"ยัยน้องบ้า! กลับมาซะดึกดื่นเชียวนะ" เมื่อชายหนุ่มได้เห็นผู้เป็น้องสาวก็รีบบ่นขึ้นมาทันทีด้วยความเป็ห่วง
"อ้าวนี่พี่อยู่บ้านด้วยเหรอ? พี่กล้า..?" แต่ในขณะที่เธอกำลังเดินเข้ามาเธอก็ถึงกับต้องหยุดชะงักลง
"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะน้องลลิน~" เพื่อนของพี่ชายที่เคยรู้จักกลับเอ่ยทักทายเธอด้วยความสนิทสนม
"ฮ่าๆ อย่าบอกนะว่าเธอจำไอ้กรเพื่อนพี่ไม่ได้?" พี่กล้าผู้เป็พี่ชายหัวเราะหนักมากเมื่อได้เห็นท่าทีของน้องสาว
"ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย" ลลินไม่เคยลืมเพื่อนของพี่ชายของเธอคนนี้เลยเพราะนับได้ว่าเป็รักแรกและรักข้างเดียวมานานหลายปีเลยก็ว่าได้
แต่ไม่คิดเลยว่าจะมีโอกาสมาเจอกับเขาอีกครั้งแบบนี้
"ทำเอาพี่ดีใจเลยนะเนี่ย~" พี่กรเองก็นึกไม่ถึงว่าเด็กผู้หญิงในตอนนั้นจะจำเขาได้อยู่แบบนี้ "จะว่าไปน้องลลินเติบโตกลายมาเป็สาวสวยเลยนะครับ"
"หยุดเลยไอ้กร! เว้นน้องกูสักคนนึงเถอะ" พี่กล้ารีบห้ามเพื่อนของตัวเองทันทีเพราะรู้นิสัยกันดี
"ฮ่าๆ จะบ้าหรือไง?" พี่กรหลุดขำขึ้นมา
"จริงสิ! มัวแต่ทักทายจนลืมไปเลย" จู่ๆพี่กล้าก็นึกขึ้นมาได้ "ทำไมถึงได้กลับมาซะดึกดื่นป่านนี้ นี่มันก็เที่ยงคืนกว่าแล้วนะ! รีบตอบมาซะดีๆว่าใครมาส่ง?!"
"จะมาสืบสวนอะไรตอนนี้เนี่ยพี่?" ลลินทำตัวแทบไม่ถูกเพราะอยู่ต่อหน้ารักแรกที่อุตส่าห์ลบไปจากความทรงจำไปแล้ว "ฉันขอไปนอนก่อนนะคะ ง่วงไม่ไหวแล้ว"
"นี่ลลิน! ดื่มมาด้วยงั้นเหรอ? ตอบมาซะว่าไปดื่มกับไอ้หมาตัวไหนมา? ไม่งั้นพี่จะเอาไปฟ้องพ่อนะ!" พี่กล้าได้แต่โวยวายตามหล้งลลินที่กำลังเดินกลับเข้าห้องนอนของตัวเองอย่างไม่สนใจพี่ชายตัวเองเลย
"ฮ่าๆ" ทันใดนั้นก็ได้มีเสียงหัวเราะมาจากด้านหลัง
"มีอะไรน่าขำนักหรือไงไอ้กร?!" พี่กล้าหันไปตวาดใส่เพื่อนที่กำลังนั่งขำตัวเองอยู่
"นึกว่าจะขี้บ่นแค่กับกูแต่นี่กับน้องก็ไม่เว้นเหรอวะ?" พี่กรแซวถามกลับ "ไม่แปลกที่จะโดนทิ้งมาว่ะ"
"เห้ย! พูดแรงไปแล้วนะเว้ย" พี่กล้าคิดเื่น้องสาวจนลืมไปเลยว่าที่เรียกเพื่อนมาก็เพราะว่าตัวเองถูกสาวทิ้งมา
"เอาหน่าๆ เดี๋ยวกูพาไปแนะนำเด็ดๆให้"
"บ้าหน่า! พี่กรชมเราว่าสวยเนี่ยนะ?" ลลินถึงกับเขินหน้าแดงเมื่อนึกถึงคำพูดของพี่กร "จะว่าไปก็ไม่ได้เจอพี่กรเลยนับั้แ่พวกพี่ๆเรียนจบมหาลัยกันไป ยังหล่อเหมือนเดิมเลย.. ไม่สิ หล่อมากขึ้นกว่าเดิมซะอีก!"
"นี่ลลิน! ตั้งสติหน่อย หยุดเพ้อเจ้อได้แล้ว"
เช้าวันต่อมา..
ลลินที่ได้ตื่นขึ้นมาเพราะกลิ่นหอมโชยอย่างช่วยไม่ได้ "พี่กล้า..? พี่กร?!" เธอสะลึมสะลือเดินออกมาจากห้องด้วยชุดนอนลูกไม้สีดำที่แสนจะเบาบางอย่างปกติแต่สิ่งที่ผิดปกติก็คือตรงหน้าไม่ใช่พี่ชายที่คุ้นเคยของเธอ
แต่กลับเป็เพื่อนของพี่ชายที่เป็รักแรกซะได้
"แบบนี้มันอันตรายนะครับ" พี่กรเอ่ยขึ้นพร้อมกับจ้องร่างกายของอีกฝ่ายอย่างไม่ละสายตา "เอ่อ.. ขอโทษครับ พอดีจุดดึงสายตามันน่ายั่วยวนไปหน่อย ไม่สิ!"
"ขอโทษค่ะ!" ลลินเองก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องนอนของตัวเองทันทีก่อนที่จะจ้องมองตัวเองผ่านกระจก เธอไม่คิดเลยว่าชุดนอนของเธอจะค่อนข้างโป๊เปลือยขนาดนี้
"นี่มันน่าอายชะมัด! จะไปสู้หน้ายังไงไหว?"
ก็อกก- ก็อกก- ก็อกก-
เวลาผ่านไปสักพักเสียงเคาะประตูก็ได้ดังขึ้น ลลินจึงเปิดออกมาเพราะคิดว่าพี่ชายตัวเองเป็คนมาเรียกให้ไปทานข้าวเช้าแต่..
"เห็นว่าน้องลลินยังไม่ออกมาคงจะอึดอัดกับเื่เมื่อสักครู่สินะครับ พี่ขอโทษที่ทำตัวเสียมารยาทแบบนั้น" พี่กรเองก็รู้สึกผิดไม่ใช่น้อย "คือว่าพี่ทำข้าวเช้าให้เรียบร้อยแล้วนะ ก่อนไปเรียนก็อย่าลืมทานข้าวซะล่ะ ส่วนเื่พี่ชายเรา่นี้ก็อย่าเพิ่งไปกวนเขามาก"
"ถ้าอย่างนั้นพี่ขอตัวไปก่อนนะครับ"
ลลินที่ยังไม่ทันจะตอบอะไรเลยด้วยซ้ำแต่อีกฝ่ายก็ดันเดินจากไปซะแล้ว "ยังนิสัยดีเหมือนเดิมเลยนะพี่กร"
"ส่วนเื่เมื่อเช้า.. หรือว่าพี่เขาจะมีความชอบแนวนี้? จะบ้าหรือไง?!"
ณ มหาวิทยาลัย
"รีบตอบมาเลยนะว่าเมื่อคืนแกกับมาร์คไปถึงขั้นไหนกันแล้วน่ะ~" ทันทีที่เพื่อนของลลินได้เจอหน้าเธอก็รีบแซวขึ้นมาทันที "โอกาสเป็ใจซะขนาดนั้นคงจะคบกันแล้วใช่ไหมล่ะ? ที่สำคัญไปกว่านั้นพวกแกไปต่อกันที่ไหนดีกว่า? บ้านของแกหรือมาร์ค หรือพวกแกจะเปิดโร-"
"ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นแหละ" ลลินตอบกลับอย่างเรียบเฉย
"ห้ะ?! เป็ไปได้ยังไง?" ผู้เป็เพื่อนแทบไม่อยากจะเชื่อ "บรรยากาศเป็ใจซะขนาดนั้น.. ทำไมอีกฝ่ายทำอะไรให้แกไม่พอใจหรือไง?"
"ก็..เปล่า" เมื่อลลินนึกถึงเื่เมื่อคืนที่ก่อนกลับถึงบ้านนั้น..
"นี่ลลิน! ดื่มมากเกินไปแล้วนะ" ณ บาร์แห่งหนึ่ง เพื่อนของลลินรู้สึกเป็ห่วงเพื่อนที่สติค่อยๆหายไปทีละนิดละน้อย "เมาหนักขนาดนี้จะกลับยังไงเนี่ย?!"
"เปล่าสักหน่อย! ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ" ถึงปากจะปฏิเสธแต่ลลินนั้นเรียกได้ว่าเมาได้ที่ เธอเดินโซซัดโซเซเดินไปยังห้องน้ำด้วยความยากลำบาก
"เดี๋ยวผมช่วยเดินไปส่งให้ครับ" ชายหนุ่มเพื่อนรุ่นน้องต่างคณะที่แอบมองแอบสนใจลลินอยู่ก่อนหน้า เมื่อได้จังหวะเขาก็ได้อาสาพยุงตัวลลินไปห้องน้ำทันที
ทันทีที่เพื่อนๆได้เห็นท่าทางใกล้ชิดของทั้งสองก็อดแซวคู่จิ้นนี้เป็ไม่ได้
"พี่ลลินครับ ถึงแล้วครับ" ชายหนุ่มเดินหยุดอยู่ตรงหน้าห้องน้ำหญิงก่อนที่จะเรียกสติอีกฝ่ายกลับคืนมา "หวังว่าพี่จะเดินเข้าไปเองอย่างปลอดภัยนะครับ"
"อืม.." ลลินเดินคลำหาทางโดยการไต่ผนังไปเรื่อยๆจนในที่สุดก็ได้เดินเข้าไปในห้องน้ำหญิงสำเร็จ
"ถ้าเกิดอะไระโดังๆได้เลยนะครับ" ชายหนุ่มอดเป็ห่วงไม่ได้แต่ก็ไม่สามารถเข้าไปช่วยได้อยู่ดี
เวลาผ่านไปสักพักใหญ่
"พี่ลลิน!" ชายหนุ่มที่ยืนรออย่างบุกลี้ลุกลนเมื่อได้เห็นเป้าหมายก็รีบเข้าไปพยุงตัวของเธอทันทีด้วยความเป็ห่วง "พี่เข้าไปนานซะจนผมเกือบเข้าไปหาแล้วนะครับ"
"เอ่อ..นายคือ?" สติของลลินเองก็เริ่มดีขี้นถึงแม้ว่าจะไม่มากก็ตาม
"ผมมาร์คครับ" มาร์คแนะนำตัวอีกครั้งเพราะคิดว่าอีกฝ่ายไม่น่าจะจำอะไรได้ "พี่เป็ยังไงบ้างครับ?"
ลลินรู้สึกปวดหัวเป็อย่างมากจึงล้มลงไปซบไหลของอีกฝ่ายอย่างไม่ได้ตั้งใจ "ฉันอยากกลับบ้านนน~"
"อยากกลับบ้านเหรอครับ?" มาร์คทำตัวแทบไม่ถูกเพราะตอนนี้ร่างกายของทั้งสองใกล้ชิดกันมาก "พี่อยากให้ผมไปส่งพี่กลับบ้านใช่ไหมครับ?"
"อืมมม~" เสียงตอบรับจากลลินไม่รู้ว่าตั้งใจหรือไม่ตั้งใจแต่ช่างตอบถูกจังหวะเสียเหลือเกิน
"พี่ครับ ช่วยบอกที่อยู่หน่อยสิครับ" มาร์คที่กำลังพยุงตัวของลลินพร้อมกับกำลังเรียกแท็กซี่ไปด้วยแต่เขากลับไม่รู้ที่อยู่ของอีกฝ่ายเนี่ยสิ
ทันใดนั้นรถแท็กซี่ก็ได้ขับมาจอดอย่างพอดิบพอดี "พ่อหนุ่ม! จะไปหรือไม่ไป?" คนขับเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมขึ้นรถมาสักทีจึงเริ่มไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่
"ขอโทษครับ" มาร์คเริ่มเกรงใจจึงได้พาลลินขึ้นรถไปก่อน "ผมจะรีบโทรถามที่อยู่ของเพื่อนให้นะครับ ลุงสามารถขับไปก่อนได้เลยครับ เดี๋ยวผมจ่ายเต็มตามมิเตอร์เลยครับ"
"รีบๆเข้าล่ะ" ลุงแท็กซี่ไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์สักเท่าไหร่แต่ก็ไม่อยากก้าวก่ายเื่ของลูกค้ามากเกินไปจึงได้แต่ยินยอมทำตามแต่โดยดี
มาร์คไม่รอช้ารีบโทรหารุ่นพี่เพื่อนๆของลลินเพื่อถามหาที่อยู่เพื่อที่จะไปส่งถูกที่หมาย "ขอบคุณครับพี่ เอ่อ.. ไม่หรอกครับๆ พี่ลลินเค้าเมามากเลยครับ ครับๆ"
ก่อนที่เขาจะบอกจุดหมายปลายทางให้กับลุงแท็กซี่ก็ได้มองกลับมาหาลลินที่กำลังนอนซบไหล่ของเขาอยู่
"ไม่ระวังตัวเลยนะครับพี่ลลิน"
ณ อพาร์ทเม้นท์หรูแห่งหนึ่ง
มาร์คสงสารลลินที่ต้องเดินอย่างยากลำบากจึงได้ให้เธอขี่หลังของเขาไปพร้อมกับถามเบอร์ห้องของเธอไปด้วย
"พี่ลลินครับ เรามาถึงแล้วนะครับ" แต่ก็ไร้ปฏิกิริยาจากอีกฝ่าย "ถ้าจะให้ผมขึ้นไปส่งก็ช่วยบอกเบอร์ห้องของพี่หน่อยสิครับ" และเขาก็ได้สังเกตุว่าเสียงของเธอได้เงียบลงทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ก็จะคอยส่งเสียงให้ตลอด
"หรือว่าพี่จะรู้สึกตัวแล้วเหรอครับ?"
"ฮึก!" ลลินที่ถูกจับได้แทบจะทำตัวไม่ถูกเพราะตอนนี้กำลังอยู่บนแผ่นหลังของชายตรงหน้าอยู่ "เอ่อ.."
"พอจะยืนได้ไหมครับ? ถ้าไม่ได้ขี่หลังผมได้ตามสบายเลยนะครับ" มาร์ครู้สึกดีใจเป็อย่างมากที่อีกฝ่ายฟื้นคืนสติขึ้นมาแล้ว
"ขอโทษค่ะ ฉันเดินเองได้แล้วค่ะ" ลลินอับอายมาก
"อาการเป็ยังไงบ้างครับ? รู้สึกเวียนหัวปวดหัวมากไหมครับ?" มาร์คยังคงเป็ห่วงอีกฝ่ายอยู่เพราะจู่ๆก็ได้สติขึ้นมาก็น่าจะอาการไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่
"ไม่เป็ไรค่ะ จะว่าไปขอบคุณมากนะคะที่มาส่ง.." ลลินรับรู้ได้ตอนปลายๆของการอยู่บนรถแท็กซี่จึงรู้สึกทำตัวไม่ถูกสักเท่าไหร่ "ขอตัวก่อนนะคะ"
"เดี๋ยวครับ! คือว่าผมมีเื่สำคัญอยากจะถามพี่ครับ" มาร์ครวบรวมความกล้ารั้งอีกฝ่ายเอาไว้
"ค.คะ?" ลลินที่หมดสภาพแต่ภายในใจก็พอจะเดาออกว่าอีกฝ่ายอยากจะถามหรือพูดคุยเื่อะไร?
"ผมขอโอกาสจีบพี่ได้ไหมครับ?"
"หลังจากนั้นล่ะ?!" เพื่อนที่เห็นว่าลลินหยุดพูดตรง่สำคัญพอดีจึงได้เอ่ยถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้
"ก็ต้องปฏิเสธไปอยู่แล้วสิ!" ลลินยอมรับเลยว่าหลังจากที่ได้ยินประโยคนี้น สติสตังของเธอก็ได้กลับมาอย่างครบถ้วนกันเลยทีเดียว
"ยัยลลิน! ทำไมแกถึงปฏิเสธล่ะ?" เพื่อนโวยวายใหญ่เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมลลินถึงได้ปฏิเสธ
"ฉันรู้นะว่าแกกำลังคิดจะทำอะไรน่ะโฟร์" ลลินเข้าใจถึงความหวังดีจากเพื่อนแต่เธอยังไม่พร้อมจริงๆ
กริ๊งง กริ๊งง กริ๊งง
แต่ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ของลลินก็ได้ดังขึ้นมา
"ค่ะพ่อ" ลลินกดรับสายทันที "พี่กล้าเหรอคะ?" เธอแปลกใจมากที่พ่อโทรมาถามเื่ของพี่ชายซะงั้น "ติดต่อพี่ไม่ได้เหรอคะ? ยังไม่ตื่นหรือเปล่าคะ? แต่ตอนนี้ก็เที่ยงแล้ว.." ลลินเองก็เริ่มสงสัยเพราะปกติแล้วพี่ชายของเธอเป็คนตื่นเช้าเพราะต้องตื่นไปทำงานทุกวัน "หรือว่าวันนี้เป็วันหยุดของพี่หรือเปล่าคะ?"
"ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูจะรีบกลับไปดูพี่ให้ค่ะ" ถึงแม้ว่าลลินจะไม่ได้สนใจพี่ชายตัวเองมากนักแต่ได้รับคำสั่งมาจากผู้เป็พ่อให้ไปดูอาการของพี่ชายสักหน่อยว่าเป็อะไร
"เกิดอะไรขึ้นเหรอ?" โฟร์เกิดสงสัยขึ้นมาเพราะฟังจากน้ำเสียงของเพื่อนค่อนข้างจริงจังน่าดู
"ฉันต้องกลับไปดูพี่ชายแปปนึงน่ะ" ลลินตอบไปพร้อมกับโทรหาพี่กล้าไปด้วย "ไม่รับสายจริงด้วย.. งั้นฉันขอกลับบ้านไปแปปนึงนะ อาจจะมาไม่ทันคาบแรกของ่บ่าย แต่เดี๋ยวฉันจะรีบกลับมาให้ทันคาบที่สองแล้วกัน"
"เออๆ ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันจดเนื้อหาที่เรียนให้" ถึงแม้ว่าโฟร์จะยังไม่รู้เหตุผลที่แน่ชัดแต่เธอก็ไม่คิดจะไขข้อสงสัยในขณะที่อีกฝ่ายดูท่าทางรีบมากขนาดนี้
"ขอบคุณนะ" ลลินตอบกลับก่อนที่จะโบกเรียกแท็กซี่กลับทันที
ณ อพาร์ทเม้นท์แห่งหนึ่ง
ลลินรีบกลับเข้าห้องมารีบเดินตรงดิ่งไปยังห้องนอนของผู้เป็พี่ชายทันที เธอก็คิดเอาไว้แล้วว่ามันค่อนข้างแปลกที่พี่กรมาหาพี่ชายของเธอั้แ่เมื่อคืนแล้ว ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยมานานหลายต่อหลายปี
"อ้าวน้องลลิน?"
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นทำเอาลลินสะดุ้งขึ้นมาทันที
"พี่กร?!"
131
