รักนี้ต้องออนไลน์

ร่างของหญิงสาวค่อย ๆ ล้มตัวลงนอนหงายมองดูท้องฟ้าลมพัดอ่อนๆ แดดไม่ถึงกับแรงมาก ได้กลิ่นหอมของใบไม้ใบหญ้าจาง ๆ แถมอากาศยังเย็นสบายจนไม่อยากทำอะไร “เฮ้อ ค่อยยังชั่วหน่อย” เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย นี่อาจเรียกได้ว่าเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดตั้งแต่เข้าเกมแลนนิก้าเลยทีเดียว‘นอนอยู่ห้องนี้จนออฟไลน์เลยดีไหมนะ?’ ในใจคิดอย่างนั้นแต่อีกใจก็อยากผ่านด่านนี่ให้ได้ อาจเพราะเธอทรมานจนถึงจุดนี้ได้แท้ๆ จะมาหยุดโดยที่ไม่แน่ว่าอีกนิดเควสก็จบละก็ เธอคงเสียดายตลอดชีวิตแต่... นี่มันก็แค่เกม มันควรจะต้องจริงจังโดยต้องทรมานตัวเองแบบนี้งั้นเหรอ?‘... นั่นสินะ’คิดดังนั้นเธอก็ตัดสินใจว่าจะนอนอยู่เฉยๆ เลิกคิดเลิกสนใจ ทั้งความสมจริง เรื่องราวที่ผ่านมา แม้กระทั่งแสงสีขาวเป็นประกายที่อยู่บนยอดต้นไม้ เธอก็จะไม่มองมันเด็ดขาด“ฮึม ฮาห์...” สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด หลับตาลง ซึมซับบรรยากาศที่ไม่มีแล้วในโลกจริง นี่ถ้าเกมนี้มันไม่มีปัญหาบ้าๆละก็ เธอคงเข้ามาท่องเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจในเกมทุกวัน น่าเสียดายจังน้า“เออ สวัสดีฮะ”“...”เรไรคิ้วขมวด เหมือนว่าเธอจะได้ยินเสียงเด็กกำลังทักทายเธอ แต่ที่นี่เนี่ย? มันเป็นไปไม่ได้ เด็กที่ไหนจะมาอยู่ที่นี่กัน ไม่มีทาง!“...พี่สาว จะไม่สนใจผมหน่อยเหรอ” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้งพร้อมแรงสะกิด สัมผัสที่ต้นแขนทำเอาใจของเรไรกระตุกวูบเบิกตากว้างมองตามเสียงนั้นด้วยความตกใจ“...” เดี๋ยว! ช็อกค้างจนพูดอะไรไม่ออก ได้แต่มองเด็กที่กำลังส่งยิ้มมาให้เด็กคนนี้มาจากไหน?!เด็กน้อยน่ารักผิวขาวซีดดวงตากลมโตสีดำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ดูแล้วน่าจะไม่เกินแปดขวบ สวมเสื้อและกางเกงผ้าฝ้ายสีขาวหลวมโพรกจนเผยให้เห็นไหล่เล็ก ๆตึกตัก ไม่รู้ทำไมอยู่ ๆ ใจของเรไรก็เต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก ความคิดมากมายถูกกลบด้วยสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ของเด็กคนนี้ความสมเหตุสมผลเหรอ คืออะไร? จะมาหาเรื่องแบบนั้นในเกมเนี่ยนะ ช่างมันแล้ว!หมับ! “โอ๋ๆ พี่สาวแค่ตกใจ อย่าร้องไห้นะคะ” เรไรรีบกอดอีกฝ่ายปลอบ อาจเรียกได้ว่าอาการคนรักเด็กกำเริบ นั่นทำให้อีกฝ่ายถึงกับสะดุ้งเด็กหนุ่มนิ่งค้างทำอะไรไม่ถูก สีหน้าที่ดูไร้เดียงสาแปลเปลี่ยนเป็นเย็นชาวูบหนึ่งก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้ไร้เดียงสาเหมือนเดิม “พี่สาว ผมหายใจไม่ออก” รีบพูดพร้อมพยายามแกล้งดันร่างหญิงสาวเบาๆ เมื่อเรไรได้ยินก็รีบผละออกทันที “ขอโทษจ๊ะ เออ ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่เหรอ หลงทาง?... ไม่สิ” เรไรจับไหล่เด็กน้อยอย่างแผ่วเบามองอย่างเป็นห่วง ก่อนชะงักเมื่อเริ่มกลับมามองเห็นความไม่สมเหตุสมผลอีกครั้ง‘หรือว่าเด็กนี่เป็นเอไอของเกม? แต่เอไอเด็กในนี้เนี่ยนะ?!’ มันมีความเป็นไปได้หลายทาง ถ้ามองว่าตลอดทางที่ผ่านมาเจอแต่สิ่งน่ากลัวและเลวร้าย เด็กนี่ต้องไม่ธรรมดาแน่ แต่ถ้าเด็กคนนี้เป็นเพียงเอไอธรรมดา ก็คงเป็นเอไอที่น่าสงสารที่สุด“พี่สาว... พี่สาวเงียบแบบนี้ รังเกียจผมเหรอฮะ? อึก.. ฮือ อย่ารังเกียจผมเลยนะฮะ” ขณะที่นิ่งเงียบ เด็กหนุ่มตรงหน้ากลับเริ่มน้ำตาคลอมองตน ท่าทางและน้ำเสียงสร้างความปวดใจให้กับเรไรจนเธอกัดริมฝีปากแน่นแล้วโอบกอดอีกครั้ง เรื่องสงสัยนั้นช่างมันก่อนละกัน“ขอโทษจ๊ะ อย่าร้องเลย พี่สาวคนนี้ไม่ได้รังเกียจ... เดี๋ยวนะ เมื่อกี้เธอบอกว่าพี่สาวเหรอ?” ผละออกมาดูหน้าเด็กหนุ่มที่ทำหน้างงๆ “เธอดูออกได้ไงว่าฉันเป็นผู้หญิง?” ดวงตาแวววาว รู้สึกจิตใจพองโต นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนเรียกเธอว่า พี่สาว!“พี่สาวก็ต้องเป็นผู้หญิงสิฮะ แถมสวยม๊ากมาก” เด็กน้อยพูดออกมาแล้วส่งยิ้มมาให้ เพียงแค่นั้นจิตใจและความต้องการของเรไรก็เหมือนถูกเติมเต็ม “...พี่สาว! เป็นอะไรฮะ?! พี่สาวร้องไห้ทำไม? ผมพูดอะไรผิดเหรอ?” เด็กน้อยเบิกตากว้างตกใจกับสิ่งที่เห็น เขากำลังประมวลผลว่าพูดอะไรผิดไปไหงถึงร้องไห้แทนเขาได้ ก่อนจะชะงักแล้วขมวดคิ้วกับความรู้สึกบางอย่างที่เกิดขึ้น‘นี่ฉันดีใจจนน้ำตาไหลเลยเหรอเนี่ย?...ฮะๆ’ เรไรรีบเช็ดน้ำตาแล้วส่งยิ้มให้ “ไม่มีอะไรหรอก ...ว่าแต่เธอชื่ออะไรเหรอ? ฉันชื่อเรมินไรนะ สรุปแล้วบอกฉันได้ไหมว่ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” เธอไม่อยากคิดอะไรมากแล้ว มองเด็กตรงหน้าอย่างอ่อนโยนแล้วลูบแก้มเช็ดคราบน้ำตาให้“ผม... ชื่อเควทฮะ” ดวงตาเหม่อมองหญิงตรงหน้าจากนั้นก็ก้มหน้าลงเหมือนคิดอะไรบางอย่างเห็นดังนั้นเรไรก็เดาว่าเด็กนี้เป็นเอไอแน่นอน และคงถูกกำหนดคำพูดมาแค่บางคำ แต่ถึงอย่างนั้นเอไอในเกมแลนนิก้าขึ้นชื่อเรื่องความสมจริงและสามารถพัฒนาได้ เธอจึงเชื่อว่าถ้าสนิทกับเด็กคนนี้มากขึ้นเขาก็คงจะบอกเอง“ถ้าลำบากใจก็ไม่ต้องพูดก็ได้เควท ว่าแต่... พอจะมีของกินไหม แหะๆ” ผิดไหมที่ฉันจะขอของกินจากเอไอเด็ก... ไม่ผิดหรอกๆ ใช่ๆ ไม่ผิดๆ“ไม่มีของกินเลย ถึงงั้นผมก็อยู่ที่นี่มานานมาก นานจนผม...” สายตาของเควทเหม่อมองไปข้างหน้าอย่างเลื่อนลอยเหมือนกำลังคิดถึงความหลังที่ยาวนาน“ผมอยากออกไปจากที่นี่” เควทเอ่ยขึ้นออกไปจากที่นี่... ช่างตรงกับสิ่งที่เรไรคิดมาก ขนาดเวลาไม่ชั่วโมงที่ติดอยู่ในนี้ยังทรมาน แล้วเควทล่ะ? ถึงจะเป็นเอไอแต่ก็มีความนึกคิด อารมณ์ การแสดงออก แถมเอไอเองก็ยังมีกฎหมายคุ้มครอง จนทุกคนต่างปฏิบัติกับเอไอเหมือนมนุษย์คนหนึ่งเลยทีเดียวเรไรจ้องมองอีกฝ่ายอยู่นาน ใช่ เธอรักเด็ก นั่นทำให้ตัดสินใจได้ในที่สุด“ฉันจะพาเธอออกไปเอง” กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังพอเควทได้ยินก็เบิกตากว้างแล้วถามเพื่อความแน่ใจ “พะ...พี่สาวจะพาผมออกไปจริง ๆ เหรอฮะ?”“อึม! จริงสิ!”ฉันตอบอย่างมั่นใจ ถ้ามีเป้าหมายเธอก็จะทำภารกิจต่อให้จบ แต่ถ้าไม่สำเร็จพาเควทออกไปไม่ได้ ตอนออฟไลน์ก็แค่ให้ปู่ของยัยน้ำจัดการแค่นั้นเอง!“เอ่อ งั้น...พี่สาวรับผมเป็นคู่ครองได้ไหมฮะ”“...” หา ว่าไงนะ?! “...แค่กๆ เออ...ผู้ปกครองใช่ไหมเควท?” ถึงกับสำลัก เควทอาจจะพูดผิด ก็นะ ใช่แน่ๆ เรไรได้แต่คิดในแง่ดี-คุณจะรับเควท เป็นคู่ครองหรือไม่?-กึก!“เดี๋ยว ไม่สิ!” ตอบกลับไปทันที-คุณได้ปฏิเสธคำขอของเควท-บ้า... ระบบมันบ้าไปแล้ว นั่นเด็กนะ! เธอรีบหันไปหาเควททันที“เควท เข้าใจความหมายของคำว่าคู่...”“อึก...พี่สาว พี่สาวเกลียดผมใช่ไหม พี่สาวจะปฏิเสธผม ทั้ง...ทั้งๆที่พี่สาวบอกจะพาผมออกไป” ยังไม่ทันที่เรไรพูดจบเควทเอ่ยเสียงสั่นทันที เสียงขึ้นจมูกทำเอาเรไรเลิ่กลั่ก อีกทั้งนัยน์ตาสั่นไหวจนหญิงสาวรู้สึกวูบในใจ“ปะ...เปล่า คือ...” เธอรีบพยายามอธิบาย “เรื่องคู่ครองมันฟังดูแปลกๆ แบบ คู่ครองคือคู่ครอบครองใช่ไหม แต่...” ลิ้นพันกันไปหมด ไม่รู้เพราะน้ำตาที่ไหลนองแก้มป่องนั่นหรือสายตาน่าสงสารของเควททำให้คิดอะไรไม่ค่อยออก-คุณจะรับเควท เป็นคู่ครองหรือไม่?- และเป็นอีกครั้งที่ระบบถาม แต่ตอนนี้ฉันไม่ได้สนใจมันแล้ว“พี่สาว พี่สาวสัญญานะฮะ ว่าจะไม่ทิ้งผม” เด็กหนุ่มเชยตาชื้นๆมองฉัน มันเป็นสายตาที่อ้อนวอน แล้วใจของคนรักเด็กมีหรือจะปฏิเสธ เธอพยักหน้าตอบรับอย่างรวดเร็ว“อึม พี่จะไม่ทิ้ง... ”-คุณได้รับเควท มังกรในตำนานที่หายสาบสูญ เป็นคู่ครอง ยังไม่ได้ประกอบพิธี จึงมีสถานะเป็นคู่หมั้น20%-“...” เดี๋ยวนะ ว๊อท!“เย่ พี่สาว พี่เป็นคู่หมั้นผมแล้ว อย่านอกใจผมด้วยล่ะ คิกๆ” ไม่ว่าเปล่ากระโดดกอดเธอดังหมับ ในขณะที่เรไรยังคงไร้สติอยู่ “ผมดีใจที่พี่สาวไม่รังเกียจผม ผมชอบพี่ที่สุด” ไม่พอยังเอาแก้มมาถูไหล่เธออีก ถ้ามีสติเธอคงรู้สึกฟิน แต่...เรไรนั่งนิ่ง อ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออก คำว่าคู่หมั้น กับเด็กน้อย และคุก ลอยวนอยู่ในหัว‘...นี่เรา เราถูกเด็กล่อลวงใช่ไหม?’ ได้แต่ถามซ้ำแล้วซ้ำเล่า พอหันไปมองเควทที่ผละออกไปนั่งข้างๆ อยู่ๆเด็กหนุ่มเริ่มเปลี่ยนร่าง มีปีกเหมือนปีกค้างคาวสีดำงอกออกมา แถมยังมีเกล็ดสีดำโผล่ขึ้นมามาให้เห็นเล็กน้อย แล้วยังมีเขาด้วย! มันช่างเหมือนที่ลักซ์เคยทำนายไว้…‘... ไม่ๆๆๆ’ สะบัดหัวไล่ความสับสนออกไป มองดูอีกฝ่ายที่ยิ้มแย้มร่าเริงในคราบมังกรน้อย ดูเท่และน่ารักมาก จะว่าไปในเกมแลนนิก้านั้นผู้เล่นสามารถเลือกเผ่าต่างๆได้โดยทำภารกิจต่างๆ เห็นเควทแล้วก็รู้สึกว่าอยากเป็นเผ่ามังกรขึ้นมาเลยทีเดียว มังกรเควทในตำนาน...“...ตำนาน นี่เธออายุเท่าไหร่?” คำว่าตำนาน มักใช้กับเรื่องราวที่เกิดขึ้นมาอย่างยาวนาน ถ้างั้นก็...เควทหัวมายิ้มให้ แล้วตอบด้วยน้ำเสียงใสซื่อ “น่าจะหลายหมื่นปีได้ฮะพี่สาว ผมจำไม่ได้หรอก ผมนอนจำศีล”“...”โอ้วม่าย นายจะเนียนแอ๊บเด็กเกินไปแล้ว! “แล้วทำไมให้ฉันมาเป็นคู่ครองนายเนี่ย?! คะ ความจริงไม่ต้องเป็นคู่ครองก็ได้นี่น่าเควท เป็นผู้ติดตามหรืออะไรก็ได้” รู้สึกอยากจะร้องไห้ ไม่เข้าใจมังกรตนนี่เลยจริงๆ แถมเพิ่งคุยกันไม่กี่นาทีก็ถูกเอไอมังกรร่างเด็กใจคนแก่ล่อลวงจับหมั้นแต่งงาน หากยัยน้ำได้ยินคงหัวเราะน้ำตาเล็ด “ติดตามไม่ได้ฮะ ระดับต่างกันมาเกินไป อีกอย่างเผ่าพันธุ์ผมไม่เป็นผู้รับใช้ใคร นอกจากนั้นพี่ต้องทำภารกิจในนี้ให้จบผมถึงจะออกไป แล้วก็อีกอย่าง... ที่ผมขอพี่เป็นคู่ครองเพราะผมรู้สึกชอบพี่ฮะ จุ๊บ!” พูดเสร็จก็กระพือปีกบินเข้ามาหอมที่แก้มฉันทีนึง“พี่สาว จุ๊บผมบ้างนะฮะ” ฉันได้แต่อึ้งกับคำตอบและคำขอ คำพูดบ่งบอกว่าเป็นผู้ใหญ่อย่างชัดเจนแต่ยังคงใช้คำพูดของเด็กอยู่ ก่อนคิดอย่างใจเย็นว่า นี่มันแค่เกม อีกทั้งรูปลักษณ์ท่าทางที่เป็นเด็กก็ทำให้ใจของเธอเย็นลง เรไรมองเควทที่ส่งสายตาออดอ้อนมาให้ หางส่ายไปมาดูแล้วยิ่งน่ารัก เธอจึงได้แต่ยิ้มแล้วส่ายหน้าอายุหลายหมื่นปีของมังกรอาจไม่เหมือนอายุของมนุษย์ แถมยังจำศีลด้วย เอานะ เธอยอมให้มังกรน้อยตนนี้ล่อลวงก็ได้ฟอด! จัดการหอมแก้มเควทหนึ่งฟอด น่ารักแบบนี้ใครจะอดใจไหว-สถานะหมั้น 50%-“...”“พี่สาว อย่าโกรธผมนะฮะ” แล้วก็มาสเต็ปเดิมเอาอีกแล้ว น้ำตาคลออีกแล้ว‘เฮ้อ โกรธไม่ลงเลยเรา’...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 6-1 โดนล่อลวง

นิยายแนะนำ

รักนี้ต้องออนไลน์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 6-1 โดนล่อลวง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้