แอด...สภาพทั้ง 3 คนเหมือนเพิ่งผ่านสมรภูมิรบ
“เฮ้อ...ฉันจะเป็ลม” คิวถ่ายละครเช้าจรดดึกดื่นไหนจะต้องวิ่งแทรกคิวอีเวนท์่บ่ายโมงถึงบ่ายสอง 1 คิว่หนึ่งทุ่มถึงสองทุ่มอีก 1 คิว
ได้เงินมันก็ดี...แต่ร่างกายของสาวแท้ สาวเทียมทั้ง 3คน เกือบแย่
“พรุ่งนี้กับมะรืนนี้ฉันจะนอนทั้ง 2 วัน ใครห้ามกวนห้ามปลุกเด็ดขาดนะ” ใบเตยรีบบอกแพลนของตัวเองโชคดีหน่อยที่มีวันหยุดพัก 2 วัน ลูกค้าหลายรายจ้องจะบุ๊คคิว2 วันนี้ แต่หล่อนพยายามบ่ายเบี่ยง โกหกตอแหลว่ามีธุระสำคัญบลาๆ
ทั้งที่จริงแล้วไม่ได้มีอีเวนท์ ไม่ได้มีธุระอะไรสักอย่างเดียวก็คนนะสิ ไม่ใช่เครื่องจักร ให้ทำงานห่ามรุ่งห่ามค่ำยาวเป็อาทิตย์ ก็ตายก่อนพอดีเงินที่เพียรหามาคงไม่ได้ใช้
“ฉันด้วยเจ๊ ฉันด้วย พรุ่งนี้จะนอนทั้งวัน วันมะรืนจะไปสปาให้ฉ่ำปอด”
“เป็ความคิดที่เริ่ด ฉันขอเปลี่ยนแผนไปด้วยคนนะนังหอม ไปด้วยกันไหมยัยหนูแดงเรา 3 คนไม่ได้ไปสปาพร้อมกันนานแล้วนะ”
“หนูแดงก็อยากไปค่ะ แต่หนูแดงมีนัดแล้ว นัดของคุณพ่อกับพี่ดุลนั่นแหละ”ทุกเื่เธอจะนำมาปรึกษาผู้จัดการส่วนตัวตลอด
“ตาย ตาย ตาย แบบนี้ยิ่งเข้าทางนักข่าวไปกันใหญ่ จะสัมภาษณ์จะปฏิเสธเื่ไฮโซภูมิยังไงก็ไม่รอดแล้วหนูแดงเอ๊ย”เข้าทางเื่งาน เื่เงินก็จริงแต่ผู้จัดการสาวสองใบเตยเป็ห่วงจิตใจของเด็กสาวในสังกัดตนมากกว่า
“หนูแดงขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะคะพี่ๆ” ดลญาดาเข้าไปในห้องพักส่วนตัวด้วยความหนักอึ้งเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ
กริ่ง กริ่ง กริ่ง
“ขาคุณแม่ ดึกปานนี้แล้วยังไม่นอนเหรอคะ”
“แม่จะโทรมาเตือนเื่นัดสำคัญวันพรุ่งนี้นะสิ พ่อกับพี่เขาหวังเื่นี้ไว้มากหนูอย่าทำให้ทุกคนผิดหวังล่ะ เข้าใจไหม”
“เข้าใจแล้วค่ะ” เข้าใจว่าห้ามทำให้พ่อและพี่ชายผิดหวังเด็ดขาดส่วนเธอ...จะเป็ยังไงก็ช่าง
“เชื่อว่าหลายคนกำลังลุ้นคู่นางเอกหน้าหวานอย่างน้องหนูแดงอยู่ใช่ไหมคะก็เพราะั้แ่เข้าวงการบันเทิงมา เธอไม่เคยเป็ข่าวกับผู้ชายคนไหนสักคนและั้แ่ที่มีคนตาดีเห็นน้องไปไหนมาไหนกับไฮโซคนนี้ด้วยกันบ่อยๆรู้ไหมต่อจากนั้นเกิดอะไรขึ้น”
“แล้วเกิดอะไรขึ้น” พิธีกรร่วมชงให้รายการเม้าท์มอยบันเทิงมีสีสันขึ้น
“วันนี้มีคนตาดีแชะภาพน้องหนูแดงและไฮโซภูมิไปทานข้าวด้วยกันที่ร้านอาหารหรูด้วยกันอีกแล้วจ้า”
“โอ๊ย แบบนี้จะยังปากแข็งว่าเป็พี่น้อง เป็เพื่อนร่วมงานกันอีกหรือเปล่าถ้าเกิดทีมข่าวของเรามีโอกาสสัมภาษณ์ พวกเราจะถามทุกประเด็นที่ผู้ชมทางบ้านสงสัยเลยจ้า”
“ใช่แล้วค่ะ เพราะเราคือ...”
“เม้าท์มอยบันเทิง รู้จริง รู้ลึกเื่ดารา/วันนี้ลาไปก่อนสวัสดีค่ะ”
นิ้วของผู้สูงวัยชี้ไปยังหน้าจอแอลอีดี
“มีอะไรเหรอครับคุณย่า”
“แม่หนูคนนั้น ทำไมเข้าไปอยู่ในทีวีละตาธรรม”
“ก็คุณหนูแดงเป็ดาราไงครับ ดาราที่แสดงละคร คุณย่าจำเธอได้เหรอ” ทรงธรรมบีบนวดให้คุณดารณีในห้องรับแขกส่วนข่าวบันเทิงช่องนั้นป้าหวีเป็คนเปิดทิ้งไว้ดังลั่นเพื่อให้ตนเองที่เก็บกวาดเช็ดถูอยู่ในห้องครัวได้ยินด้วย
“ย่าจำได้ แม่หมูแดงที่เก็บตะไคร้หลังบ้านของเราเมื่อหลายวันก่อนไง”
“คุณหนูแดงไม่ได้เก็บค่ะคุณดา” แฟนคลับพิทักษ์ดาราส่งเสียงมาก่อนตัว
“ใครเจ็บย่ะ ฉันไม่เจ็บ ตาธรรมนวดกำลังสบาย นวดต่อลูก นวดนวดย่าชอบ”
“ครับคุณย่า”
“หวีบอกว่าคุณหนูแดงไม่ได้เก็บตะไคร้หลังบ้านเราค่ะ คุณดาหูฟาดไปเอง”
“อ้าว ฉันหูฝาดเหรอ”
“ค่ะ” นี่ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอเ้าคะ ฉวีส่ายหน้าไปมา
“คุณธรรมขา พรุ่งนี้คุณธรรมหยุด ป้าจะโชว์ก๋วยเตี๋ยวต้มยำสูตรของคุณดาคุณธรรมลองโทรชวนคุณหนูแดงมาทานด้วยกันสิคะ” ฉวีอยากเจอดาราสาวอีกนี่ถ้าย้ายมาอยู่บ้านติดกันจะยิ่งดี นางจะเช้าถึง เที่ยงถึง เย็นถึงเลยล่ะ
“ก๋วยเตี๋ยวต้มยำ ทำเยอะๆนะแม่หวี ฉันชอบ”
“เ้าค่ะ” ทีอย่างนี้ เื่ของโปรดล่ะได้ยินชัดเจนไม่ผิดเพี้ยนตหหล่นสักคำ
“เธอคงไม่ว่างหรอกครับ เป็ดาราดังซะขนาดนั้นแล้วอีกอย่าง...ข่าวเมื่อกี้ป้าหวีก็ได้ยินแล้วนี่” ทรงธรรมจะไปกล้าชวนนางเอกคนดังมาที่บ้านได้อย่างไรในเมื่อเธอมีใครบางคนให้คิดถึง ให้ไปมาหาสู่กันอยู่แล้ว ไหนจะเื่ติดคิวละครอีเวนท์
“ข่าวก็คือข่าวค่ะ คุณหนูแดงบอกทุกคนแล้วว่าเธอยังไม่มีแฟนคุณธรรมอาจจะไม่เชื่อ แต่ป้าเชื่อค่ะ คุณหนูแดงไม่มีความจำเป็ต้องโกหกพวกเรา”
“แต่คุณหนูแดงของป้าอาจจะติดงาน”
“คุณธรรมลองชวนดูก่อนสิคะ ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็ไร เอ๊ะหรือว่าคุณธรรมไม่มีเบอร์โทรของคุณหนูแดง นั่นสินะ จะมีได้อย่างไรที่คุณหนูแดงมาที่นี่ครั้งก่อนก็เป็เพราะป้าบังเอิญไปเจอเธอเอง” ฉวีคุยคนเดียว เข้าใจคนเดียวเป็ตุเป็ตะ ไม่เว้นจังหวะให้เ้าของบ้านพูดแทรก
ดลญาดาวางโทรศัพท์บนหัวเตียง ข่าวของเธอและภูมิภัทรมีอย่างต่อเนื่องคนถ่าย ปาปารัชชี่ก็เหลือเกิน ในโต๊ะมีเธอ บิดา พี่ชายและผู้ชายคนนั้นนั่งอยู่ถึง 4คน แต่ก็สามารถจับภาพให้ดูเหมือนเขาและเธอไปทานข้าวด้วยกันสองต่อสอง
โลกนี้ช่างมายา
กระแสวิจารณ์มีมากมายหลายแบบ สุดแต่ใจ สุดแต่ความรู้สึกนึกคิดของคนที่พิมพ์บรรยายออกมาในโลกโซเซียล...พวกเขาจะรู้ไหมว่าความคิดของพวกเขาไม่มีใครถูกเลยสักคน
กริ่ง กริ่ง กริ่ง
ดาราสาวจ้องดูเบอร์แปลก...ดลญาดาลังเล
“ไม่รับดีกว่า” ใครกันจะโทรมาตอน 3 ทุ่มแบบนี้ ไม่ใช่เบอร์ของคนในครอบครัว เพื่อนฝูงหรือแม้แต่พี่ใบเตยต้นหอม
หญิงสาวปล่อยให้โทรศัพท์ร้องจนมันเงียบไป ส่วนตัวเธอเข้าไปอาบน้ำ ฮัมเพลงให้สดชื่นเลิกสนใจเื่ข่าวจอมปลอมที่ประดังเข้ามาในชีวิตไม่หยุดหย่น...ทิ้งมันไว้นอกห้อง
พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่
หลังจากชำระกายเธอเปิดอ่านหนังสือของนักเขียนคนโปรดได้เพียงครึ่งหน้า
มีบางอย่างดลใจดลญาดา
ในที่สุด ดาราสาวก็กดต่อสายเบอร์ไม่ได้รับสักครู่ออกไป
ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด
“สวัสดีครับ คุณหนูแดงใช่ไหมครับ”
“คุณธรรม”
กระดาษใบเล็กอยู่ในมือ ทรงธรรมนำมันออกมาจากลิ้นชักข้างเตียง นางสาวดลญาดา แก้วประเสริฐกุล(หนูแดง) เขามีสิทธิ์ที่จะโทรไปเชื้อเชิญหญิงสาวมาทานข้าวที่บ้านตามที่ป้าฉวีบอกจริงเหรอ
“นั่นแม่หมูแดง ทำไมไปอยู่ในทีวี”
“ป้าอยากเจอคุณหนูแดงอีกค่ะ ป้าคิดถึง”
แม่หมูแดงของคุณย่าและดาราในดวงใจของป้าหวี
ตู๊ดตู๊ด ตู๊ด ในที่สุดทรงธรรมก็ตัดสินใจกดโทรออก
“นี่เป็เบอร์โทรของหนูแดงค่ะถ้าหากคุณธรรมมีปัญหาอะไรสามารถโทรหาหนูแดงได้โดยตรงนะคะ”
ตู๊ดตู๊ด เสียงสัญญาณที่บ่งบอกว่ายังไม่มีใครรับสาย ยิ่งรอนานๆ มันก็ยิ่งบั่นทอนหัวใจ
“เฮ้อ” ชายหนุ่มทิ้งตัวลงบนที่นอนโทรศัพท์มือถือก็เช่นกัน เป็แบบนี้เขาคงไม่ใจกล้าหน้าด้านโทรหานางเอกสาวเป็ครั้งที่ 2 ครั้งที่ 3 แน่
เธอไม่รับสาย...มีเหตุผลอยู่ด้วยกัน2 ประการ ไม่อยากรับกับเธอไม่ว่าง
พรุ่งนี้ป้าหวีคงหน้าเหี่ยวกลัวแกจะเสียใจจนปรุงก๋วยเตี๋ยวต้มยำผิดๆถูกๆ ก็เท่านั้นทรงธรรมไม่มั่นใจเขากลัวแม่บ้านผิดหวังหรือเขาเองกันแน่ที่ผิดหวัง
กริ่งกริ่ง กริ่ง ไม่ทันคิดอะไรไปไกลกว่านั้น โทรศัพท์ก็แผดเสียงขึ้นมาก่อนเบอร์ที่ปรากฏคือเบอร์เดียวกันกับที่เพิ่งโทรออกไปเมื่อสักครู่
“คุณหนูแดงใช่ไหมครับ”
“คุณธรรม” เสียงหวานตอบกลับมาเป็ประโยคแรก...เธอจำเขาได้
“เออ...เออ ครับ” ทรงธรรมยอมรับตรงๆว่าเขาตื่นเต้นหัวใจเต้นโครมครามอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
ส่วนใบหน้าดวงหวานเจิดจ้ายิ่งกว่าตอนอยู่หน้ากล้องแก้มสาวขาวใสบัดนี้แดงกร่ำ สีเืฝาดชวนมอง
เขาโทรมา
“คือว่าพรุ่งนี้เที่ยงป้าหวีจะทำก๋วยเตี๋ยวต้มยำสูตรเก่าแก่ของคุณย่าครับ”เป็สูตรั้แ่คุณยายของคุณทวดในยุครัตนโกสินทร์ตอนต้น
“ถ้าคุณหนูแดงว่าง ผม เออ”
“ว่างค่ะ ฟังดูน่าสนุกมาก พรุ่งนี้เป็วันหยุดของหนูแดงพอดีเลย” เ้าตัวรีบร้อนชิงตอบออกไป ดลญาดากลัว ลืมเื่เล่นตัวไปเลย
“จริงเหรอครับ แบบนี้ป้าหวีต้องดีใจมากแน่ๆ” เขาพูดซึ่งคนพูดยิ้มปากแทบถึงหู
“ค่ะ แล้วเออ...” เธออยากรู้จังว่าเขาเองจะดีใจบ้างหรือเปล่า
“มีอะไรเหรอครับ”
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แล้วพรุ่งนี้เจอกันนะคะคุณธรรม”
“ครับ”
โทรศัพท์ถูกวางไว้กลางอกหัวใจของเธอเส้นส่ายรุนแรงกว่าครั้งไหน
“อร้ายยยย” ดลญาดาพลิกหน้าซบเข้ากับหมอนส่งเสียงกรี๊ดระบายความรู้สึกภายใน เธอทั้งตื่นเต้นทั้งดีใจอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
สิ่งที่เก็บไว้ในใจคนที่เฝ้าสืบหา เฝ้าตามหาด้วยตนเองเรื่อยมา ยอมลงทุนถึงขั้นให้พี่ใบเตยพี่ต้นหอมปลอมตัว สิ่งที่ดาราสาวพยายามมาทั้งหมดเริ่มออกดอกเห็นผล
สิ่งที่ดลญาดาทำทั้งหมด...เธอไม่เคยหวัง
ที่ทำลงไปเพื่อ้าเห็นเขาคนนั้นมีความสุข...และมันจะดีมากๆหากความสุขของเขาคือการมีเธออยู่ด้วย
ฉวีลงจากรถแท็กซี่ ข้าวของที่ซื้อมาจากตลาดเช้านี้มีเยอะแยะมากมายเนื่องจากเป็งานใหญ่ แม่บ้านจึงออกจากบ้านั้แ่ 6 โมงเช้ากลับมาถึงบ้านอีกทีก็ 7 โมงกว่าอย่างที่เห็น
“ป้าหวีสวัสดีค่ะ” นางฉวีหันไปตามเสียงใครกันเรียกนางแต่เช้า
“คุณหนูแดง” ใบหน้าและน้ำเสียงมีแต่ความยินดี
“หนูแดงช่วยถือนะคะ ซื้ออะไรมาเยอะแยะคะเนี่ย”
“คุณหนูแดงมาได้ยังไงคะ” ยังเช้าอยู่เลยทรงธรรมแจ้งนางั้แ่เช้าว่าดาราสาวตอบตกลงจะมาร่วมในตอนเที่ยงฉวีจึงปล่อยให้คุณย่าคุณหลานรอใส่บาตรกันสองคน ส่วนนางรีบร้อนไปจ่ายตลาดกลัวตลาดจะวาย ได้ของไม่ดีกลับมา
ทรงธรรมบอกมาเที่ยง...แต่นี่เพิ่งจะ7 โมง 10 นาทีเท่านั้น
“วันนี้หนูแดงไม่มีคิวงานละครค่ะ เลยตั้งใจจะมาเป็ลูกมือป้าหวีแล้วอีกอย่างหนูแดงอยากมาดูสูตรก๋วยเตี๋ยวต้มยำโบราณด้วย”
“ถ้าอย่างนั้นก็เข้ามาเลยค่ะ คุณดาไม่เคยหวงสูตรกับใคร ป้าเองก็ไม่หวงค่ะเข้ามาค่ะ เข้ามานั่งในบ้านก่อน” เช้านี้ฉวีแจ่มใสมากกว่าทุกวัน
เริ่มต้นแม่ครัวและผู้ช่วยสาวก็ต้มน้ำซุปก่อนเลย ฉวีเฉลยสูตรของคุณดารณีว่าต้องต้มกระดูกหมูนานถึง3 ชั่วโมง ถึงจะได้น้ำซุปที่เข้มข้น
“ทีเด็ดอยู่ตรงนี้ค่ะคุณหนูแดง เราใช้ไฟอ่อนและเติมน้ำกระเทียมดองลงไปก่อนขั้นตอนนี้ยังไม่ต้องใส่เยอะนะคะ แค่ 2 ช้อนโต๊ะก็พอ”
“ค่ะป้าหวี” ดลญาดาค่อยๆตักน้ำกระเทียมดองปริมาณที่บอก
“เสร็จแล้วค่ะ ตอนนี้ก็แค่รออีก 3 ชั่วโมงคุณหนูแดงจะนั่งรอในบ้านหรือเดินเล่นรอบๆบ้านก็ได้ค่ะเดี๋ยวป้าขอขึ้นไปทำความสะอาดห้องคุณธรรมก่อน”
“ค่ะป้าหวี แล้วเออ...เออคุณธรรมล่ะคะ ยังไม่ตื่นหรือเปล่า” ยังไม่ถึง 8 โมง บางที่วันหยุดเขาอาจจะ้าพักผ่อนดลญาดาเข้าใจ เพราะวันไหนที่เธอเลิกกองหลังเที่ยงคืนกว่าเธอและแก็งค์พี่ๆนางฟ้าอย่างพี่ใบเตย พี่ต้นหอมจะตื่นก็สายมากโขยิ่งพี่ต้นหอมนะ รายนั้นกว่าจะเสด็จออกจากที่บรรทมก็เป็เวลาเที่ยง
“อ๋อ คุณธรรมเหรอคะ เช้าๆแบบนี้ไปวิ่งออกกำลังกายค่ะ ฟิตมากวิ่งทีเป็ชั่วโมงเลยนะ สงสัยจะฟิตหุ่นไว้โชว์สาวแต่ก็ไม่เคยเห็นพาสาวคนไหนมาบ้านสักคน คุณดาก็บ่น ป้าเองก็บ่นปากจะฉีกถึงหูแต่ดูเหมือนเ้าตัวจะไม่ทุกข์ไม่ร้อนเื่ความรัก เื่แต่งงานเฮ้อ...คิดแล้วกลุ้มค่ะ กลุ้มจริงๆ” ฉวีบ่นไป เดินไปลับตา
ดลญาดาอมยิ้มบนใบหน้ายิ้มในความช่างพูดช่างคุยของคุณป้าท่านนี้ไม่เพียงเท่านั้นนางเอกสาวเื่นางทาสยังอมยิ้มในใจ
ไม่เคยเห็นพาสาวคนไหนมาบ้านสักคน
ก็เธอไง...เธอคือคนแรกคือสาวคนนั้น
หลังบ้านติดกับคลองสายเล็ก น้ำไม่ได้ใสแต่ก็ไม่ถึงกับส่งกลิ่นเหม็นเหมือนคลองหลายๆสายในกรุงเทพมหานครพื้นที่หลังบ้านเต็มไปด้วยดอกไม้ ต้นไม้ ผักสวนครัวนานาพรรณ มีศาลาริมน้ำด้วยดลญาดาเดินชมบ้านของทรงธรรมไปเรื่อยๆ จนหยุดพักในศาลา
ฟอด
“อ่าส์ สดชื่นจัง” อากาศบริสุทธิ์ถูกสูดเข้าเต็มปอดจะว่าไปที่นี่บรรยากาศคล้ายต่างจังหวัดเหมือนกันนะ
แกรกแกรก แกรก เสียงแปลกๆบริเวณด้านขวาทำให้นางเอกสาวชะเง้อมองเธอเห็นหลังของใครไวไวอยู่ตรงนั้น
มัจฉาแหวกว่ายสะบัดพัดพลิ้วคนมองก็มองเพลินจนไม่รู้ว่ามีใครอีกคนเข้ามาใกล้
“คุณธรรม” แผ่นหลังกว้าง เสื้อผ้าชุ่มไปด้วยเหงื่อเห็นมัดกล้ามขนาดพอเหมาะเป็มัด ทำให้ผู้เข้ามาใหม่หัวใจเต้นแรง
“อ้าวคุณหนูแดง มาั้แ่เมื่อไหร่ครับ ทำไมผมไม่เห็นรถ”
“วันนี้หนูแดงนั่งรถไฟฟ้ามาค่ะ แล้วต่อแท็กซี่อีกหน่อยนึง” หญิงสาวพูดอย่างอารมณ์ดี รีบเหล่สายตาไปมองปลาในบ่อ
“ปลาคราฟนะครับ ผมเลี้ยงไว้ในบ่อดิน”
“เลี้ยงในบ่อแบบนี้ได้ด้วยเหรอคะ หนูแดงเคยเห็นเขาเลี้ยงในตู้ ในบ่อปูนในสระทั้งนั้น”
“เลี้ยงในบ่อดินแบบนี้ก็ได้ครับ ให้ธรรมชาติดูแลครึ่งหนึ่งเราดูแลอีกครึ่งหนึ่ง”
“ดีจังเลยนะคะ แล้วนี่มีพันธุ์อะไรบ้าง เอ๊ะ ตัวนี้สีแปลกจังเลย”
“ตัวเล็กๆนั่นใช่ไหมครับ ตัวนี้พันธุ์แฟนซีครับ ส่วนตัวสีขาวมีลายเป็สีส้มพวกนั้นคือพันธุ์โคฮารุคนนิยมเลี้ยงมากที่สุด” อาหารเม็ดเล็กถูกโปรยให้เหล่าปลาได้่ชิงยามที่เขาพูดเขามีแต่รอยยิ้ม ดลญาดามองใบหน้านั้นเสียเพลินเลยทรงธรรมเป็คนดีมีน้ำใจ เื่นี้ดลญาดารู้ซึ้งกว่าใครแต่สิ่งที่หญิงสาวเพิ่งรู้นั่นก็คือ...เขารักครอบครัว รักสัตว์ รักสุขภาพเป็คนเรียบง่ายแลดูอบอุ่นเหลือเกิน
“คุณธรรม คุณหนูแดงขา มาทานข้าวเช้ากันก่อนค่ะ” เวลา 8แปดโมงตรง ฉวีส่งเสียงเรียกคนทั้งคู่
“เชิญครับคุณหนูแดง”
“ค่ะ” หนุ่มสาวเดินเข้าบ้านตามเสียงเรียกขานของป้าหวี
โจ๊กหมูเห็ดหอมหอมกรุ่นถูกเสิร์ฟไว้ 3 ถ้วย หญิงทั้ง 3 รุ่นรับประทานอย่างเอร็ดอร่อยส่วนผู้ชายหนึ่งเดียวอย่างทรงธรรมขอตัวไปชำระคราบเหงื่อไคล
หลังจากรับประทานอาหารทั้ง3 ก็เข้าครัวต่อทันที วันนี้ไม่ใช่ฉวีที่เป็คนเผยสูตรแก่ดาราสาวหากเป็คุณดารณีที่พร้อมจะเฉลยสูตรก๋วยเตี๋ยวต้มยำโบราณให้แบบหมดเปลือก
“ทุกอย่างในจานจะอร่อย วัตถุดิบที่เลือกสรรสำคัญที่สุด ถ้าของของเราดีรสชาติย่อมออกมาดีตาม ถั่วลิสงพวกนี้ต้องตากแดกมาก่อน 1 แดดจากนั้นเราก็มาคั่วด้วยเตาถ่าน ดูนะ” แม้จะอายุอานาม 80กว่าปีเข้าไปแล้ว แต่ความทรงจำของท่านก็ยังแม่นยำ
ท่านถ่ายทอดสูตรให้ลูกหลานให้เพื่อนฝูง ให้แม่บ้าน ตอนนี้ก็มาบอกต่อแขกของบ้านอีกคนก๋วยเตี๋ยวต้มยำโบราณอายุร้อยๆปี จะได้คงอยู่ต่อไป
“คุณหนูแดงคนเลยค่ะ คนช้าๆนะคะไม่ต้องรีบ”
“ใครจะไปงีบรึแม่หวี” ความจำยังแม่นยำก็จริงแต่เื่หูชักจะไม่ไหว
“ไม่ต้องรีบค่ะ ไม่ต้องรีบ ไม่ใช่ไปงีบคุณขา”
“อ๋อ งั้นรึ แม่หมูแดง พอถั่วเริ่มส่งกลิ่นหอมก็ยกลงจากเตา จากนั้นคนต่อในกระทะที่ยังร้อนอยู่จนกว่ามันจะเย็นนะลูก”
“ค่ะคุณย่า” ดลญาดาทำตามอย่างคล่องแคล่ว
“อืม...งานบ้านการครัวใช้ได้ ผู้หญิงสมัยนี้หายากแล้วนะ” หญิงสูงวัยชื่นชมจากใจ
“หนูแดงชอบทำอาหารค่ะ ถ้าไม่เป็ดาราหนูแดงฝันอยากเป็เชฟ” แต่ครอบครัวไม่เคยสนับสนุนดลญาดาจึงเรียนต่อในคณะบริหารตามประสงค์ของพ่อแม่และเมื่อเรียนจบก็เข้าวงการทันที แต่การทำอาหารยังเป็ความสุขของเด็กหญิงตัวน้อยเรื่อยมาจนถึงตอนนี้
“ว่าอะไรนะลูก อยากเล่นเกมเหรอ”
“เฮ้อ...อยากเป็เชฟค่ะคุณดา เป็เชฟตามร้านอาหาร ตามโรงแรมไม่ใช่อยากเล่นเกม”
“หึ” ความอลวนวุ่นวายที่เกิดขึ้นในครัวอยู่ในสายตาของเ้าของบ้านตลอดเวลา ดูท่าวันนี้ป้าหวีและแขกของบ้านจะเหนื่อยเพราะคุณย่าคอยเป็ตัวป่วน...แต่นั่น ก็เรียกเสียงหัวเราะได้จากทุกคน
ส่วนตัวป่วนของเขา...ก็มีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะเช่นกัน
คุณย่าป้าหวี และแม่หมูแดงของคุณย่า พวกเขาเข้ากันได้ดี
ก๋วยเตี๋ยวต้มยำเครื่องแน่นประกอบไปด้วยตับสุก ไส้อ่อนต้มสุกลูกชิ้นปลา ฮือก้วย เกี๊ยวทอด น้ำซุปปริมาณขลุกขลิกน่าตาน่าทานมาก
“ก๋วยเตี๋ยวต้มยำฝีมือของคุณหนูแดงค่ะทุกคน”
“ขอบคุณคุณย่าและป้าหวีมากนะคะที่สอนหนูแดงเดี๋ยวหนูแดงต้องกลับไปทำให้คุณพ่อคุณแม่ พี่ใบเตยต้นหอมทาน”
“ป้ายินดีค่ะคุณหนูแดงขา”
“แม่หวี ของฉันใส่ฮือก้วยเยอะๆนะ”
“เ้าค่ะ อิฉันจัดให้เ้าค่ะ” ฉวีจัดแจงเสิร์ฟตามความชอบของผู้ร่วมโต๊ะทุกคน
“อืม รสชาติพอดี...ใช้ได้” เ้าของสูตรชิมเองคอนเฟิร์มเอง
“ตาธรรมลองท่านสิลูก”
“ครับคุณย่า”
“อร่อยครับ อร่อยเหมือนเดิม” คนทานช้อนตามองคนทำ
หนุ่มสาวสบตาซึ่งกันและกัน...มีความลึกซึ้งซ่อนอยู่ในที