“กลับมาแล้ว”
เสียงของโนว่าดังขึ้นพร้อมกับการกลับมาที่เมืองหน้าด่านของอควาอีกครั้งตอนที่เขาไปเดินทางจากไปนั้นเขาไปเพียงคนเดียวแต่ตอนนี้เขามาพร้อมกับพวกพ้องใหม่และมีคู่แห่งพันธะสัญญาพ่วงมาด้วยอย่างไม่ได้ตั้งใจ
“ที่นี่ดีจังเลยนะ”เสียงของซีเรถามขึ้นจากด้านหลัง ดูเหมือนมีความสุขอยู่ตลอดเวลาหรือนึกสนุกที่ได้มาเที่ยวเล่นกันแน่
“ดูสนุกจังเลยนะเธอนะ”เขาพูดเหมือนรู้ทัน
“ก็ไม่หรอกแต่ก่อนอื่นต้องไปหาพวกน้องๆ ของฉันก่อนใช้หรือเปล่า” ซีเรถามขึ้นอย่างนึกสงสัยแต่กับโนว่านะไม่ใช้
“น้องของฉันต่างหากละแล้วเ้าพวกนั้นไปเป็น้องของเธอั้แ่เมื่อไรละเนี่ย”เขาตอบกลับไปอย่างเหนื่อยใจ
“ก็ตอนนี้เราเป็หนึ่งเดียวกันแล้วไม่ใช้เหรอถ้าเป็ครอบครัวของนายก็ต้องเป็ครอบครัวของฉันด้วยไม่ใช้เหรอ”ถึงจะเป็อย่างนั้นก็จริง แต่ยังไงก็ต้องให้ครอบครัวของอีกฝ่ายรู้เื่ด้วยเช่นกัน
“นี่เมื่อไรจะถึงละ ฉันไม่ได้เป็เหมือนพวกนายนะ ช่วยรอกันบ้างสิ”เทช่าะโไล่หลังตามมา เขาพยายามเดินตามทั้งสองคนให้ทันแต่ตอนนี้เหมือนเขากำลังจะหมดแรงเอาซะง่ายๆ เสียแล้ว
“พวกเราไปหาอะไรกินกันก่อนดีไหมเดียวฉันจะเรียกเ้าพวกนั้นออกมาหาเอง”โนว่าเสนอทั้งสองคนทันทีเมื่อเห็นสภาพของเทช่าที่กำลังพยายามลากขาเดินตามมา
“ก็ดีเหมือนกัน...ฉันจะได้พักด้วย...”เทช่าพยายามพูดสวนกลับไปพลางหอบไปพลาง
“เอาอย่างนั้นก็ได้งั้นไปรอฉันอยู่ที่ร้านนั้นก่อนก็แล้วกันเดียวฉันกลับมา”โนว่าชี้ไปทางร้านอาหารที่เขาเคยมากับโกเมื่อก่อนหน้านี้ แล้วตัวเองก็แยกตัวออกไปเพื่อติดต่อกับพวกโก ให้มาหาตนเองที่ร้านอาหารที่เคยมากันจากนั้นก็เดินกลับมาหาพวกซีเร ที่ในตอนนี้สั่งอาหารจนเต็มโต๊ะไปหมดแล้ว
“กลับมาเร็วจังเลยนะนึกว่าจะไปพาพวกนั้นมาซะอีก” เทช่าถามขึ้นเมื่อเห็นโนว่าเดินกลับมาดูเหมือนเขาจะหิวมากเลยที่เดียวเพราะหลังจากถามเสร็จก็รีบกินอาหารที่วางอยู่ตรงหน้าอย่างรวดเร็วแล้วก็ไม่สนสายตาของผู้คนที่มองมาเต็มไปหมด
“ถึงว่าละว่าทำไมต้องเรียกพวกผมออกมาด้วย เป็อย่างนี่นี้เอง”เสียงของโกดังขึ้นเมื่อเดินผ่านประตูเขามาภายในร้านพร้อมกับการแสดงสีหน้าที่บอกว่าถูกอย่างที่เขาพูดจริงๆด้วย
“มาเร็วดีนี่...แล้วรินกับรุนละไม่อยากมางั้นเหรอ” โนว่าถามกลับ เมื่อมองไม่เห็นทั้งรินแล้วก็รุน เพราะปกติทั้งสองคนนั้นจะออกมาต้อนรับเร็วกว่าโกเสียอีก
“รินใช้เนตรสายลมตามดูพี่อยู่ตลอดเวลารุนก็ใช้เนตรสายน้ำตามไปดูเช่นเดียวกัน ทั้งสองคนนั้นรู้เื่ที่พี่กับคุณซีเรแต่งกันแล้วตอนนี้ก็เลยช็อกไป แต่ก็ไม่อยากจะเชื่อเลยนะครับที่คำพูดของผมมันจะกลายเป็จริงนะเท่านี้ก็มีพี่สาวเพิ่มขึ้นมาอีกคนแล้วสินนะครับ”ที่โกอธิบายมานั้นก็พอเข้าใจอยู่หรอกว่าทั้งสองสาวนั้นหวงพี่ชายของตัวเองมากขนาดไหน
“ใครให้นายพูดกันย่ะ”จู่ๆเสียงของรินกับรุนก็ดังขึ้นมาพร้อมกัน จากข้าหลังของโกกะทันหันจนทำให้โกถึงกับต้องเอามือปิดหูของตนเอง เพราะเสียงของทั้งสองคนอย่างกะทันหัน
“ก็จริงอยู่ที่เ้าโกพูดมานั้นเป็เื่จริงแต่ยังไงมันก็เป็การตัดสินใจของพี่ชายอยู่แล้วฉันไม่สามารถห้ามหรือขัดขวางได้หรอก” รินพูดอย่างไม่คิดอะไรมาก ถึงดูเหมือนจะดีแต่มันก็ต้องจบลงหลังจากคำพูดนี้ดังขึ้น
“แต่พี่สาวต้องมาสู้กับฉันและรุนก่อนไม่อย่างนั้นฉันไม่ยอมรับแน่” ถึงจะพูดไปอย่างนั้นจริง แต่ลึกๆก็ยอมรับขึ้นมาบ้างแล้ว แต่จะให้ยอมรับไปทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ประมือก็ไม่ใช้เื่
“จะเอาอย่างนั้นก็ได้อยู่หรอกถึงยังไงซะก็ไม่มีทางที่จะเอาชนะพวกเธอได้อยู่แล้วละนะก็จะให้ไปสู้กับสองาาแห่งทวีป...มันก็ต้องให้มันสูสีกันสักหน่อยสิ”เธอได้หันหน้าไปมองหน้าของโนว่าก่อนจะส่งสายตาเชิงเป็การให้สัญญาณบอกให้รู้
“ก็ได้ๆสองต่อสองงั้นสินะ...ได้เลย ฉันชอบอยู่แล้วละนะ” เขาบอกเป็เชิงเพิ่มไม่ให้ได้เปรียบเสียเปรียบกันไว้ก่อน
“ถ้าอย่างนั้นโกก็ไปช่วยสองคนนั้นก็แล้วกัน”แต่ถึงจะพูดให้ดูสวยหรูขนาดไหนก็ยังเป็การต่อให้อยู่ดีเพื่อไม่ให้จบเร็วเกินไปจนน่าเบื่อนั้นเอง
“ถ้าอย่างนั้นฉันอยู่กับพวกโนว่าก็แล้วกัน จะได้เป็การต่อสู้แบบสามต่อสามไปเลยไง ไม่คิดว่ามันน่าสนุกกันหน่อยรึไงกัน”เทช่าที่ไม่เคยได้พูดอะไรมากนัก แต่นานๆทีก็พูดเสนอขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ เขานั้นเป็ได้แค่ผู้ตามหลังของซีเรกับโนว่าเท่านั้นคราวนี้จะขอแสดงฝีมือออกมาให้เต็มที่ให้สุดๆไปเลย
“สามต่อสามอย่างงั้นเหรอก็น่าสนุกดีนะ เอาสิจัดไป”
ทางด้านของคิวคิ
“จะเอายังไงดีนะ...”คิวคิพร่ำนึกอยู่นานว่า จะไปขอความช่วยเหลือจากพวกโนว่าดีไหมหรือจะไปลุยกับพวกปีศาจเลยดี แต่ทั้งสองความคิดนี้ก็ยังไม่ได้คำตอบแม้จะลองคิดวิธีการที่จะทำให้ทั้งสองความคิดประสบผลสำเร็จแต่ยังไงก็แทบเป็ไปไม่ได้ที่ทางฝั่งของพวกโนว่าจะให้ความร่วมมือและถึงโจมตีพวกปีศาจตอนนี้มันก็ไม่ได้อะไรเลย มีแต่เสียกองกำลังไปเสียเปล่าๆ
“เป็อะไรรึเปล่าครับเ้านาย”โทโท ทหารคน สนิทของคิวคิได้กล่าวขึ้น เมื่อเห็นนายของตนทำท่าเป็กังวล
“ไม่มีอะไรข้าแค่นึกไม่ออกว่าจะทำอะไรต่อจากนี้ไปต่างหากเมื่อากำลังเคลื่อนตัวเข้ามาหาอย่างต่อเนื่องแบบนี้ข้าเกรงว่า...ดินแดนนี้คงจะถึงจุดจบในไม่ช้านี้แหละ” ตัวเขาเองก็ไม่อย่างพูดแบบนี้เหมือนกันแต่ในเมื่อมันเป็ความจริงก็ไม่อยากที่จะปิดบังแต่อย่างใดและมันก็ไม่ใช่วิถีของเขาด้วย ถ้าไม่คิดอะไรเลยคงต้องเอากองทัพทั้งหมดในตอนนี้ออกไปสู่าเลียเลยก็คงจะดีกว่าต้องมานั่งคิดอะไรแบบนี้มากกว่าแม้มันจะไม่มีทางเอาชนะได้เลยก็ตามทีแต่ก็ต้องมาคิดวิธีแก้สถานการณ์ก่อนเป็อย่างแรกเพื่อไม่ให้กองทัพของตนเองต้องดับสูญไป โดยที่ทำอะไรไม่ได้เลยก็ยังดี
“ข้าคิดว่าที่ท่านพูดมานั้น...คือการดูถูกเหยียดหยามพวกทหารเป็อย่างมาเลยนะครับก็จริงอยู่ที่พวกเค้านั้นอ่อนแอกว่าพวกนั้นมาก แต่พวกเขาก็ยังก้าวเดินสู่สนามรบอย่างไม่คิดกลัวตายเลยแม้แต่น้อยแต่สิ่งที่ท่านพูดอยู่ในตอนนี้มันผิดมากเลยนะครับ”โทโทเอ่ยขึ้นอย่างนึกคิดแล้วว่านี้แหละดีแล้วสิ่งที่กล่าวถึงนี้เป็ความรู้สึกที่มีให้กับทั้งกองทัพที่เตรียมตัวออกไปสู่าที่ไม่มีทางให้กลับได้เลยอย่างนับถือในตัวของแต่ละคนที่กล้าเสี่ยงท้ากับความตายที่อยู่ตรงหน้าอย่างเต็มที่ไม่หวั่นกลัวแต่อย่างใด
“โทโท...เ้าเนี่ยน่าข้ายังไม่ทันได้บอกว่าข้ายอมแพ้ไปแล้วเลยนะ”คำพูดนี้ทำให้โทโทเงยหน้าขึ้นมามองอย่างนึกสงสัย“ในวันพรุ่งนี้...พวกเราจะไปสู่สนามรบกัน ไปบอกพวกทหารโดยเร็วเราไม่มีเวลามากแล้วนะ” นี่คือสิ่งที่คิวคิคิดได้ในตอนนี้วันพรุ่งนี้จะเป็วันที่ทั่วทั้งสนามรบจะต้องเต็มไปด้วยเืของผู้ที่กล้าย่างกายเข้าไปและจะไมมีวันได้กลับออกมานอกจากผู้มีชัยเท่านั้น
9K
![ตำแหน่งพระชายาเนี่ย ขอลาออกได้ไหม [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1674879085_72170339.webp)
