The Lost Swordsman

“ยังไม่รีบปล่อยอีกก!!”ลี่ฮว๋าง้างมือทำทีเป็นจะตบหน้าเหมาเว่ยด้วยโทสะ
“ปล่อยแล้ว ข้าปล่อยแล้ว”เหมาเว่ยเรียกสติกลับมาได้ก็รีบปล่อยมือ ทั้งยังทำทีเป็นใช้อีกมือตีมือตัวเองพลางพึมพำราวกับกำลังดุมือก็ไม่ปาน
แป๊ะ!
”นี่แหนะ เจ้ามือไม่รักดี กล้าดียังไงถึงไปจับของสำคัญของแม่นางลี่ฮว๋า ที่หลังอย่าเคลื่อนไหวไปจับเองลำพังอีกรู้ไหม ต้องไปพร้อมกันสองมือถึงจะถูก!”
“เจ้าว่าอะไรนะ? ไปพร้อมกันสองมือ?”
“เปล่าๆไม่มีอะไร สงสัยว่าเจ้าคงหูฝาดไปน่ะ แห๊ะ แห๊ะ!”เหมาเว่ยส่งเสียงหัวเราะแห้งๆกลบเกลื่อนคำพูดแปลกๆก่อนหน้านี้’ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ได้แกล้งนางสนุกดีจริงๆ ว่าแต่ข้าจะสลัดนางไปให้พ้นๆได้อย่างไร ไหนจะต้องกลับไปที่โลกของข้าอีก หากนางยังตามติดอยู่เช่นนี้ คงจะทำเรื่องต่างๆได้ยากขึ้นเป็นแน่’
“พูดจาพิลึกคนจริงๆ เจ้าตัวร้าย!”ลี่ฮว๋าหรี่ตามองเหมาเว่ย‘เว่ยเทียนในยามนี้ดูแปลกไปจากเมื่อสิบแปดปีก่อนเป็นอย่างมาก รึว่า จะเป็นเพราะอายุที่มากขึ้นจึงทำให้เขากลายเป็นคนแบบนี้ แต่ข้าว่าก็ดูทะเล้นน่ารักดีเหมือนกันนะ คิก คิก!’
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”
“เถ้าแก่ ท่านนับเป็นยอดฝีมือโดยแท้”
“นั่นมันวิชาอันใดที่ท่านใช้น่ะ เถ้าแก่!”
“พวกเจ้าอยากรู้หรอว่าข้าใช้วิชาใด จะบอกให้ก็ได้ นี่คือวิชาฝ่ามือนวดซาลาเปาขยำหมั่นโถวอันโด่งดัง ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”เหมาเว่ยตอบคำถามเสี่ยวเอ้อที่ทำทีเป็นแสร้งถาม
“ร้ายกาจยิ่งนัก! นับถือ นับถือ!”อาปิงประสานมือคารวะเหมาเว่ยอย่างนอบน้อม
“หึ..สงสัยพวกเจ้าคงอยากตายมากสินะ!!”
ต่อมาเสี่ยวเอ้อทั้งสามก็ได้แยกย้ายกันไปเปลี่ยนชุดตามที่เหมาเว่ยเป็นผู้สั่ง เหลือเพียงอาเปียวที่ได้นำรายรับรายจ่ายตลอดสองเดือนที่ผ่านมา พร้อมกับนำเงินทั้งหมดที่จากการเปิดทำการค้าโรงเตี๊ยมส่งมอบให้แก่เหมาเว่ย เพื่อตรวจสอบและรับในสิ่งที่ควรจะเป็นของเขา
“เรียบร้อยดีไหมขอรับ เถ้าแก่ เงินของท่านอยู่ครบพวกเราสี่คนไม่มีใครกล้าแตะต้องแม้แต่น้อย”
“ดีมาก พวกเจ้าทำงานได้ดีทั้งยังมีความซื่อสัตย์ ไม่เสียแรงที่ข้าไว้ใจพวกเจ้าจริงๆ”เหมาเว่ยกล่าวพลางปิดบัญชีรายรับรายจ่ายของโรงเตี๊ยม และเก็บเงินที่กองอยู่บนโต๊ะใส่ลงไปในถุงจักรวาลทันที
“เถ้าแก่ ข้าว่าเมนูอาหารที่นี่น้อยไปนะขอรับ เราควรมีของที่กินง่ายๆราคาไม่แพง อย่างเช่นหมั่นโถว เนื้อตากแห้ง ไม่ก็เพิ่มเมนูพวกเนื้อตุ๋น ขาแกะ เป็ดย่างไก่ต้ม ก็น่าจะดีไม่น้อยเลยนะขอรับ”อาเปียวเริ่มเสนอสิ่งใหม่ๆที่โรงเตี๊ยมหมี่เหลืองยังขาด"ส่วนเรื่องสุราก็น่าจะหามาไว้เหมือนกัน แขกที่มาถามหาอยู่บ่อยครั้งเลยนะขอรับ"
“ข้าก็คิดไว้อยู่เหมือนกัน เราควรจะมีอาหารที่กินง่ายๆอย่างพวกหมั่นโถว ซาลาเปา หรืออะไรก็ได้ที่ไม่ต้องรอ เพราะผู้ที่ผ่านไปผ่านมาก็มีมากมายที่อยู่ในระหว่างการเดินทาง และต้องการแวะกินอาหารโดยใช้เวลาน้อยที่สุด แต่ไว้ข้าจะตัดสินใจเรื่องนี้ในภายหลังก็แล้วกัน”เหมาเว่ยเห็นด้วยกับความคิดอาเปียว แต่ก็เผลอหลุดปากใช้คำพูดที่แปลกประหลาด”เจ้าไปเตรียมตัวได้ เดี๋ยวฟ้ามืดเมื่อไหร่ ข้าจะได้พาพวกเจ้าไปเยือนหอนางโลม ออกท่องราตรีล่าจิมิโกะกัน!”
“จิมิโกะ? มันคือสิ่งใดหรือเถ้าแก่ ข้าน้อยไม่เข้าใจความหมายที่ท่านพูดเลย”อาเปียวส่ายหัวเผยสีหน้างวยงงอย่างเห็นได้ชัด
“ข้าก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน เว่ยเ..... ไม่สิ เหมาเว่ย มันคือตัวอันใดกันที่เจ้าพูดมา?”ลี่ฮว๋าที่นั่งฟังดูก็มีท่าทีไม่ต่างกันนัก
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! มันคือตัวร้ายที่จะกลืนกินกระบี่น้อยๆของเจ้ายังไงล่ะอาเปียว ข้าพูดไปก็ไม่เข้าใจหรอก ไว้ไปถึงก็จะรู้เอง”
“ท่านเคยไปเที่ยวหอนางโลมมาแล้วหรือ เถ้าแก่”
“ก็แน่สิ แต่ไม่ใช่ที่นี่หรอก เป็นบ้านเกิดของข้าน่ะ ว่าแต่เจ้าไม่เคยไปสินะ หน้าใหม่เช่นนี้ระวังตัวให้ดีเถอะ กระบี่น้อยๆที่ไม่เคยออกจากฝักของเจ้าจะเป็นฝ่ายถูกจิมิโกะล่า ส่วนกระบี่หนักออกศึกมานับร้อยของข้าจะเป็นผู้ล่าจิมิโกะ!!”
“จิมิโกะ!!! จะน่ากลัวเกินไปแล้ว รึว่ามันคือสัตว์ปีศาจ!!”
.
.
.
ต่อมาเมื่อพระจันทร์เบียดบังดวงอาทิตยึดครองแผ่นฟ้าจนยามค่ำคืนได้มาเยือนเมืองดารากระจ่าง เหมาเว่ยและเสี่ยวเอ้อทั้งสี่รวมถึงสาวงามลี่ฮว๋า ก็ได้เดินทางออกจากโรงเตี๊ยมมุ่งสู่สถานเริงรมย์เป็นหอคณิกาอันเลื่องชื่อภายในเมือง ซึ่งที่ผ่านมาเงินที่เหมาเว่ยได้มาทั้งหมด เมื่อนำไปหักกับภาษีที่ถูกเรียกเก็บ 90 ตำลึงทองต่อเดือนและค่าใช้จ่ายอื่นๆ
ก็ส่งผลให้เขาเหลือเงินมากถึง 42,219 ตำลึง 5,547 ตำลึงทอง จึงไม่เป็นปัญหาเมื่อจะนำมาหาความสุขใส่ตัวและแบ่งปันให้แก่คนสนิทอื่นๆด้วย
“เจ้าจะตามพวกเรามาทำไม ไม่รู้รึว่าหอนางโลมเป็นสถานที่เช่นใด มีแต่บุรุษเพศเท่านั้นที่จะมาเที่ยวหาใช่ที่ของสตรีไม่ สาวงามอย่างเจ้าหากเข้าไปผู้คนจะเข้าใจผิดเอาได้นะ”
“ข้าไม่สน ข้าบอกแล้วไงว่าจะตามเจ้าไปทุกที่ อีกอย่างข้าคือผู้ฝึกตนมีจิตใจเข้มแข็ง เรื่องเข้าใจผิดเล็กๆน้อยๆเหล่านั้น มีอันใดต้องกลัว?”ลี่ฮว๋าเดินเชิดอกออกนำไป ทรวดทรงเนินขาดสั่นไหวขึ้นลงทุกๆครั้งที่นางก้าวเท้า
“ชิ...แล้วแต่เจ้าก็แล้วกัน อย่าหาว่าข้าไม่เตือนล่ะ เจ้าตามพวกเรามาเองนะ”เหมาเว่ยส่ายหัวพลางเดินนำกลุ่มเสี่ยวเอ้อที่ในยามนี้สวมชุดราวกับเป็นคุณชาย มาจากตระกูลอันมีชื่อตระกูลใดตระกูลหนึ่งก็ไม่ปาน’นางเป็นผู้ฝึกตนก็ดี จะได้ไม่ต้องลำบากให้ข้าดูแล ว่าแต่การใช้ดาววาสนาเช่นเยว่ฉานที่พบกันในครั้งนั้นทำได้อย่างไรนะ แล้วของข้าจะเป็นยังไง เท่าที่จำได้ก็แค่รู้สึกเหมือนมีสิ่งใดร้อนๆอยู่กลางหน้าผาก หนำซ้ำท่านอาจารย์ก็ได้จากไปแล้วและมิได้บอกกับข้าเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้เสียด้วย รึข้าควรจะถามลี่ฮว๋าดี แต่ว่ารูปโฉมของนางช่างไร้ที่ติ หากไม่ติดว่านางกำลังเข้าใจผิดและมีคนรักอยู่ก่อน ข้าคงจะทำให้นางมาใช้แซ่เดียวกับข้าไปแล้ว หึ..หึ!’
“เชิญเจ้าค่ะ คุณชายเชิญเจ้าค่ะ เข้าไปหาความสุขในหอนางฟ้าของเราได้นะเจ้าคะ”
“เชิญเจ้าค่ะ คุณชาย ลองเข้าไปดูก่อนสิเจ้าคะ”
“เชิญเข้าไปชมด้านในนะเจ้าคะ”
ท้ายที่สุดกลุ่มของเหมาเว่ยก็ได้เดินมาจนถึงหน้าเรือนไม้ทรงสูงแห่งหนึ่ง ที่ตกแต่งด้วยโคมไฟสีเขียวระยิบระยับอย่างงดงาม มีหญิงสาวน้อยใหญ่หน้าตาสะสวยสวมแพรพรรณชั้นดี ยืนต้อนรับเรียกแขกให้เข้าไปหาความสุขในค่ำคืนอันเปล่าเปลี่ยวเหมือนเช่นทุกวัน
“หูยยย เถ้าแก่ ดูนั่น แต่ละนาง!”
“บอกให้เรียกคุณชายเหมาเว่ยแทนไง แล้วนี่ก็ยังไม่เริ่มต้นท่องราตรีเสียด้วยซ้ำ ทำเป็นไก่ตื่นไปได้เสี่ยวเมิ่ง! วันนี้ข้าจะพาพวกเจ้ามาดื่มสุราเคล้านารีให้ซะใจไปเลย!!!”
“คุณชาย คุณชาย พวกท่านสนใจจะเข้ามาสนุกกับพวกเราไหมเจ้าคะ”หญิงสาวอายุประมาณสี่สิบกว่าปีมีหน้าตาและรูปร่างที่มิได้ขี้เหล่อันใดนัก นางก้าวเท้าเข้ามาจู่โจมถามไถ่เหมาเว่ยที่เหมือนดั่งเป็นผู้นำ’หน้าตาหล่อเหลา เห็นทีข้าต้องเสนอตัวพลีกายให้แก่คุณชายท่านนี้เองเสียแล้ว คิก คิก!’
เหมาเว่ยยิ้มอ่อนพลางกล่าวถาม”ท่านคือ?”
“ข้าคือเม่ยเหนียงเป็นผู้ดูแลหอคณิกานามว่าหอนางฟ้าแห่งนี้เจ้า....ค่ะ”
“ท่านเป็นแม่เล้าสินะ”
“ว๊ายยตาย..คุณชาย แม่เล้าที่ไหนกัน ข้าเพิ่งจะโตเป็นสาวสะพรั่งเมื่อฤดูร้อนที่ผ่านมาเองนะเจ้าคะ หากท่านต้องการล่ะก็ ข้าพร้อมจะปรนนิบัติมอบความสุขให้แก่ท่านเอง”
“โหย...ป้า ไม่ดีกว่ามั้ง”
“คุณชายพูดว่าอะไร..นะ...เจ้า..คะ”
“เปล่าครับ..พี่สาวเม่ยเหนียง วันนี้ข้าพาสหายมาหาความสุข ต้องการห้องดีๆและสุราชั้นเลิศ พร้อมสาวงามมาดื่มเป็นเพื่อน ท่านช่วย...”
“ได้เลยเจ้าค่ะ ว่าแต่ท่านมีเงินรึเปล่าล่ะเจ้าคะ ถ้ายังไงเลือกข้าก็ได้นะ ดูแลให้ฟรีเลยสำหรับคุณชายคนเดียว คิก คิก!”เม่ยเหนียงผู้ดูแลแสร้งทำทีเป็นเหนียมอายเล็กๆ
“ข้ามีทอง!”เหมาเว่ยล้วงหยิบทองหนึ่งตำลึงขึ้นมา เป็นเวลาเดียวกับที่ถูกเม่ยเหนียงคว้าไปจากมืออย่างรวดเร็ว
“มีทองนับเป็นพี่ มีเงินนับเป็นน้อง เด็กๆ เตรียมห้องพิเศษต้อนรับคุณชายหน่อย...เร็ว เชิญเจ้าค่ะ เชิญ แต่ว่าแม่นางท่านนี้?”เม่ยเหนียงหันไปสั่งเด็กๆด้านหลัง จากนั้นก็ให้ความสนใจไปกับลี่ฮว๋าที่เป็นสตรีเพียงหนึ่งเดียวในกลุ่ม
“นางมากับข้า ให้นางเข้าไปเถอะ”เหมาเว่ยพูดกับเม่ยเหนียง’ลี่ฮว๋า ข้าจะช่วยเจ้าสักครั้งก็ได้ แต่ถ้าเกิดเรื่องอันใดขึ้น อย่าว่าข้าโหดนะ’
“เจ้าค่ะ ถ้ามาด้วยกันก็ไม่มีปัญหา มีทองจะทำอะไรก็ไม่น่าเกลียดทั้งนั้น เชิญด้านในเจ้าค่ะ”
หลังจากนั้นกลุ่มของเหมาเว่ยก็ได้เดินตามหญิงนางหนึ่งเข้าไปยังด้านในตามคำเชิญ พร้อมทั้งถูกพาให้ขึ้นไปยังชั้นที่สามของอาคารไม้ที่ถูกทาเป็นสีแดง พอมาถึงห้องรับรองขนาดใหญ่หรูหรากว้างขวางก็ถูกเปิดออก
ซึ่งภายในได้ตกแต่งอย่างดี มีโต๊ะทรงกลมตัวใหญ่ขนาดสิบที่ถูกวางไว้กลางห้อง ส่วนอีกทางด้านหนึ่งก็ยังมีเตียงตั้งเอาไว้มีม่านปิดมิดชิด แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้น มุมห้องตรงกันข้ามกับหน้าต่างยังปรากฏพื้นยกสูงที่ใช้สำหรับเป็นที่ให้หญิงคณิกาบรรเลงพิณ อีกทั้งพื้นที่โล่งระหว่างจะถึงโต๊ะยังสามารถให้หญิงสาวร่ายรำเต้นให้แขกได้ชม
“เชิญเจ้าคะ”
เหมาเว่ย ลี่ฮว๋าและเสี่ยวเอ้อทั้งสี่ถูกเชิญให้เข้าไปนั่ง หลังจากนั้นเหมาเว่ยก็ได้เริ่มสั่งสุราและอาหารเพื่อใช้ดื่มกิน โดยที่ข้างกายยังคงเป็นลี่ฮว๋าที่ตามติดไม่ยอมห่าง อีกทั้งทางด้านหนึ่งก็ยังมีเม่ยเหนียงเข้ามาดูแลด้วยตัวเองอีกด้วย
“ไปเอาเหล้าที่ดีที่สุดของที่นี่มา และอาหารดีๆสักสิบอย่างมาเป็นกับแกล้ม แล้วก็...”
“สาวงามสินะเจ้าคะ”เม่ยเหนียงพูดแทรกขึ้นราวกับรู้ใจแขกที่มาเยือนเป็นอย่างดี
“พี่สาวช่างรู้ใจข้านัก”
“คิก คิก เช่นนั้นข้าจะขอแนะนำ หญิงคณิกาที่นี่มีทั้งความงามและโด่ดเด่นเรื่องความสามารถ ไม่ว่าจะเก่งเรื่องการเดินหมาก บรรเลงพิณเป่าขลุ่ยขับร้อง หรือกระทั่งเต้นรำก็มีให้เลือกทั้งนั้น ไม่ทราบว่าคุณชายจะ...”
เหมาเว่ยทนฟังได้ชั่วครู่ก็รีบกล่าวแทรกบอกถึงความต้องการของตน“ข้าเน้นสาวงามที่เก่งเรื่องบนเตียง ขอแบบที่เร่าร้อน ให้มาช่วยดูแลสหายทั้งสี่ของข้า”
“ว๊ายตาย!! คุณชายเป็นคนตรงไปตรงมาจริงๆ แบบนี้สิดี ข้าน้อยจะได้แนะนำถูก หากเป็นเรื่องบนเตียงคงไม่มีใครหน้าไหนในหอนางฟ้าเก่งไปกว่าข้าอีกแล้ว หากคุณชายเลือกข้า ภายในกายท่านต้องร้อนรุ่มถูกแผดเผาด้วยไฟราคะอย่างไม่มีสิ้นสุด ความเร่าร้อนและลาลีข้าถือเป็นหนึ่งในหอแห่งนี้แล้วนะเจ้าคะ”เม่ยเหนียงยังเสนอตัวเองเพื่อให้ได้ดูแลเหมาเว่ยในคืนนี้ไม่ยอมรามือง่ายๆ
“พอเลยป้... เฮ้ยย พี่สาว”เหมาเว่ยปฏิเสธพร้อมทั้งหันไปถามเสี่ยวเอ้อทั้งสี่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้าม”พวกเจ้ามีใครสนใจพี่สาวเม่ยเหนียงบ้างไหม?”
“ไม่ล่ะ”
“ข้าก็ไม่”
“ข้ากลัวนาง คุณชายเหมา ข้าไม่เอานะ ไม่เอาเด็ดขาด”อาเปียวนั่งตัวสั่นงกๆราวกับได้เห็นแม่เสือร้าย ที่จ้องจะเขมือบกลืนกินเข้าไปทั้งตัว
“คุณชาย พวกท่านช่างไม่รู้จักของดีเอาเสียบ้างเลย ท่านไม่อยากสำลักความสุขบ้างเลยหรืออย่างไร”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! เลิกล้อพวกข้าเล่นเถอะพี่สาว ท่านจงไปคัดเลือกหญิงสาวหน้าตางดงามที่สุด และเก่งเรื่องบนเตียงที่สุดมาให้พวกข้าเลือกสักห้าถึงหกคน หากถูกใจข้ามีเงินพิเศษจะให้ท่านด้วยนะ”เหมาเว่ยบอกความต้องการพลางหันไปมองสาวงามลี่ฮว๋าเล็กๆ นางในยามนี้มีใบหน้าบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด
“ได้เลยเจ้าคะ คุณชาย โปรดรอสักครู่”เม่ยเหนียงก้มคำนับก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป’ฝากไว้ก่อนเถอะคุณชาย ข้าต้องหาทางเป็นของท่านให้ได้!!’
‘เก่งเรื่องบนเตียง รึว่าพวกเขาจะมา....’ลี่ฮว๋ายังไม่เข้าใจถึงสถานที่ได้อย่างถ่องแท้ และเพิ่งจะนึกขึ้นได้ในเวลานี้
ไม่นานนักผู้ดูแลหอนางฟ้าหรือก็คือเม่ยเหนียง ได้กลับมาพร้อมกับสุราอาหารที่ถูกนำมาเสิร์ฟ และหญิงงามวัยแตกเนื้อสาวจำนวนหกนาง ซึ่งแต่ละนางมีท่าทีอ่อนหวานรูปโฉมงดงามไม่น้อยเลย จะเป็นรองก็แต่ลี่ฮว๋าที่นั่งดูเหตุการณ์ภายในห้องแห่งนี้อย่างเงียบเชียบเท่านั้น
“เชิญคุณชายเลือกหญิงที่ต้องการได้เลยเจ้าค่ะ แต่ข้าขอบอกไว้ก่อนนะเจ้าคะ นี่คือหญิงงามที่ดีที่สุดภายในหอนางฟ้าของเราตามที่ท่านต้องการ ทว่า คืนๆหนึ่งแต่ละนางท่านต้องจ่าย 1 ตำลึงทอง ไม่ทราบว่า...”
“ไม่มีปัญหา”เหมาเว่ยล้วงเงินขึ้นมาวางบนโต๊ะถึง 5 ตำลึงทองทันที
“ขอบพระคุณมากเจ้าค่ะ คิก คิก!”เม่ยเหนียงกวาดทองบนโต๊ะเก็บเข้าไปในแขนเสื้อทันที
ต่อมาเหมาเว่ยก็ได้เลือกหญิงคณิกาให้กับตนเองเสียก่อน และปล่อยให้อีกห้านางที่เหลือถูกเลือกโดยเสี่ยวเอ้อทั้งสี่ที่นำมาเปิดหูเปิดตาด้วย ไม่นานทั้งหมดก็ได้คนที่ถูกใจก่อนเม่ยเหนียงจะนำหญิงสาวที่ไม่ถูกเลือกเดินออกจากห้องไปในที่สุด
“ขอให้มีความสุขนะเจ้าคะ คุณชาย หากมีอันใดขาดเหลือเรียกใช้ข้าได้ทุกเมื่อ”
แอ๊ดดด ปึงง!!
“ครับพี่สาว”เหมาเว่ยกล่าวขึ้นก่อนที่จะถามชื่อหญิงสาวที่ตนเลือก”แม่นาง เจ้าชื่อว่าอันใด?”
“ข้าน้อยมีนามว่าหยวนหยวนเจ้าค่ะ คุณชาย”สาวงามตอบอย่างทันควัน พร้อมทั้งย่อตัวแสดงความเคารพเหมาเว่ยอย่างอ่อนช้อย’เขาเลือกข้า เป็นชายหนุ่มที่หน้าตาหล่อถูกใจข้านัก คืนนี้ข้าจะปรนนิบัติเขาเป็นอย่างดี!’
“หยวนหยวนงั้นหรอ งั้นเรียกข้าเว่ยเว่ยแล้วกันนะจ๊ะ คืนนี้ข้าจะหยวนให้หนักเลย!!”
เหมาเว่ยกล่าวจบ ก็ดึงหญิงงามร่างบางดวงตากลมโตผมยาวสีดำ สวมอาภรณ์สีฟ้าสดใสลงมานั่งลงบนตักทันที เขาใช้มือหนึ่งกอดรัดลูบสัมผัสหน้าท้องแบนราบอย่างเมามันส์ ผิดกับเสี่ยวเอ้อทั้งสี่ที่ยังคงนิ่งเงียบนั่งตัวแข็งทื่อ โดยมีสาวงามสี่นางเริ่มช่วยกันรินเหล้าลงจอกเพื่อดูแลแขกที่มาเยือนให้ดีที่สุด
“ว๊ายยย คุณชาย!! ท่านอย่ารีบร้อนนักสิเจ้าคะ”หยวนหยวนส่งเสียงเล็กๆ
“เหมาเว่ย เจ้าทำไม่ถูกนะ ดึงนางลงมานั่งตักเจ้าทำไม ที่ตรงนั้นควรจะเป็นของข้าสิ!”ลี่ฮว๋าเริ่มส่งเสียงพร้อมแสดงอาการแง่งอน แต่แววตาที่ฉายออกมาราวกับต้องการจะเอาเรื่องเหมาเว่ยให้ได้’นี่ข้าควรทำตัวอย่างไรดีคิดไม่ออกแล้ว’
“หื้มม!!!??”
----------
ณ ประตูทางเข้าหอนางฟ้า
“เม่ยเหนียงไปอยู่ไหน เหตุใดยังไม่ออกมาต้อนรับข้า!”ชายผู้หนึ่งเผยสีหน้าไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง เมื่อมันมาถึงหน้าหอนางฟ้าแต่กลับไร้เงาผู้ดูแลออกมาต้อนรับ
“ขออภัยเจ้าค่ะคุณชายเซี่ย เชิญท่านเข้าไปด้านในก่อนนะเจ้าคะ เม่ยเหนียงนางไปต้อนรับแขกท่านอื่นอยู่ เดี๋ยวก็คงจะมาแล้ว”
“คนตระกูลเซี่ยอย่างข้าไม่ชมชอบการรอคอย ไปตามเม่ยเหนียงมาพบข้าเร็ว รึว่าผู้ดูแลหอนางฟ้าไม่ให้เกียรติตระกูลเซี่ย ไม่เห็นข้าอยู่ในสายตา ฮะ!!!!”
“โปรดระงับโทสะ มันไม่ใช่อย่างนั้นนะเจ้าคะคุณชาย ท่านกำลังเข้าใจผิด”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 34 เยือนหอนางฟ้า

คล้ายกับเรื่องThe Lost Swordsman ที่คุณอ่าน

The Lost Swordsman

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 34 เยือนหอนางฟ้า

คล้ายกับเรื่องThe Lost Swordsman ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้