เสียงสัญญาณเตือนให้รัดเข็มขัดนิรภัยภายในห้องโดยสารชั้นธุรกิจ (Royal Silk Class) ของสายการบินไทยดับลงช้าๆ
ผมหันไปจ้องมองออกนอกหน้าต่างกระจกใสบานเล็ก เห็นปุยเมฆสีขาวนุ่มนิ่มลอยฟ่องอยู่ใต้ปีกเครื่องบินขนาดใหญ่ ท้องฟ้าเบื้องบนเป็สีฟ้าเข้มจัดจ้าไร้ขอบเขต ผมหันกลับมาซบหน้ามองร่างสูงใหญ่ข้างกายอย่างตื่นเต้น พี่ไมค์กำลังเอนเบาะปรับนอนราบร้อยแปดสิบองศา ทว่าสายตาคมกริบสีเทาเข้มกลับกำลังจับจ้องมองความซนของผมด้วยความรักใคร่ระคนเอ็นดู มือหนาของเขาเอื้อมมาจับกระชับมือผมไว้แน่นช้อนยกขึ้นไปกดจูบเบาๆ ที่หลังมือผมอย่างอ่อนโยนจนพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินที่เดินผ่านลอบยิ้มเอ็นดูในความหวานชื่นของพวกเราสองคน
"ตื่นเต้นมากเลยเหรอครับคนดี? ไม่นอนพักผ่อนหน่อยเหรอครับ บินตั้งสิบกว่าชั่วโมงนะ"
พี่ไมค์เอ่ยถามเสียงนุ่มทุ้มแกมหยอกเมื่อเห็นผมนั่งหลังตรงแน่วจ้องมองจอสลับกับวิวข้างนอกไม่หยุด
"ตื่นเต้นสิครับ ผมไม่เคยบินไฟลท์ยาวขนาดนี้ในชั้นธุรกิจมาก่อนเลยนี่นา"
ผมตอบยิ้มกว้าง แววตาเป็ประกายประดุจเด็กน้อยได้ของเล่นชิ้นใหม่
"แถมเบาะนอนก็สบายมาก ปรับนอนราบได้เหมือนเตียงนอนที่บ้านเลยล่ะครับ อาหารที่เสิร์ฟก็อร่อย มีขนมหวาน มีน้ำเกรปฟรุตสดๆ ให้ดื่มตลอดเวลาเลยด้วย พี่เลี้ยงผมบริการดีจังครับ "
"ก็พี่เลี้ยงคนนี้คลั่งรักเด็กดีนี่ครับ... อยากให้หนูได้รับสิ่งที่ดีที่สุดเสมอ"
พี่ไมค์หัวเราะทุ้มต่ำลูบหัวผมแ่เบาก่อนจะช่วยดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาห่มคลุมไหล่ให้ผมอย่างแสนใส่ใจและเอนหลังนอนเคียงข้างกุมมือผมไว้แน่นพากันเข้าสู่ห้วงนิทราแสนหวานตลอดระยะการเดินทางข้ามทวีป
ผมหลับๆ ตื่นๆ อยู่บนเครื่องบินจนกระทั่งเครื่องร่อนลงจอดช้าๆ ที่ท่าอากาศยานลอนดอนฮีธโรว์ (LHR) สหราชอาณาจักรยามเย็น แสงอาทิตย์สีส้มเหลืองสะท้อนขอบฟ้าเื้ั ลมหนาวบางเบาของฤดูใบไม้ผลิพัดโชยมาปะทะผิวแก้มทันทีที่ก้าวเดินออกจากตึกอาคารผู้โดยสาร ผมสะดุ้งตัวโยนน้อยๆ เพราะความเย็นฉี่สิบสององศาที่แผ่เข้ามาล้อมรอบตัวซึ่งแตกต่างจากอุณหภูมิประเทศไทยหลายเท่าตัว
พี่ไมค์รีบคลี่เสื้อแจ็กเก็ตกันลมสีครีมตัวเก่งที่เขาเตรียมไว้สวมทับบ่าแคบของผมดึงซิปขึ้นให้จนมิดคอ คอยจัดปกเสื้อให้เรียบร้อย
"บอกแล้วไงครับว่าลอนดอนเย็นกว่าไทยเยอะ ห้ามดื้อไม่ใส่เสื้อกันหนาวนะคนดี"
"อื้อ... ขอบคุณครับพี่ไกด์สุดหล่อ"
ผมพึมพำยิ้มหวานส่งให้ร่างสูงใหญ่ที่กุมมือผมนำทางไปขึ้นรถแท็กซี่สีดำทรงคลาสสิก (Black Cab) เพื่อมุ่งหน้าตรงสู่ที่พัก
รถเคลื่อนผ่านท้องถนนของลอนดอนผ่านตึกรามบ้านช่องก่ออิฐสีส้มแดงคลาสสิกข้ามสะพานข้ามแม่น้ำเทมส์ จนกระทั่งจอดลงที่หน้าทางเข้าสุดอลังการของโรงแรมเดอะซาวอย (The Savoy Hotel) โรงแรมระดับห้าดาวชื่อดังระดับโลกที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน พนักงานต้อนรับในชุดสูททักซิโด้สีดำผ่าเผยรีบก้าวเข้ามาเปิดประตูรถและขนกระเป๋าเดินทางสองใบใหญ่ของเราเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว ภายในตกแต่งด้วยสไตล์เอ็ดเวิร์ดเดียนย้อนยุคดูหรูหราอลังการประหนึ่งพระราชวังโบราณ
เมื่อก้าวเท้าเข้ามาในห้องสวีทสุดหรูหรา ผมถึงกับร้องอุทานออกมาด้วยความตื่นตาตื่นใจ วิ่งตรงดิ่งไปที่หน้าต่างบานกว้างที่ยื่นออกไปเห็นทัศนัยภาพของแม่น้ำเทมส์ไหลเอื่อยเฉื่อย และมีชิงช้า์ลอนดอนอาย (London Eye) ตั้งตระหง่านอยู่ฝั่งตรงข้ามสะท้อนแสงไฟสีกะพริบระยิบระยับยามค่ำคืนอย่างงดงามตระการตา ห้องน้ำมีอ่างอาบน้ำหินอ่อนสีขาวนวลใบโตพร้อมชุดเครื่องหอมกลิ่นลาเวนเดอร์และไม้สนที่พี่ไมค์ชอบ
"โหยยย! สวยมากเลยครับพี่ไมค์ วิวตรงนี้สุดยอดไปเลย"
ผมะโลั่นห้องะโโลดเต้นเหมือนเด็กน้อยล้มตัวลงนอนกลิ้งบนฟูกเตียงนุ่มบิดี้เีไปมา
พี่ไมค์ก้าวตามเข้ามาจากด้านหลังสวมกอดเอวบางของผมไว้แน่น วางคางมนเกยพาดไหล่แคบมองดูวิวแม่น้ำคู่กัน
"ชอบไหมครับคนดี? พี่ตั้งใจเลือกห้องนี้เพื่อหนูโดยเฉพาะเลยนะ คืนนี้พักผ่อนให้เต็มอิ่ม พรุ่งนี้พี่จะพาเดินเที่ยวไฮด์ปาร์คและดื่มน้ำชายามบ่ายฉลองกันครับ"
"ชอบมากที่สุดเลยครับพี่ไมค์..."
ผมเอี้ยวหน้าไปหอมแก้มสากของเขาฟอดใหญ่เพื่อแสดงความรักแก้เขิน
เช้าวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าลอนดอนเป็สีเทาหม่นบางเบาตามสไตล์อังกฤษ ทว่าอากาศหนาวเย็นสดชื่นพัดโชยมาเบาๆ พวกเราชวนกันสวมชุดกันหนาวตัวเก่งกุมมือหนาเดินทอดน่องเข้าไปในสวนสาธารณะไฮด์ปาร์ค (Hyde Park) สวนกว้างใหญ่สีเขียวขจีใจกลางลอนดอน ต้นไม้ใหญ่ผลิใบอ่อน ดอกทิวลิปและดอกแดฟโฟดิลสีเหลืองสดใสบานสะพรั่งอวดโฉมล้อสายลมเย็น
ในสวนมีกระรอกน้อยขนฟูน่ารักวิ่งเพ่นพ่านเต็มไปหมด ผมตื่นเต้นมากรีบก้าวเท้าเข้าไปหวังจะยื่นถั่วฝักยาวให้มันทาน แต่พอเ้าตัวจ้อยะโพุ่งเข้าหาเพราะนึกว่ามีอาหาร ผมกลับใกรีดร้องวิ่งกลับมาโผเข้าอ้อมแขนกว้างของพี่ไมค์ทันที พี่ไมค์กอดรับผมลอยเหนือพื้นพลางหัวเราะร่าด้วยความเอ็นดู
ยิ่งพอเวลาพ่นลมหายใจออก ไอความร้อนในร่างกายปะทะอากาศหนาวจนกลายเป็ไอสีขาวๆ พ่นฟุ้ง ผมชี้ชวนพี่ไมค์ดูอย่างตื่นเต้น
"พี่ไมค์ดูสิครับ ผมเหมือนรถไฟหัวจักรไอน้ำเลย พ่นควันปุ๋ยๆ ได้ด้วยล่ะครับ"
"หึๆ ใช่ครับ รถไฟหัวจักรขี้ตื่นกระรอกน้อยที่สุดในโลก"
พี่ไมค์หยอกเย้าดึงแก้มนุ่มผมเบาๆ
"มันะโเร็วเกินไปนี่ครับพี่ไมค์ ใหมดเลย"
ผมบ่นงุบงิบใบหน้าแดงซ่านซบหน้าลงอกแกร่งเขาแก้เขิน
ผมสวมเสื้อไหมพรมคอเต่าสีครีมทับแจ็กเก็ตยีนส์และรองเท้าผ้าใบเท่ๆ เดินแกว่งแขนไปมาหัวเราะร่าเริง พี่ไมค์คอยยกกล้องถ่ายรูปคู่ใจขึ้นมากดซัตเตอร์บันทึกภาพของผมในมุมต่างๆ ตลอดการเดินเล่น ทุกครั้งที่แสงแฟลชกะพริบและเสียงชัตเตอร์ดังขึ้น ผมก็จะหันไปฉีกยิ้มหวานหรือโพสท่าตลกๆ แกล้งเขา
่บ่ายแก่ๆ พวกเราย้ายร่างเข้ามานั่งอยู่ในห้องอาหารเทมส์ฟอยเยอร์ (Thames Foyer) ภายในโรงแรมเดอะซาวอยเพื่อทานชุดน้ำชายามบ่ายสุดหรูหราแบบอังกฤษแท้ (Traditional Afternoon Tea) เสียงดนตรีเปียโนสดบรรเลงคลอเบาๆ สร้างบรรยากาศโรแมนติกอบอุ่นชวนฝัน พนักงานเสิร์ฟจัดวางชั้นขนมหวานสามชั้นที่มีสโคนร้อนๆ แซนด์วิชชิ้นพอดีคำ และขนมเค้กหน้าตาสวยงาม พร้อมกาน้ำชากระเบื้องเคลือบส่งกลิ่นหอมกรุ่นของใบชาเอิร์ลเกรย์อบอวล
ผมหยิบสโคนร้อนๆ ขึ้นมาผ่าครึ่ง ทาคล็อตเต็ดครีมเนื้อเนียนหนาหนุ่มและแยมสตรอเบอร์รี่สีแดงฉ่ำยัดเข้าปากคำโตจนเนื้อครีมเลอะมุมริมฝีปากอิ่มอย่างลืมตัว
"อร่อยมากเลยครับพี่ไมค์ ครีมมันนุ่มนวลมันหอมสุดๆ เลย"
ผมเอ่ยตาโตปากเคี้ยวหนึบหนับ
พี่ไมค์หลุดหัวเราะทุ้มต่ำอบอุ่นแสนรักใคร่ โน้มตัวข้ามโต๊ะน้ำชาเอื้อมมือหนามาใช้นิ้วโป้งปาดเช็ดคราบครีมที่มุมปากของผมช้าๆ ก่อนจะนำนิ้วนั้นเข้าปากชิมเบาๆ พลางส่งสายตาเย้ายวนเชื่อมหวานมาให้
"อืม... หวานมันจริงๆ ครับ แต่พี่คิดว่าริมฝีปากของหนูคงจะหวานกว่าครีมนี้เยอะเลยล่ะนะ"
"พี่ไมค์บ้า คนเยอะแยะพูดอะไรก็ไม่รู้"
ผมหน้าร้อนผ่าวเขินอายก้มหน้าก้มตาจิบชาร้อนแก้เขินแทบไม่ทัน ท่ามกลางเสียงหัวเราะเอ็นดูของร่างสูงใหญ่ตรงหน้า
ผมจิบชาอุ่นลบรสหวานแล้วหันไปถามพี่ไมค์ถึง่ชีวิตที่เยอรมัน
"พี่ไมค์เคยเล่าว่ามิวนิกหนาวกว่านี้อีกไหมครับ? ่หน้าหนาวเป็ยังไงบ้างเหรอครับ?"
"ครับ หนาวกว่าลอนดอนเยอะเลยครับ หิมะตกหนามากและอากาศเย็นจนปากชาเลยล่ะ แต่ถ้ามีหนูไปอยู่เคียงข้างกันแบบนี้ พี่คิดว่าหิมะหนาแค่ไหนก็คงอบอุ่นที่สุดแล้วล่ะครับคนดี"
พี่ไมค์กระซิบตอบสายตาอบอุ่นลึกซึ้งกุมมือผมไว้ใต้โต๊ะน้ำชาแ่า
พวกเราพูดคุยถึงแผนการเดินทางต่อไปปารีสด้วยรถไฟยูโรสตาร์ (Eurostar) ข้ามทะเล
"รถไฟยูโรสตาร์วิ่งลอดใต้ทะเลจริงๆ เหรอครับพี่ไมค์? มันจะน่ากลัวไหมเนี่ย มืดตึ๊ดตื๋อเลยหรือเปล่าครับ"
"ไม่น่ากลัวเลยครับคนดี เป็อุโมงค์ยาวๆ ใต้ทะเลแคบอังกฤษ แปดสิบนาทีก็ข้ามฝั่งแล้วครับ ถ้าหนูกลัวก็นอนกอดแขนพี่ไว้แน่นๆ นะครับ พี่คอยปกป้องเราเอง"
ยามค่ำคืนหลังจากทานมื้อเย็นเสร็จ พวกเราสั่งรูมเซอร์วิสเป็ซุปร้อนๆ และช็อกโกแลตร้อนอุ่นๆ ขึ้นมาดื่มกันในห้อง สลัดชุดชั้นนอกออกสวมเพียงชุดคลุมอาบน้ำขนสัตว์หนานุ่มสีขาวสะอาด ผมขึ้นไปนั่งกอดเข่าพิงอกแกร่งของพี่ไมค์บนโซฟาตัวยาวตัวใหญ่ริมหน้าต่าง ทอดจักษุมองดูเงาสะท้อนดวงไฟระยิบระยับของลอนดอนอายบนผิวน้ำสีดำของแม่น้ำเทมส์
"มีความสุขที่สุดเลยครับพี่ไมค์..."
ผมพึมพำหลับตาพริ้มรับััจูบแสนละมุนจากเขา
"พี่ก็มีความสุขมากครับลูกคลื่น... พรุ่งนี้เราเตรียมเดินทางไปปารีสกันต่อนะครับคนดี"
พี่ไมค์บอกเสียงหวาน
วันเวลาในลอนดอนหมุนเวียนผ่านพ้นไปอย่างหวานชื่นและงดงามราวภาพฝัน โลกทั้งใบของพวกเราอบอวลไปด้วยความสุขสงบแสนหวานและไอรักมั่นคงปลอดภัยตลอดการท่องเที่ยวต่างแดนที่แสนพิเศษ
9K
