พ่อของลูกฉันเป็นประธานจอมเจ้าเล่ห์

บทที่ 60 หุ่นดีแต่หน้าแก่ไปหน่อย

ไปนวดผ่อนคลายกันไหม?

เธอไม่เอาด้วยหรอก!

“ที่บ้านยังมีเด็ก ๆ รอฉันอยู่สองคน คุยเรื่องงานเสร็จแล้วฉันจะกลับบ้าน ส่วนเรื่องนวดผ่อนคลายแบบนี้ ท่านประธานจิ่งไปสนุกคนเดียวเถอะค่ะ” เธอพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน

“หลินจือเสี่ยวจะดูแลพวกเขาเอง”

“ฉันสัญญากับสามีว่าจะวิดีโอคอลไป ตั้งแต่บังเอิญเจอท่านประธานจิ่งครั้งที่แล้ว เขาก็คอยเช็คตลอด ไม่ค่อยวางใจ ดังนั้นท่านประธานไปเองเถอะค่ะ!” พูดจบ ประตูลิฟต์ก็เปิดออก เธอจึงรีบก้าวออกไปทันที

หึ สามีเหรอ...

จิ่งเป่ยเฉินเดินตามหลังอันโหรวมาอย่างไม่รีบร้อน พูดอย่างใจเย็นว่า    “อยู่กับชู้ก่อน ค่อยกลับไปหาสามี”

อันโหรวแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน เธอเดินเร็วจนเกือบจะแซงหน้าพนักงานต้อนรับที่เดินนำทางไปแล้ว

ตอนนี้พนักงานต้อนรับคงกำลังสับสน จิ่งเป่ยเฉินเป็นชู้กับป้าแก่ ๆ น่าเกลียดแบบนั้นเนี่ยนะ! 

ถ้าจิ่งเป่ยเฉินชอบผู้หญิงแบบนั้น เธอเองก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย โอกาสที่จิ่งเป่ยเฉินจะสนใจเธอก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก

เมื่อมาถึงหน้าห้อง พนักงานก็กดกริ่ง จากนั้นก็มีเสียง “เข้ามา” ดังมาจากข้างใน เธอจึงเปิดประตูเข้าไปทันที อันโหรวรีบเดินเข้าไปอย่างรวดเร็วราวกับกำลังหลบหนีเชื้อโรค

จิ่งเป่ยเฉินเดินตามเข้ามา พนักงานที่กำลังจะเดินตามเข้าไปพร้อมกับรอยยิ้ม ก็ต้องชะงัก เมื่อได้ยินเสียงเย็นชาของจิ่งเป่ยเฉินที่หันมาพูดว่า “ไสหัวไป!”

“ค่ะ!” พนักงานต้อนรับคนนั้นรีบปิดประตูทันที ชีวิตย่อมสำคัญกว่าการจะไปเกาะคนรวย

อันโหรวเดินเข้าไปก็เห็นหลังเปลือยเปล่าของชายคนหนึ่ง กำลังถูกผู้หญิงอีกคนเหยียบอยู่ พอเห็นพวกเขาเข้ามา ผู้หญิงคนนั้นก็ลงจากหลังของเขา จากนั้นชายคนนั้นก็หันกลับมา

“กรี๊ดดด...” อันโหรวกรีดร้องด้วยความตกใจ รีบหันหน้าหนีทันที

จิ่งเป่ยเฉินเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า ก่อนจะดึงอันโหรวเข้าไปกอด           “คุณเหอช่างมีความสุขจริง ๆ”

เอาเถอะ! มาถึงสถานที่แบบนี้ อันโหรวก็ไม่ได้คาดหวังว่ามันจะบริสุทธิ์ผุดผ่อง นี่คงถือว่าธรรมดาแล้วล่ะมั้ง

มือใหญ่ที่สัมผัสอยู่บนหลังค่อย ๆ ร้อนขึ้น เสียงสะบัดเสื้อผ้าลอดเข้ามาในหู ตอนนี้เขาคงแต่งตัวเรียบร้อยแล้วล่ะ

“ถ้าคุณบอกตั้งแต่แรกว่าจะพาผู้หญิงมาด้วยก็สิ้นเรื่อง ผมจะได้ไม่ต้องฝืนตัวเอง” เหอฮว่าฮุยพูดพลางใช้ผ้าขนหนูสีขาวพันรอบเอวแล้วลุกจากเตียง เขาเดินผ่านหน้าไป พร้อมกับมองอันโหรวที่ยืนข้างหลังจิ่งเป่ยเฉิน อย่างพิจารณา “เชิญครับ ท่านประธานจิ่ง”

พอได้ยินแบบนั้น อันโหรวก็รวบรวมความกล้า ผละออกจากอ้อมกอดของเขา “ขอบคุณค่ะ ท่านประธาน”

“ผมไม่อยากได้คำขอบคุณลอย ๆ แบบนี้หรอกนะ อยากขอบคุณก็เอาตัวเข้าแลกสิ” จิ่งเป่ยเฉินพูดพร้อมกับยิ้มมุมปาก ก่อนจะเดินจากไป 

อันโหรวได้แต่ยืนงงอยู่แบบนั้น เขาหมายความว่ายังไงกันแน่!

เหอฮว่าฮุยยกกาแฟที่พนักงานเพิ่งรินให้ขึ้นดื่ม ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองมาที่อันโหรวไม่วางตา “น่าเสียดายรูปร่างแบบนี้ชะมัด หุ่นดีแต่หน้าแก่ไปหน่อย” 

“แบบนี้ไม่ดีเหรอคะ เข้ากันดีออก” อันโหรวพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เผื่อเขาจะเลิกสนใจ 

“เสียงก็ยั่วอีก…” เหอฮว่าฮุยจิบกาแฟ รสชาติขมทำให้เขาขมวดคิ้ว แต่ก็ทำให้เขาตื่นขึ้นได้มาก เขายังคงจ้องมองอันโหรวไม่เลิก พร้อมกับพูดว่า “เท่าที่ผมคลุกคลีกับผู้หญิงมานะ รูปร่าง หน้าตาแบบคุณอย่างน้อยต้องได้แปดเต็มสิบ หน้าก็แต่งมาซะขนาดนี้ หรือว่าคุณเป็นช่างแต่งหน้าเอฟเฟกต์?”

อันโหรวได้แต่คิดในใจว่า ‘แย่แล้ว ทำไมอยู่ ๆ ถึงเปลี่ยนเรื่องมาคุยเรื่องของเธอกันล่ะเนี่ย พวกเขาไม่ได้จะคุยเรื่องงานกันเหรอ?’

“คุณเหอเข้าใจผิดแล้วค่ะ ฉันมีลูกสองคนแล้ว หน้าก็มีฝ้าขึ้นเต็มไปหมด ผิวก็คล้ำ เลยต้องโบ๊ะแป้งหนา ๆ ปกปิดเอาไว้ค่ะ” ถึงจะพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ความจริงแล้วอันโหรวก็แอบหวั่นใจอยู่เหมือนกัน

เพราะสายตาดันเหลือบไปเห็นว่าจิ่งเป่ยเฉินกำลังมองมาที่เธอ ราวกับอยากจะมองทะลุผ่านไปให้ได้

“เรามาคุยเรื่องงานกันต่อเถอะค่ะ” ฉันรีบพูด

“ไม่ต้องรีบร้อน ผมสนใจเรื่องที่คุณเหอพูดมากกว่า” จิ่งเป่ยเฉินหันไปมองเหอฮว่าฮุย “คุณดูออกจริง ๆ เหรอ ว่าใต้หน้าที่แต่งมาซะขนาดนั้น เธอหน้าตาเป็นยังไง” 

เหอฮว่าฮุยมองมาที่ออันโหรวอย่างพิจารณา เธอจึงรีบก้มหน้าลงทันที  “ขอโทษนะคะ ฉันหน้าตาขี้เหร่ ไม่อาจไปทำให้สายตาของคุณเหอแปดเปื้อนหรอกค่ะ”

“ไม่หรอก ถ้าไม่มีฝ้าและจุดด่างดำพวกนั้น เธอต้องเป็นสาวสวยอย่างแน่นอน!” เหอฮว่าฮุยยกกาแฟขึ้นมาจรดริมฝีปากอีกครั้ง มองอันโหรวที่ก้มหน้าอยู่ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

คำพูดของเหอฮว่าฮุยดังก้องอยู่ในหัวของจิ่งเป่ยเฉิน เหมือนฉายหนังซ้ำไปซ้ำมา ถ้าไม่มีฝ้าและจุดด่างดำพวกนั้น เธอต้องเป็นสาวสวยอย่างแน่นอน!

ถ้าฝ้า กระ จุดด่างดำ บนใบหน้าของเธอถูกแต่งขึ้นมาล่ะ?

“คุณเรียนพากย์เสียงมาเหรอ? ผมเคยคบกับนักพากย์เสียงมืออาชีพคนหนึ่ง เธอดูเป็นผู้หญิงธรรมดา แต่เสียงเธอเหมือนกับมีเป็นร้อยเป็นพันเสียง เสียงครางแต่ละแบบ เร้าใจจริง ๆ! ไม่คิดเลยว่าคุณจิ่งจะชอบแบบนี้ เอาไว้โอกาสหน้าจะแนะนำให้รู้จัก!” เหอฮว่าฮุยเลิกคิ้ว มองจิ่งเป่ยเฉินด้วยสายตาที่รู้กัน

เสียงของอันโหรวนั้นไม่ใช่เสียงจริง จิ่งเป่ยเฉินนึกถึงเสียงอ่อนหวานของเธอในวันนั้นก็รู้สึกเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที

ผู้หญิงคนนี้ยังปิดบังอะไรเขาอีก?

“ขอบคุณ แต่ไม่ต้องลำบากหรอก” จิ่งเป่ยเฉินพูดอย่างเย็นชา

“เสียดายจัง! แต่อย่างว่า…” สายตาของเหอฮว่าฮุยยังคงจับจ้องอยู่ที่อันโหรว กาแฟที่ยกมาจรดริมฝีปากก็ยังไม่ทันได้ดื่ม “คุณจิ่งมีของดีอยู่ในมือแล้ว จะไปสนใจผู้หญิงคนอื่นทำไม!”

อันโหรวอยากจะเข้าไปฉีกปากของเหอฮว่าฮุย ไม่พูดคงไม่มีใครหาว่าเป็นใบ้  ตระกูลเหอก็ไม่เหลือใครแล้ว ยังจะมาทำอวดดีอีก!

“เป็นของดีจริง ๆ” จิ่งเป่ยเฉินเหลือบมองอันโหรว ก่อนจะหยิบสัญญาจากมือเธอ วางลงบนโต๊ะกระจกใสตรงหน้า “สัญญาซื้อขาย”

พอได้ยินดังนั้น เหอฮว่าฮุยก็รีบดื่มกาแฟทันที ก่อนจะวางแก้วลงอย่างรีบร้อน หยิบสัญญาขึ้นมาดูอย่างละเอียด

สัญญาฉบับนี้ อันโหรวไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ดูจากสีหน้าของเหอฮว่าฮุย เงื่อนไขน่าจะค่อนข้างดี แต่ว่าตระกูลเหอไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว เขาตัดสินใจเองได้เหรอ?

“ประธานจิ่งใจกว้างจริง ๆ!” เหอฮว่าฮุยวางสัญญาลงบนโต๊ะ ยกนิ้วโป้งขึ้น “เรื่องนี้ผมจัดการเอง!”

“ตระกูลจิ่งไม่เพียงแต่มีคนเก่ง แต่ยังมีเงิน!” จิ่งเป่ยเฉินลุกขึ้นยืน ใช้มือทั้งสองข้างจัดเสื้อสูทให้เข้าที่ “ผมจะรอฟังข่าวดี”

“แน่นอน! ถ้าทำให้ประธานจิ่งผิดหวัง ผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!” เหอฮว่าฮุย มองทั้งสองคนเดินออกไปด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม  “สาวน้อย แล้วเจอกันใหม่นะ!”

อันโหรวเดินต่อไป เธอไม่หลงกลคำพูดแบบนี้หรอก

พอออกจากห้อง เธอก็รีบเดินออกไปข้างนอกทันที อันโหรวไม่ลืมคำพูดของจิ่งเป่ยเฉินเมื่อครู่ รวมถึงตอนที่เหอฮว่าฮุยพูดถึงเธอ ถึงแม้จิ่งเป่ยเฉินจะทำเหมือนไม่สนใจ แต่ก็แอบมองเธอเป็นครั้งคราว

ถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดเผย เธอจะไปฉีกเหอฮว่าฮุยออกเป็นชิ้น ๆ แน่!

จิ่งเป่ยเฉินเดินตามหลังเธอเข้าไปในลิฟต์อย่างไม่รีบร้อน ประตูลิฟต์ปิดลง ในตอนนี้เขายื่นมือขวาออกไปกดเธอไว้กับผนังลิฟต์ มือซ้ายยกคางของเธอขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับลูบไล้อย่างแผ่วเบา “เรื่องแต่งหน้า…”

“ประธานจิ่งไม่รู้เหรอคะ? เพราะฉันขี้เหร่ ก็เลยต้องแต่งหน้า” ดูเหมือนเธอจะเคยพูดแบบนี้ไปแล้ว

“หึ!...” จิ่งเป่ยเฉินใช้แรงเช็ดคางเธอ ปลายนิ้วเปื้อนรองพื้นสีน้ำตาลอ่อน ๆ “อันอวี้หาน?”

“ลิฟต์เปิดแล้ว” เธอหันไปด้านข้าง พูดอย่างไม่ใส่ใจ

โชคดีที่แค่ชั้นห้า ลิฟต์จึงมาถึงเร็วมาก

จิ่งเป่ยเฉินรีบปล่อยคางเธอ เขาถูนิ้วซ้ายไปมาอย่างครุ่นคิด

ถึงแม้เธอจะไม่ใช่ช่างแต่งหน้าเอฟเฟกต์ แต่เครื่องสำอางบนใบหน้าไม่ใช่ของจริงแน่นอน

เสียงก็ปลอม หน้าก็ปลอม แม้กระทั่งชื่อก็คงจะปลอมด้วย

เขาเดินออกไปด้วยสีหน้าเคร่งขรึม คืนนี้ต้องดูให้ได้ว่าเธอหน้าตาเป็นยังไงกันแน่!

จิ่งเป่ยเฉินขบคิด จนกระทั่งเดินมาถึงรถ เสี่ยวหยางรีบเปิดประตูหลังรถ ยืนรออย่างนอบน้อม

เขาจึงหันกลับไป ด้านหลังไม่มีวี่แววของเธอเลย!

อันอวี้หานกล้าดียังไงถึงหนีออกไปทางประตูหลัง!

เสี่ยวหยางรู้สึกได้ถึงบรรยากาศรอบข้างที่กดดันขึ้นมาทันที ท่านประธานจิ่งเวลาโกรธน่ากลัวมาก เขาอยากกลับบ้านไปหาแม่แล้ว!

จิ่งเป่ยเฉินยกมือทุบประตูรถอย่างแรง ก่อนจะก้มตัวลงนั่ง “ไปโรงแรม นั่วเทียน!”

“ครับ!” เสี่ยวหยางรีบปิดประตูรถ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แล้วเดินอ้อมรถไปขึ้นฝั่งคนขับ

อันโหรวที่ออกมาจากประตูหลังถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตก่อน ก่อนจะกลับไปที่บ้านของหลินจือเสี่ยว

พอผลักประตูเข้าไป อันหน่วนก็วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหา “แม่ค่ะ หนูคิดถึงแม่จังเลย!”

“แม่ก็คิดถึงหน่วนหน่วน” ทั้งสองคนเดินเข้าไปข้างใน “พี่ชายล่ะ?”

“พี่ชายเล่นคอมพิวเตอร์อยู่ค่ะ!” อันหน่วนตอบด้วยรอยยิ้ม เดินตามหลังเธอเข้าไปในครัว ก่อนจะเงยหน้า “แม่คะ พรุ่งนี้เราไปโรงเรียนอนุบาลได้ไหมคะ?”