PAULSON พอลสัน : รักให้จำ (มี Ebook แล้วนะคะ)

        วันต่อมา

        12.01 น.

        แกร๊ก

        "หนูหาที่อยู่ได้แค่นี้ แม่อดทนอยู่ไปก่อนนะคะ"

        แม่ของจีนเดินเข้าไปวนรอบด้านในห้องใหญ่ในคอนโดที่ลูกสาวเพิ่งเช่ามา รอยยิ้มที่ฉายแววอยู่ชะงักลงก่อนจะหันไปมองลูกสาว

        "จีน...เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไม...ทำไมคุณพอร์ชกับคุณพอลสันถึงไล่เราออกมา ทั้งที่เรามีบุญคุณกับเขาไม่ใช่เหรอ"

        "ไว้หนูจัดการเรื่องนี้ได้เมื่อไหร่ หนูจะบอกนะคะ"

        "เห้อ...แต่ก็ยังดีกว่าอยู่โรงแรมไปตลอด" แม่ของจีนเดินลากกระเป๋าเข้าไปในห้องนอน "ที่นี่ก็กว้างดีนะ เสียค่าเช่าเท่าไหร่"

        "ไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ แม่ไม่ต้องห่วง"

        "หนูบอกแม่ตอนนี้ไม่ได้เหรอ ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่"

        "ไม่มีอะไรหรอก คงจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย"

        "หนู ทะเลาะกับคุณพอลสันหรือเปล่า"

        "..." แม่เดินเข้ามาจีบมือเธอไว้พลางลูบไปมา

        "หนูไปขอโทษเขานะลูก นอบน้อมเข้าไว้ เขาจะได้เอ็นดู"

        "แม่คะ..."

        "ถ้าเขาโกรธก็พยายามเข้าหาหน่อย ถึง...ถึงแม้แม่จะไม่ค่อยชอบเขาก็ตาม"

        "หนูกับคุณพอลสันไม่ได้ทะเลาะกันค่ะ"

        "งั้นมีอะไรกันแน่ หนูไม่ได้ไปทำงานหลายวันแล้วนะ"

        "ตอนนี้หนูกำลังจะมีงานค่ะ แม่ไม่ต้องห่วง คอยพักผ่อนอยู่ที่บ้านก็พอ"

        "จีน..." แม่ของเธอก้มหน้าลงมองมือที่จับกันไว้ก่อนจะส่ายหน้าไปมา "หนูได้ดูข่าวเรื่องพ่อของลูกหรือเปล่า"

        "มีอะไรคะ"

        "บ้านของเขาถูกยึดแล้ว"

        "..."

        "ย่าของหนูต้องเอาเรื่องเขาแน่"

        "แม่...อยากไปเจอพ่อบ้างไหมคะ"

        "ไม่"

        "งั้นก็ดีแล้ว...เพราะตอนนี้เรามีอิสระ ไม่ต้องไปทนอยู่ในบ้านหลังนั้น"

        "ใช่ แค่แม่มีหนูก็พอแล้ว" จีนนั่งลงข้างกายของแม่ ก่อนที่ทั้งสองจะโอบกอดกันด้วยความรัก

______________________

        ต่างประเทศ

        'มีข่าวจากต่างประเทศค่ะ ครอบครัวคาร์เตอร์ถูกตรวจสอบเรื่องการหนีภาษีของบริษัทที่ทำรายได้มากที่สุดติดอันดับ 1 ใน 10 ของโลก'

        พรึ่บ!!

        "แก! ...แก! มันไม่ได้เรื่อง!! " ชายวัยกลางคนเขวี้ยงแฟ้มเอกสารลงบนพื้นอย่างแรง

        "ผมเคยบอกพ่อแล้ว ว่ายังไงก็ทำอะไรเขาไม่ได้"

        "เพราะแกมันไม่ได้เรื่อง!!! "

        "ผมทำตามที่พ่อบอกหมดแล้วครับ แต่เขาก็ฉลาดเกินกว่าที่เราจะทำอะไรได้"

        "เพราะแผนของแกมันห่วยยังไงล่ะ!! "

        "ผู้หญิงที่พ่อนัดให้ผมไปเจอก็ใช่ว่าจะทำอะไรได้"

        "ผู้หญิงคนนั้น...นางตัวดี"

        "เธอทำให้สองคนนั้นเลิกกันไม่ได้ และผมก็ทำไม่ได้เหมือนกัน"

        "ฉันจะล้มตอนนี้ไม่ได้...มันมีข้อมูลบริษัทเยอะเกินไป"

        "พ่อคิดว่าเป็นเพราะใครกันล่ะครับ"

        "แกหมายความว่ายังไง"

        "คนที่พ่อไล่ออกไป เขากวาดซื้อตัวไว้หมด แล้วยังมีคนที่ต้องรับเป็นแพะให้ลีมเรื่องนั้นด้วย พอลสันก็ซื้อตัวไว้เหมือนกัน"

        "แก...แกว่ายังไงนะ"

        "เขาต้อนเราจนเราขยับไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว และยิ่งเราไปทำอะไรแบบนี้ เขาก็ต้องโจมตี"

        "ไม่...มันไม่จบแค่นี้แน่ ฉันไม่ยอมแน่ แกบอกว่าเรื่องลีมเมื่อสามเดือนก่อน ไม่ได้มีแค่เราที่รู้ แต่พอลสันก็รู้ด้วยงั้นเหรอ"

        "ใช่ครับ เขารู้ทุกเรื่อง และถ้าเขาเอาเรื่องลีมมาเล่นงานเราเมื่อไหร่ ทุกอย่างได้จบจริงๆ แน่"

        "..."

        "พ่อควรจะหยุด และไปคุยกับเขาให้เข้าใจดีกว่า แค่เรื่องพอร์ชที่เราทำไว้ เขาไม่เอาเรื่องก็ดีเท่าไหร่แล้วครับ แต่ถ้าเราจะทำให้เขาเลิกกับคุณเรียว...มันอาจ..."

        "ฉันอยากจะทำลายให้มันวอด ทำลายที่มันทำให้คาร์เตอร์ต้องอยู่รองมาตลอด ทั้งที่มันเป็นแค่เด็กเมื่อวานซืน"

        "เพราะความพยายามของเขาต่างหาก"

        "แกกำลังจะเข้าข้างมันหรือไง!! "

        "ผมไม่ได้เข้าข้าง...ผมแค่พูดด้วยเหตุผลเท่านั้น ต่างคนต่างอยู่ มันไม่ได้เลยเหรอครับ"

        "..."

        "เราก็อยู่ส่วนของเรา เขาก็อยู่ส่วนของเขา"

        "ถ้าฉันทำได้ ฉันจะลอบกัดมันมาตลอด 10 กว่าปีนี้หรือไง"

        "..."

        "ช่วงนี้แกกลับมาช่วยฉันก่อน ไว้จัดการทางนี้เสร็จค่อยกลับไปที่ไทย"

        "ครับ"

_____________________

        14.21 น.

        "นายครับ เรื่องมือปืน ผมส่งให้ตำรวจเรียบร้อยแล้วครับ"

        "อืม"

        "ส่วนเรื่องครอบครัวที่อยู่ต่างประเทศ ผมก็ส่งเงินไปตามที่นายบอกเรียบร้อยแล้วครับ"

        "ดี"

        "แล้วเรื่องคุณจีน..."

        "ยื่นเรื่องไปให้หมด ฉันจะเอาให้ดับจนเข้ามาในวงการไม่ได้อีก"

        "ครับนาย...เอ่อ...คือ มีอีกเรื่องหนึ่ง"

        "มีอะไร"

        "เรื่องคุณเรียวครับ เชนบอกว่าคุณมิลเลอร์ให้ลูกน้องคอยตามคุณเรียวตลอดเวลา เหมือนต้องการดูความเคลื่อนไหวของเธอ"

        "คอยคุ้มครองเธอด้วย"

        "ผมจะบอกเชนให้ครับ"

        ครืด ครืด ครืด ครืด

        "ว่าไง"

        [พี่...ผมจะกลับไปอาทิตย์หน้านะ]

        "อืม ได้"

        [เรื่องสัญญาของนาตาชา...]

        "สัญญาของเธอยังมีอยู่อีกไม่นานไม่ใช่เหรอ"

        [ครับ]

        "งั้นก็ลองถามนาเดียร์ดู"

        [ผม...จะโทรมาถามเรื่องคุณจีน]

        "อืม"

        [ที่พี่บอกผมไปครั้งก่อน เธอเป็นคนสร้างเรื่อง จ้างมือปืนมาเพื่อทำร้ายผมก็จริง แต่...เธอก็เป็นคนช่วยผมไว้]

        "ทำไม แกจะใจอ่อนงั้นเหรอ คิดว่าเธอตั้งใจจะช่วยแก? "

        [พี่คิดว่าเธอโดนลูกหลงงั้นเหรอ...วันนั้นเธอเป็นคนดันตัวผมออกแล้วใช้ตัวเองเข้ามารับกระสุนแทน...เธอเจ็บแทนผม]

        "ก็อาจจะใช้มารยาเพื่อให้แกเห็นใจ แล้วคิดจะใช้แกคอยหนุนหลังเพื่อไต่เต้าไปที่สูงกว่านี้ก็ได้"

        [ทำไมพี่ต้องมองเธอในแง่ร้ายด้วย]

        "เพราะผู้หญิงคนนั้นเป็นแบบนี้นะสิ"

        [พี่กับเธอ...มีอะไรกันมาก่อนหรือเปล่า]

        "..."

        [ดูเหมือนพี่จะพยายามกันเธอให้ออกห่างมากจริงๆ]

        "ฉันไม่ชอบผู้หญิงคนนี้"

        [ผมว่า...พี่แค่คุยกับเธอก็พอนะ เรื่องงานตอนนี้เธอกำลังไปได้สวย ผมไม่อยากให้เธอต้องเป็นข่าวไม่ดี]

        "แกแคร์เธอหรือไง ชอบเธองั้นเหรอ"

        [เปล่า...ไม่ใช่แบบนั้น]

        "แล้วทำไมต้องสนใจด้วย ว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นจะตายยังไง"

        [ผมแค่คิดว่า ยังไงเธอก็เคยช่วยผมไว้]

        "เรื่องของผู้หญิงคนนี้ ฉันจะจัดการเอง แกไม่ต้องยุ่ง"

        [...]

        "ฉันจะเอาให้ผู้หญิงคนนั้นไม่มีที่ยืนอีกเลย"

        [หรือว่ามีอะไรเกิดขึ้นอีก...คงไม่เกี่ยวกับคุณเรียวใช่ไหม...]

        "ไม่ต้องสนใจเรื่องทางนี้ จัดการทางนั้นให้ดีแล้วค่อยกลับมา"

        [ได้ครับ]

        พอลสันกดวางสายก่อนจะกระดิกนิ้วเรียกเควินให้เข้ามาใกล้ และกระซิบข้างหูเบาๆ

__________________

        16.21 น.

        แกร๊ก

        "อ้าว คุณเรียวจะไปไหนคะ"

        "พอดีเรียวต้องรีบกลับค่ะ ลูกๆที่บ้านป่วย"

        "น้องหมาเหรอคะ"

        "ใช่ค่ะ"

        "แล้วคุณพอลสันไม่มาเหรอคะ ปกติจะไม่ปล่อยให้คลาดสายตา"

        "วันนี้เขามีคุยงานข้างนอกเหมือนกันค่ะ คงจะเลิกเย็น เรียวเลยขอกลับเอง"

        "เห็นน้องเรียวกับคุณพอลสันรักกันดีแบบนี้พี่ก็รู้สึกดี"

        "ทำไมคะ"

        "ก็วันก่อนพี่เห็นคุณพอลสันทำหน้าหงอย เหมือนคนทำอะไรผิดมา ตอนแรกก็คิดว่าทั้งสองคนทะเลาะกันเสียอีก"

        "ก็...เป็นธรรมดาค่ะ คนรักกันก็ทะเลาะกันเป็นเรื่องธรรมดา"

        "แต่อย่าเยอะมากนะคะ เขาชอบทำหน้าเศร้าจนพี่อดสงสารไม่ได้"

        "พี่ควรสงสารเรียวนะ"

        "..."

        "เรียวว่าเรียวไปดีกว่า พี่น้ำก็เลิกงานได้เลยไม่ต้องรอเวลาเลิกงานเหมือนทุกครั้งหรอกค่ะ"

        "ค่ะ"

        เรียวเดินสะพายกระเป๋าขึ้นลิฟต์พร้อมกับเชน ที่ตามมาด้วย จนมาถึงชั้นล่าง

        "เรียว..." เสียงเรียกของใครคนหนึ่งทำให้เธอหันไปมองตามเสียง

        "พี่คณิน"

        "คุณพอลสัน...อยู่หรือเปล่า"

        "วันนี้คุณพอลสันไม่ได้มาค่ะ พี่คณินมีอะไรหรือเปล่า"

        "พี่ไปหาเขาที่บริษัท แต่เขาไม่อยู่...งั้นเราว่างไหม...พี่ขอคุยด้วยหน่อยสิ"

        "..."

_______________________

        16.59 น.

        "คุณมิลเลอร์ครับ ผมได้ข้อมูลมาอย่างหนึ่ง"

        "ว่ามา"

        "คุณพอลสันกำลังโจมตีตระกูลคาร์เตอร์อยู่ครับ ดูเหมือนครั้งนี้จะทำให้ฝั่งนั้นเสียหุ้นไปเยอะพอสมควร"

        "คาร์เตอร์? เหมือนจะเคยได้ยินชื่อ แล้วมีเหตุผลอะไรถึงทำให้พอลสันต้องโจมตี"

        "ครอบครัวคาร์เตอร์น่าจะทำอะไรบางอย่างเกินขีดความอดทนของคุณพอลสันครับ"

        "น่าสนุกดีแฮะ"

        "คุณมิลเลอร์จะเอายังไงต่อดีครับ"

        "ลองดูสิว่าทางคาร์เตอร์จะสามารถแก้ปัญหาตรงนี้ได้หรือเปล่า ถ้าไม่ได้ ฉันจะได้เข้าไปช่วย"

        "ครับ"

__________________________

        ร้านกาแฟข้างโรงแรมอีเจ้น

        17.31 น.

        "ไม่ได้เจอกันเลยนะคะ พี่คณินเป็นยังไงบ้าง"

        "ก็สบายดี เราล่ะ"

        "ดีค่ะ ได้ยินว่าคุณป้ากลับมาแล้ว เรียวยังไม่มีโอกาสไปเจอเลย คุณลุงสบายดีใช่ไหมคะ"

        "พ่อ...อยู่ที่โรงพยาบาล"

        "อะ...อะไรนะ"

        "พ่อเข้าโรงพยาบาล เพราะเส้นเลือดในสมองแตก"

        "แล้วคุณลุงปลอดภัยแล้วใช่ไหมคะ พ่อเรียวยังไม่รู้แน่ๆ ..."

        "พี่อยากจะคุยกับเรียว เรื่องนี้" เรียวมองเห็นใบหน้าของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ไม่เจอกันหลายวันดูร่างกายของเขาทรุดโทรมจนเหมือนคนไม่ค่อยได้ดูแลตัวเองทั้งที่ปกติ เขาห่วงในเรื่องพวกนี้เสมอ

        "พี่คณิน...มีอะไรคะ"

        "เรียวช่วยคุยกับคุณพอลสันให้พี่หน่อยได้ไหม"

        "อยากให้เรียวช่วยคุยเรื่องอะไรคะ"

        "ให้เขาไปเยี่ยมพ่อของพี่หน่อย"

        "..."

        "พี่อยากเจอเขา แต่ดูเหมือนเขาจะไม่อยากเจอ งั้นพี่คงต้องพึ่งเราแล้ว"

        "เรียวไม่เข้าใจ ทำไมคุณพอลสันต้องไปเยี่ยมคุณลุงด้วย หรือว่าพวกเขาสองคนรู้จักกันมาก่อน"

        "เรียวลองไปถามเขาดูสิ ว่าเขารู้จักพ่อได้ยังไง"

        "..."

        "พี่แค่อยากให้เขาไปเยี่ยมพ่อเท่านั้น ก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้เจออีก"

        "พี่คณิน...พูดแบบนี้หมายความว่าไง"

        "..."

_______________________

        20.21 น.

        เรียวเดินออกมาจากห้องน้ำ ผมยาวเปียกถูกเธอใช้ผ้าขนหนูเช็ดพลางเดินไปยืนหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง

        "คุณเจอกับคณินมาเหรอ"

        "..." มือของเธอชะงักก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ปลายเตียง ไม่แปลกที่เขาจะเข้ามาได้ เพราะห้องก็ไม่ได้อยู่ไกลกันเท่าไหร่ แต่ทำแบบนี้เขาไม่คิดว่าพ่อจะเห็นจะรู้บ้างเลยหรือไง

        "เชนบอกผมมา ว่าคุณกับเขาไปคุยกันที่ร้านกาแฟ"

        "ค่ะ" พอลสันเดินมาดันไหล่เธอให้นั่งลงตรงเก้าอี้ แล้วใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมให้เธออย่างเบามือ

        "คุยอะไรกัน"

        "คุณพอลสันคะ"

        "หื้ม"

        "คุณรู้จักกับคุณลุงคจรหรือเปล่า"

        "..."

        "วันนี้พี่คณินมาคุยกับฉัน เพราะต้องการให้ฉันมาคุยกับคุณ เรื่องคุณลุงคจร"

        "...เขามาพูดอะไร" ชายหนุ่มถามเสียงอ่อน

        "พี่คณินบอกว่า...คุณลุงเข้าโรงพยาบาล อยากให้คุณแวะเข้าไปเยี่ยมท่านหน่อยได้ไหม...คุณกับคุณลุงเคยรู้จักกันมาก่อนเหรอคะ"

        "..." เรียวมองเห็นความผิดปกติของชายหนุ่ม มือหนานิ่ง สายตาไร้โฟกัสใดๆ

        "คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ"

        "เขา...เป็นอะไร"

        "หมายถึงใครคะ"

        "คุณคจร...เขาเป็นอะไร"

        "คุณลุงเส้นเลือดในสมองแตกค่ะ...แต่ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว" เธอเอื้อมมือไปจับมือหนาไว้ "คุณพอลสัน...คุณเป็นอะไรคะ"

        "ไม่...ไม่เป็นไร"

        เรียวลุกขึ้นยืนหันไปมองเขาเห็นแววตาแห่งความเสียใจ ไม่รู้ว่าเธอคิดไปเองหรือเปล่า แต่ดูเหมือนเขาจะมีเรื่องอะไรในใจที่แม้แต่เธอก็ยังไม่รู้

        เธอเข้าไปกอดเขา ใบหน้าแนบอกแกร่ง และลูบหลังเขาเบาๆ ช้าๆ

        "มีอะไรบอกฉันได้นะคะ ฉันอยู่ข้างคุณเสมอ"

        "..."

ขอบคุณรีทที่ยังติดตามเสมอมา รักรีทค่ะ