุ๊กตาใหม่ตัวแรกที่เธอได้รับ..และพี่เพลิงชอบสีน้ำตาล.. เธอบอกกับตัวเองซ้ำๆ ...ก่อนจำขึ้นใจ
หลังจากวันนั้น..ไม่ว่าพี่เพลิงจะส่งอะไรมาให้..มักมีของฝากเพื่อเธอด้วยเสมอ..ไม่ว่าจะเป็ของกินอร่อยๆ ..เครื่องประดับเล็กๆน้อยๆ .. เมื่อรู้ว่าเธอชอบอ่านหนังสือ.. เขาก็หาซื้อวรรณกรรมดีๆ มาให้..ของที่เขาซื้อถูกจัดอยู่ในกล่องอย่างดี.. ซึ่งนานๆทีเธอถึงจะหยิบเอามาเปิดดูสักครั้ง
มีครั้งนึง่สอบเข้ามหาวิทยาลัย..เธออยากเรียนพิเศษมาก.. แต่ไม่มีเงิน.. เธอขอที่บ้าน ..พ่อก็ไม่ยอมให้..เขาบอกว่าเธอโตแล้ว อยากได้อะไรก็หาเงินเอง..แต่ตอนนั้นเธอพึ่งอายุ18..จะไปหาจากไหน งานที่ทำ..ก็ได้แค่ค่าขนมเล็กๆ น้อย
สายชลเห็นเธอซึม..ก็กลุ้มใจคิดอยากเอาเงินเก็บมาช่วย.. แต่จนใจว่า.. ถ้าถอนเงินออกมาคุณหญิงผกาต้องรู้แน่...แม้ว่าอัคนีกับสายชลจะเป็ลูกอภิมหาเศรษฐี แต่ที่บ้านก็ไม่ได้ให้ใช้เงินฟุ่มเฟือยเหตุผลเพราะ 'เมธิณี'พี่สาวคนโตของบ้าน..
สายชลเล่าให้ฟังว่าสมัยก่อนคุณหญิงผกาบ้างานสังคมมาก..มีงานกุศลทีไรคือจัดเต็ม..บริจาคเงินครั้งละหลายล้านเพราะงั้นหน้าที่การเลี้ยงดูลูกสาวกับลูกชาย.. จึงเป็หน้าที่ของคุณนายระรินผู้เป็ย่า..
คุณหญิงย่ารักหลานสาวมาก..ส่วนนึงเธอเองนั้นมีแต่ลูกชาย.. หลานสาวเธอหน้าตาสะสวย..ช่างฉอเลาะช่างเอาใจ..เพราะงั้นไม่ว่าเมธิณีอยากได้อะไร คุณหญิงย่าย่อมหามาให้..ไม่มีอะไรที่ไม่ได้.. ถ้าทำผิด.. ก็คือถูก.. เธอคือที่1เสมอ กลายเป็เด็กเอาแต่ใจไม่ยอมใคร.. ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้
เวลามีปัญหาอะไรพี่เมย์จะวิ่งไปฟ้องคุณย่าก่อน.. ถ้ามีปัญหาทะเลาะกับพี่เพลิง..ไม่ว่าจะผิดหรือถูกพี่เพลิงก็จะเป็คนถูกตี..
ตอนหลังคนเป็แม่เห็นสภาพลูกแล้ว..ทนไม่ไหวจึงเริ่มคิดได้..งานการกุศลงานสังคมจึงถูกยกเลิกหมด..พร้อมกลับมามีเวลาให้ครอบครัวมากขึ้น...
แต่มันก็สายไปเสียแล้ว..ลูกชายเอากลับมาได้..ส่วนลูกสาวนั้น..ตอนจะพาตัวกลับมา..สองย่าหลานกอดกันร้องไห้ระงม..คุณผกาเองก็จนใจที่จะจับแยก..เลยได้แต่ปล่อยเลยตามเลย ..
ั้แ่นั้นมาอัคนีกับสายชลจึงถูกเลี้ยงแบบเข้มงวดทั้งติดดิน ทั้งต้องช่วยเหลือตัวเอง..แต่ทั้งหมดทั้งมวลนั้นอยู่บนความรักความเอาใจใส่ที่ล้นปรี่ของคนเป็แม่
เมื่อสายชลคิดอะไรไม่ออก..เธอเลยเอาเื่ไปปรึกษาพี่ชาย.. พี่เพลิงแนะนำให้ขนหนังสือสอบเข้ามหาวิทยาลัยทั้งในประเทศและต่างประเทศที่อยู่ในห้องนอนของเขา..ขนมาให้เธอทั้งหมด..พร้อมฝากข้อความให้กำลังใจ
'ไม่เป็ไรนะคะคนเก่ง..พี่รู้..น้องทรายทำได้.. เชื่อมั่นในตัวเองนะคะ พี่เป็กำลังใจให้นะ :) '
แค่ข้อความสั้นๆแต่ก็เล่นเอาเธอน้ำตาซึม.. พี่เพลิงเป็ไออุ่นที่ปลอบประโลมหัวใจดวงน้อยๆ
แต่ปัญหายังไม่จบ เมื่อเธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยรัฐได้พ่อผู้กำเนิดกับด่าเธอไม่มีชิ้นดี
'เรียนเหรอ!! ..ใครบอกว่าฉันจะส่งลูกกะหรี่แบบแกให้เรียนต่อ' เสียงแว้ดดส่งมาก่อนตามด้วยหนังสือพิมพ์ที่ถูกขว้างตามมา.. เธอกลัวจนตัวสั่น..ั้แ่เล็กจนโตเธอเป็ที่รองรับอารมณ์เสมอมา.. เวลาท่านอารมณ์ดี เธอก็รอดตัว..แต่ถ้าโมโหเื่งานขึ้นมา เข็มขัดคืออย่างแรกที่ฟาดลงหลัง..ส่วนอย่างสองขึ้นอยู่อะไรที่อยู่ใกล้มือ ..ถ้าโชคดีมีคุณนายแม่หรือพี่ฟ้าอยู่..ก็ยังมีคนคอยห้าม.. แต่ถ้าไม่มี..เนื้อตัวขาวอมชมพูจะเต็มไปด้วยลายแดงพร้อย
มันเลยเป็สาเหตุลึกๆ ที่เธอ'กลัวผู้ชาย'
ผู้ชายส่วนใหญ่ไว้ใจไม่ได้.. ยกเว้นพี่เพลิง
'หืมม..ใจเย็นๆ ค่ะคุณยัยทรายกลับไปก่อน.. เื่เงินไว้ป้าจัดการให้' คุณนายแม่พยายามห้ามทัพ
'ใครสั่งให้คุณไปช่วยมัน'
มันที่พ่อว่าคือ..เธอ
'ลูกคุณก็ไม่ใช่แถมมันเกิดมาเพื่อสร้างรอยร้าวในความสัมพันธ์ของเราอีก...มันทำให้คุณรักผมน้อยลง'วาคิณเริ่มโวยวาย
'ถ้าคุณช่วยมัน..อย่าหาว่าผมไม่เตือน!!'คุณนายแม่หน้าเสีย..แล้วหันมองเธออย่างจนใจ
ใช่.. พ่อเกลียดเธอ!!
เหตุผลที่เกลียดนะเหรอ..เพราะเธอคือผลผลิตที่พ่อไม่้าไง.. เธอเกิดจาก'อีตัว'
แม่แท้ๆ จงใจปล่อยท้อง.. แม่คิดง่ายๆว่าชีวิตเป็เหมือนนิยายรักโรแมนติกเล่มละ5บาท..
ถ้ามีลูก..ผู้ชายรูปหล่อและร่ำรวยจะหันกลับมารัก.. แต่เปล่าเลย.. เขารังเกียจ.. และเ็า
พอเธอเกิด..ปู่กับย่าแทบจะตัดขาดกับพ่อ.. ส่วนนึงเพราะนำพาความอับอายมาให้วงศ์ตระกูล..ส่วนเ้าสาวแสนสวยที่แต่งงานได้ไม่ถึง2ปีก็พาลูกน้อยออกจากบ้านไป...มันทำให้พ่อแทบคลั่ง..พอลงกับใครไม่ได้ก็หันมาทุบตีทำร้ายแม่.. จวบจนเธออายุ2ขวบ ..แม่ก็ทิ้งเธอไป
แต่สิ่งที่เธอทำให้เธอเสียใจที่สุด ..ทั้งตั้งคำถามกับตัวเองซ้ำไปซ้ำมา..
ทำไมแม่ไม่พาเธอไปด้วย..ทำไมถึงทิ้งเธอไว้กับผู้ชายเลวๆคนนี้
แล้วหนังม้วนเดิมก็ย้อนกลับมาคุณนายแม่เริ่มโมโหแล้วเดินหนี.. พ่ออาละวาดกับคุณนายแม่ไม่ได้ก็มาลงที่เธอ..เสียงเข็มขัดฟาดลงบนเนื้อตัวเด็กสาว
'เพี้ยะๆๆๆๆ'
เธอขดตัวแน่น.. กัดฟัน..ยอมทนให้พ่อทำร้าย..เธอเคยหนี.. เคยไม่ยอม.. แต่นั้นยิ่งเป็การยั่วยุให้โดนทำร้ายหนักขึ้น..การลงโทษที่น่ากลัวสุด คือพ่อเคยขังเธอไว้ที่ห้องใต้บันไดที่นั่นมันมืด..มืดจนหายใจไม่ออก เธอกรีดร้อง..ขอให้ใครสักคนมาช่วยทุบประตูเท่าไรก็ไม่มีใครมา..มันเต็มไปด้วยความหดหู่ และสิ้นหวัง
ณ เวลานั้นทุกคนไปงานเลี้ยงกันหมด..จึงไม่มีมีใครได้ยินเสียงเธอ.. เธอร้องจนหลับไป
จนถึงเวลาที่ทุกคนกลับบ้าน..อัปสรพี่สาวเธอเป็คนแรกที่ตามหา.. และช่วยพาเธอออกมา.. ตอนนั้นเนื้อตัววาลุกาเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนเืซิบเธอข่วนตัวเองให้มีสติ..พี่สาวพยายามกอดปลอบตัวเธอที่สั่นเทา..และได้แต่ย้ำซ้ำๆ ว่า..มันผ่านไปแล้ว..แต่ที่จริงมันยังคงเป็แผลเป็ลึกที่ติดอยู่ในใจ..ั้แ่นั้นมาเธอเกลียดกลัวความมืดเป็ที่สุด
วันรุ่งขึ้นเธอแอบหนีไปนอนบ้านเพื่อนรัก..เธอร้องไห้เสียใจ พร้อมกับขอโทษที่ไม่ได้ไปเรียนต่อด้วยกัน
สายชลร้องไห้ตามเธอ มือน้อยๆพยายามทำแผลให้.. และเช่นเคยที่บ้าน.. ไม่มีใครสนใจว่าเธอหายไป.. เธอจะอยู่หรือจะไปมีค่าเท่ากัน
'ไม่เป็ไรนะทราย..เดี๋ยวเราปรึกษาพี่เพลิงก่อน.. ถ้าไม่ได้จริงๆ เราจะไปขอแม่ให้..แค่ต้องสำรองจ่ายค่าเทอม.. เทอมแรกไปก่อนเองเดี๋ยวเดือนถัดไปทรายก็ได้เงินจากการขอทุนแล้ว'
เพื่อนรักบ่นงึมงำ..เช่นเคยพี่เพลิงยังเป็ 'my hero' พี่เขาโอนเงินก้อนนึงมาให้..ไม่ใช่แค่เงินค่าเทอม แต่เป็เงินค่ากินอยู่ครึ่งปี เราได้วิดีโอคอลกันครั้งแรก..เธอตื่นเต้นมาก
'ไม่เป็ไรนะสาวน้อยเอาเงินนี้ไปใช้ก่อน ไม่ต้องเกรงใจนะ..มีเมื่อไรค่อยใช้คืนพี่เพลิงเป็กำลังใจให้น้องทรายเสมอนะคะ'
ก่อนที่เธอจะทันได้พูดอะไรพี่ชายที่แสนดีก็ส่งยิ้มหวานมาให้.. มันเป็รอยยิ้มพิมพ์เดียวกับในรูป
'พี่ต้องไปก่อนนะคะ..เพื่อนเรียกไปเตะบอลแล้ว..ฝากดูแลเ้าแสบของพี่ด้วย'
แล้วสายก็ตัดไป
เธอร้องไห้โฮพร้อมกอดเพื่อนรักกลม..แต่รอบนี้มันเป็การร้องไห้ที่เต็มไปด้วยความสุข
7 ปีกับรักครั้งแรก .. มันยังคงอยู่และตอนนี้..มันเดินมาอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว
...