"สวัสดีค่ะพี่ๆ" ฉันเดินเข้าร้านสะดวกซื้อ พร้อมทักทายพี่ที่ทำงานกัน
"สวัสดีจ้าน้องหม่อน วันนี้ยืนเค้าเตอร์หนึ่งนะเชียร์ขนมด้วย พี่ปืนผู้จัดการสั่งมาว่าวันนี้ต้องได้ยอดที่เยอะกว่าทุกวัน" พี่อลิซที่เป็สาวสองตอบกลับพร้อมสั่งงาน
"โอเคค่ะ" ฉันตอบเศร้าๆยังเอาตัวเองออกจากเื่นั้นไม่ได้เลย เสียใจแค่ไหนก็ต้องมาทำงาน
"ยังไม่ดีขึ้นเลยหรอ นี่ก็หยุดไปสองวันแล้วนะ เป็คนอื่นโดนพักงานไปแล้ว ไม่เข้าใจพี่ปืนเลยจะเก็บเอาไว้ทำไม แยกแยะไม่ออกหรอ งานกับเื่ส่วนตัวอ่ะ" เสียงผู้หญิงในเค้าเตอร์พูดขึ้น
"นางดาวไปทำงานเค้าเตอร์สามไป ไม่ต้องสาระแนเื่ของเด็กมันหรอกนะ ไปเก็บของไปหม่อน" พี่อลิซตอบแทน
วันนี้ต้องร่าเริง ยิ้มให้มากกว่าทุกวัน
"สวัสดีค่ะ เชิญค่ะ" ฉันทักทายลูกค้าที่เดินเข้ามาใช้บริการร้านเรา
"เป็ผู้หญิงโง่ ก็ต้องอยู่แบบโง่ๆ สมควรแหละที่โดนทิ้งเจอคนดีๆไม่เอาเป็ฉันนะไม่ปล่อยไปง่ายๆหรอก" พี่ดาวที่ยืนถัดไปอีกเค้าเตอร์พูดขึ้น
"แยกแยะเวลางานหน่อยนะคะ เผือกให้ถูกเวลาค่ะ" ฉันพูดแบบไม่มองหน้า
"อีหม่อน!! อย่ามาถือว่าพี่ปืนตามใจให้ท้ายและจะมากล้าพูดจาแบบนี้กับผู้ใหญ่นะ" พี่แพรวที่ยืนจัดของข้างพี่ดาวพูดขึ้น
"พวกแกสองคนถ้าจะมาทะเลาะกับเด็กเชิญออกไปจัดของด้านนอกค่ะ เชิญ!!!" พี่อลิซพูดแบบหงุดหงิด
"หม่อนไปเองพี่ วันนี้ถ้าคิดเงินคงทอนเกินแน่ๆ ???? " ฉันพูดและเดินออกไปทันที ก็มาทำงานแล้วเจอแบบนี้ จะหายเศร้าได้ไงอ่ะ -,-
1K
