แสงจันทร์สาดส่องลงมายังลานดินบนยอดเขาตระการฟ้า แต่ค่ำคืนนี้กลับไม่มีความเงียบสงบ เพราะพื้นดินกำลัง "ดิ้นพล่าน"
"ตึง!!"
หลี่จงกระแทกเสาหินลงพื้นเป็ครั้งที่ร้อย แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม ทันทีที่ก้นเสาััพื้นดิน อักขระตัวที่สาม "ปฐี (土)" ที่เพิ่งตื่นขึ้นก็ส่องแสงสีน้ำตาลเข้ม พลังปราณของหลี่จงไม่ได้ะเิออกรอบตัว แต่ "จม" ลงไปใต้ดิน ผ่านเสาหินที่เป็สื่อกลาง
ครืนนนน!
พื้นดินเบื้องหน้าเขาระยะ 10 ก้าว ยกตัวนูนขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะะเิออกกลายเป็ "หนามศิลา" ปลายแหลมคมนับสิบแท่ง พุ่งแทงขึ้นมาจากใต้ดินราวกับกรงเล็บของปีศาจธรณี!
ฉึก! ฉึก! ฉึก!
หุ่นฟางและท่อนไม้ที่ใช้ซ้อมถูกหนามหินแทงทะลุจนพรุนในพริบตา
"โหดร้าย!" หงเหลียนที่นั่งแทะน่องไก่อยู่บนหลังคาเรือนร้องอุทาน "นี่มันไม่ใช่แค่ทุบแล้ว! นี่มันกับดักสังหารชัดๆ!"
หลี่จงถอนหายใจ ฟู่ว... เขายกเสาหินขึ้น หนามศิลาเ่าั้ก็ร่วงกราวกลับกลายเป็กองดินธรรมดา "นี่คือพลังของอักขระ 'ปฐี'... มันทำให้เสาหินของข้าเป็หนึ่งเดียวกับพื้นดิน ข้าสามารถส่งแรงกระแทกไปโผล่ที่ไหนก็ได้ในรัศมีที่กำหนด"
"เรียกว่า 'คลื่นแทรกปฐี' ก็แล้วกันเ้าค่ะ" ซูหว่านเดินออกมาพร้อมผ้าเช็ดหน้า "วิชานี้เหมาะมากสำหรับการจัดการศัตรูที่ชอบโจมตีระยะไกลหรือพวกที่ยืนกันเป็กลุ่ม"
หลี่จงรับผ้ามาเช็ดเหงื่อ "ข้าพร้อมแล้ว... ระดับก่อกำเนิด พลังกายาหินผา และอักขระสามตัว... พอที่จะงัดข้อกับพวกศิษย์สายในได้แล้ว"
"งั้นก็ไปกันเถอะ!" หงเหลียนะโลงจากหลังคา "วันนี้เป็วันสุดท้ายของการลงทะเบียนงานประลอง ข้าอยากจะเห็นหน้าเ้าจางเหว่ยตอนเห็นพวกเราจะแย่แล้ว!"
...
ลานส่วนกลาง สำนักบรรพตเมฆา
บรรยากาศวันนี้คึกคักเป็พิเศษ ธงทิวสีสันสดใสถูกประดับประดาไปทั่วลานประลองขนาดมหึมาที่จุคนได้นับหมื่น ศิษย์จากทุกระดับชั้นมารวมตัวกันเพื่อลงชื่อเข้าร่วมงานประลองประจำปี ซึ่งเป็บันไดก้าวสำคัญสู่การเป็ "ศิษย์เอก" หรือได้รับคัดเลือกเข้าสู่ตระกูลใหญ่
โต๊ะลงทะเบียนแบ่งออกเป็สองฝั่ง ฝั่งซ้าย: สำหรับศิษย์ทั่วไป (ประลองวัดฝีมือ) ฝั่งขวา: สำหรับผู้กล้า (ประลองคัดเลือก 16 อันดับแรก)
ฝั่งขวาเงียบเหงากว่ามาก เพราะผู้ที่ลงชื่อตรงนี้ต้องเซ็น "สัญญาเป็ตาย" การาเ็สาหัสหรือเสียชีวิตในรอบลึกๆ ถือเป็เื่ปกติ
"ดูนั่นสิ... พวกตัวตลกมากันแล้ว" เสียงซุบซิบดังขึ้นเมื่อกลุ่มของหลี่จงเดินเข้ามา
สภาพของพวกเขานั้น... ดู "ดิบเถื่อน" กว่าเดิมมาก หลี่จงผิวเข้มขึ้น ร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้ามที่ดูแข็งแกร่งดุจหินผา แบกเสาหินสีดำลายเงินที่ดูอันตราย หงเหลียนผมยาวรุงรังเล็กน้อย แววตาดุดันเหมือนสัตว์ป่า กลิ่นอายสังหารรุนแรงจนคนรอบข้างไม่กล้าเข้าใกล้ ซูหว่านดูสงบนิ่ง แต่พัดวายุหวนในมือที่โบกเบาๆ นั้นแผ่รังสีคมกริบออกมา
"พวกเขาจะไปลงฝั่งไหน?" "คงฝั่งซ้ายแหละ ศิษย์สายนอกจะไปกล้าลงฝั่งขวาได้ไง"
แต่ทว่า... หลี่จงเดินผ่านโต๊ะฝั่งซ้ายไปอย่างไม่ไยดี เขาตรงดิ่งไปที่โต๊ะฝั่งขวา ที่มีผู้าุโหน้าดุนั่งคุมอยู่
ปึง!
หลี่จงวางป้ายประจำตัวศิษย์สายนอกลงบนโต๊ะ "หลี่จง... ลงสมัครประลองคัดเลือก 16 อันดับแรก"
ผู้าุโเงยหน้าขึ้นมอง หรี่ตาลงเล็กน้อย "เ้าแน่ใจรึ? นี่คือสัญญาเป็ตาย... หากเ้าตายคาเวที สำนักจะไม่รับผิดชอบ"
"ข้าเซ็น" หลี่จงหยิบพู่กันมาตวัดลงชื่อทันที "ข้าด้วย!" หงเหลียนกระแทกป้ายลงบ้าง "หงเหลียน ลงสมัคร!"
"ข้าลงประเภทสนับสนุนเ้าค่ะ" ซูหว่านลงชื่ออย่างเรียบร้อย
ขณะที่พวกเขากำลังลงชื่อ เงาทะมึนขนาดใหญ่ก็ทาบทับลงมา ชายร่างั์สูงกว่า 2 เมตรครึ่ง กล้ามเนื้อเป็มัดๆ เหมือนก้อนหินเดินได้ เดินเข้ามาหยุดยืนข้างหลังหลี่จง กลิ่นอายกดดันระดับ ก่อกำเนิด ขั้นกลาง แผ่ออกมา
"เ้าสินะ... หลี่จง" เสียงทุ้มต่ำเหมือนเสียงหมีคำราม
หลี่จงหันกลับไปมองช้าๆ ชายร่างั์คนนี้สวมสนับแขนเหล็กกล้า และที่หน้าอกเสื้อปักตรา "หมีูเา"
"ศิษย์พี่ 'เถียซาน' (ภูผาเหล็ก)!" เสียงศิษย์รอบข้างฮือฮา "อันดับ 8 ของศิษย์สายใน! ผู้มีพละกำลังกายภาพแข็งแกร่งที่สุด!" "ได้ข่าวว่าเขาเป็ญาติห่างๆ ของตระกูลอู๋ด้วยนี่"
เถียซานก้มมองหลี่จงด้วยสายตาดูแคลน "ได้ยินอู๋เฟิงบ่นให้ฟังว่ามีมดปลวกตัวหนึ่งชอบแบกหินอวดเบ่ง... ข้าล่ะสงสัยนัก ว่าหินของเ้ากับกำปั้นของข้า อันไหนจะแข็งกว่ากัน"
เถียซานไม่ได้โจมตี แต่เขา "ปล่อยจิตสังหาร" ผสมกับแรงกดดันของปราณธาตุดิน กดทับลงมาที่หลี่จง พื้นหินที่หลี่จงยืนอยู่เริ่มส่งเสียงลั่น เปรี๊ยะ
หากเป็หลี่จงเมื่อเดือนก่อน เขาคงเข่าทรุดไปแล้ว แต่หลี่จงในตอนนี้... เพียงแค่ยิ้มมุมปาก
เขาขยับไหล่เล็กน้อย เสาหินบนบ่าเลื่อนลงมากระแทกพื้นเบาๆ ตึง.
อักขระ 'หนัก' และ 'ปฐี' ทำงานพร้อมกันเพียงเสี้ยววินาที แรงกดดันที่เถียซานส่งมา ถูกเสาหิน "ดูดซับ" และถ่ายเทลงสู่พื้นดินจนหมดสิ้น และไม่เพียงเท่านั้น... แรงสะท้อนกลับ (Counter) พุ่งย้อนกลับไปทางเท้าของเถียซาน
"อึก!?" เถียซานรู้สึกเหมือนถูกค้อนที่มองไม่เห็นทุบเข้าที่ฝ่าเท้า เขาเผลอเซถอยหลังไปครึ่งก้าว
ความเงียบเข้าปกคลุมลานลงทะเบียน ศิษย์สายนอก... ทำให้เถียซานผู้มีฐานการยืนมั่นคงที่สุด ต้องถอยหลัง?
"หินของข้า... แข็งกว่าที่ท่านคิด" หลี่จงกล่าวเสียงเรียบ "เก็บแรงไว้เถอะศิษย์พี่... เวทีประลองยังไม่เริ่ม อย่าเพิ่งรีบขายหน้าแถวนี้"
"ไอ้เด็กเวร!!" เถียซานหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เขาเงื้อหมัดขนาดเท่าถังน้ำเตรียมจะทุบ "เถียซาน! หยุด!"
เสียงเ็าแต่ทรงอำนาจดังขึ้น อู๋เฟิง เดินออกมาจากฝูงชน พร้อมพัดจีบเล่มใหม่ (ที่ดูแพงกว่าเดิม) เขายกพัดขวางหน้าเถียซานไว้
"อย่าเสียมารยาทกับ 'ว่าที่ศพ' สิ" อู๋เฟิงยิ้มเหี้ยม "ปล่อยให้มันได้มีความหวังอีกสัก 3 วัน... ในรอบคัดเลือก ข้าเตรียม 'ของขวัญพิเศษ' ไว้ให้มันแล้ว"
อู๋เฟิงยื่นหน้าเข้ามาใกล้หลี่จง กระซิบเบาๆ "รอบแรกเป็การประลองใน 'ป่าหมอกลวงตา'... ข้าได้สั่งสอนสัตว์อสูรและศิษย์ฝ่ายข้าไว้แล้วว่า... เจอเ้าเมื่อไหร่ ไม่ต้องชนะ... แต่ให้ ฆ่า ทันที"
"ข้าจะรอ" หลี่จงตอบกลับโดยไม่หลบสายตา
อู๋เฟิงแค่นเสียง "ไปเถอะเถียซาน" ทั้งคู่เดินจากไป ทิ้งบรรยากาศมาคุไว้เื้ั
"ป่าหมอกลวงตา..." ซูหว่านพึมพำสีหน้าเครียด "นั่นเป็เขตแดนที่คนนอกมองไม่เห็นการต่อสู้... พวกมันกะจะรุมสังหารเราในที่ลับตาคนจริงๆ ด้วย"
"ดีสิ!" หงเหลียนหักนิ้วดังกรอบแกรบ แววตาเป็ประกายดุจไฟบรรลัยกัลป์ "ถ้าคนนอกมองไม่เห็น... แปลว่าข้าก็เผาพวกมันให้เกรียมได้โดยไม่ต้องยั้งมือใช่ไหม?"
หลี่จงมองดูแผ่นหลังของศัตรูที่เดินจากไป เขากระชับเสาหินในมือแน่น
"ใช่... ในป่าหมอกนั้น" หลี่จงกล่าวเสียงเย็น "ใครจะเป็ผู้ล่า หรือใครจะเป็ผู้ถูกล่า... เดี๋ยวก็ได้รู้กัน"
3 วันต่อมา
เสียงระฆังทองคำดังพาดผ่านท้องฟ้า 3 ครั้ง "เหง่ง... เหง่ง... เหง่ง..."
งานประลองประจำปีสำนักบรรพตเมฆา เริ่มต้นขึ้นแล้ว! ศิษย์นับพันคนยืนเรียงรายอยู่หน้าทางเข้า "ป่าหมอกลวงตา" เขตแดนปิดตายที่เป็ด่านแรกของการคัดเลือก
ผู้าุโสูงสุดลอยตัวอยู่กลางอากาศ ประกาศก้องด้วยพลังปราณ "กฎของรอบคัดเลือกมีข้อเดียว... จงรวบรวม 'ป้ายหยกคะแนน' จากสัตว์อสูร หรือ... แย่งชิงจากผู้เข้าแข่งขันคนอื่น! ผู้ที่มีคะแนนสูงสุด 64 คนแรก จะผ่านเข้ารอบต่อไป!"
"เริ่มได้!!!"
สิ้นเสียงประกาศ ศิษย์นับพันก็พุ่งทะยานเข้าสู่ม่านหมอกสีขาวโพลน หลี่จง หงเหลียน และซูหว่าน พยักหน้าให้กัน พวกเขาก้าวเท้าเข้าสู่สมรภูมิ
ทันทีที่ร่างกายััหมอก... ความรู้สึกเย็นะเืก็เกาะกุมจิตใจ และในความมืดสลัวของป่าหมอกนั้น... ดวงตานับสิบคู่ของ "ทีมนักฆ่าตระกูลอู๋" ก็กำลังดักรอพวกเขาอยู่แล้ว!
361
