เกิดใหม่ในเรื่องแนวยูริ

ตอนที่สามสิบสี่ ไซโจว คานาเอะ

ความสามารถการมองเห็นล่วงหน้าเป็นอะไรที่ดีมากตามความคิดของผมในโลกความเป็นจริง เพราะมีความสามารถในการหลบหลีก มีประโยชน์ในการต่อสู้ที่จะเพิ่มในการคาดการณ์การเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้และการวางแผนรับมือตอบโต้กลับไปได้ขึ้นอยู่กับว่าเรามองเห็นอนาคตละเอียดมากแค่ไหนและมีความสามารถทางร่างกายสูงความเร็วมากพอที่จะคว้าโอกาสจากการมองเห็นอนาคตล่วงหน้าไว้ได้มากแค่ไหน

แต่ในเกมส์นั้นต่อให้เรามีโอกาสตีโดน 99% เราก็อาจจะตีพลาดได้ นั่นคือ meme ที่เจอเป็นการทั่วไปในสังคมออนไลน์ของเกมส์นี้

ว่าบัฟการหลบหลีกและการป้องกันสารพัดบอสก็ยังตบเราไปกองได้ นี่ตกลงระบบเกมส์มันโกงเราหรือเปล่าฟะ? พวกเอ็งปรับให้เป็น 99% จริงๆไม่ใช่แค่อำกันเฉยๆแน่นะ?

คือเรื่องที่บ่นกันเสมอในสังคมออนไลน์

แน่นอน เหตุผลไม่ใช่เพราะคานาเอะบัฟห่วย.. โอเค ผมยอมรับว่าก็ไม่ใช่เหตุผลทั้งหมด เพราะการมองในเรื่องระบบเกมส์ในฐานะนักเล่นเกมส์แล้วผมปฏิเสธไม่ได้ว่ามันเป็นปัจจัยสำคัญอย่างหนึ่งในการตัดสินใจของผม

แต่เหนืออื่นใด เพราะผมไม่ต้องการเกิดความขัดแย้งกับเหล่าสุภาพบุรุษในชุดสูทสีดำ แว่นตาดำ ที่เราต้องสู้ด้วยตามเนื้อเรื่อง

ผมยอมรับว่าทางเทคนิคพวกสูทดำนั้นคือลูกกระจ๊อกกี๊กี๊ตามท้องเรื่อง แต่ในโลกความเป็นจริงพวกเขาคือมนุษย์คนหนึ่งและที่พวกเขาไล่ตามเธอมาก็เพราะต้องการตามเธอกลับไปที่ตามเนื้อเรื่องบรรยายว่า เธอมักจะใช้ความสามารถของเธอหนีออกจากบ้านมาบ่อยๆนั่นเอง

อันเป็นเรื่องที่บรรยายไว้ในหนังสือแมกกาซีนเพื่ออธิบายเนื้อเรื่องและเหตุการณ์ของเกมส์นั่นเอง ว่าสถานการณ์ต่างๆนั้นมันเกิดขึ้นได้อย่างไร

ว่าคานาเอะจะมานั่งรอเผู้เล่นเข้าไปคุยด้วยและจะได้สู้กับลูกกระจ๊อกกี๊กี๊ชุดสูทสีดำที่มีความสามารถระดับมนุษย์ธรรมดา เพื่อให้ผู้เล่นเคยชินกับระบบการต่อสู้ของเกมส์ก่อนว่าอย่างนั้น

ถ้าเราไม่เติมเงิน เติมไอเท็มเราจะแพ้พวกสูทดำตอนเรายังไม่มีพลังของไพ่ทาร็อตแต่หากเติมเงินและเราชนะเราจะได้ซีจีพิเศษและอีเวนท์พิเศษมานั่นเอง

ทุนนิยมเข้ามาเอี่ยวอีกแล้ว

ว่าหากเราเติมเงินเราจะได้รู้สึกพิเศษเหมือนเป็นตัวเอกที่เก่งกาจ

ส่วนหากไม่เติมเงินจะแสดงความเป็นจริงว่าคนธรรมดาสู้กับบอดี้การ์ดแว่นดำหลายสิบคนผลมันจะเป็นอย่างไรนั่นเอง

คุณยายฮานะจ้องมองผมอย่างขำขันและกล่าวว่า

“หนุ่มสาวนี่น๊า”

เฮ้ยไม่ต้องมาพูดอย่างนั้นเลย เฟ้ย

เป้าหมายของผมมีอย่างเดียวเท่านั้นคือ”ผงาดฟ้า”ไม่ใช่เป็นพระเอกในเรื่องแนวรักคอมีดี้

“ก็ได้ครับ ผมคิดว่าผมพอจะเดาได้ว่าไซโจวนั้นอยู่แถวไหน แต่ว่าแต่อาจารย์ครับ พอมีตำราอะไรที่พอให้ลูกศิษย์คนนี้อ่านได้ไหมครับ?”

ผมขอของเควสต์ก่อนคุ้นๆว่าไอเท็มประเภทตำราเป็นของที่ได้จากเควสต์ของคุณยายฮานะด้วย

“ตำราห้าธาตุอะไรแบบนั้นน่ะครับ”

อย่างที่ว่าผมเป็นสายบัณฑิตเน้นเคล็ดวิชานั่นล่ะ

“ฮืมคนหนุ่มอย่างเธอสนใจเรื่องทฤษฎีด้วยหรือ?”

คุณยายฮานะเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย

อ๊ะ ลืมไป เราอยู่ในโลกแนวโชวเน็นเหนือธรรมชาติที่บรรดาการฝึกสอน ฝึกสอนกันด้วยปากเปล่าและบรรดาพวกคนหนุ่มสาวติดนิสัยไม่ชอบอ่านหนังสือ ชอบฝึกด้วยร่างกายนั่นเอง

จะว่าพวกเขาคิดผิดก็ไม่ได้ด้วยเพราพวกเขาฝึกอย่างนั้นได้ผลจริงๆนั่นล่ะ

“ตำราพื้นฐานที่ไม่ใช่ของต้องห้ามก็ได้น่ะครับผมอยากอ่านเรียนรู้จากมุมมองของเปล่าอาจารย์ทางสายวิชาพวกนี้เหมือนกันหรือพอจะมีสถานที่แนะนำร้านหนังสือที่ไหนก็ได้ครับ”

อาจารย์เดินก๊อกก๊อกก๊อกไปทางหลังบ้าแนละหยิบตำรา

“ฟู่ไม่ได้หยิบเล่มนี้มาหลายสิบปีเลยแฮะ”

อ้าวนี่ตกลงพวกนี้ก็ไมได้อ่านพวกตำราเคล็ดวิชาลับกันหรอกเรอะ

นึกถึง meme ที่ลุค สกายวอล์กเกอร์ไม่ยอมอ่านตำราลับของนิกายเจไดเลยแฮะ หนังสือหนาแค่นั้นสำหรับคนที่ผ่านการทำงานวิจัยของมหาวิทยาลัยมาแล้วนั้นไม่เท่าไรหรอก

“ตำราห้าธาตุก็วิชาพื้นฐานทีเกี่ยวกับธาตุต่างๆล่ะก็นะไม่ใช่วิชาลับอะไรที่ทุกคนในวงการนี้ก็รู้ ว่าแต่เจ้าบอกว่าต้องไปหาหนูไซโจวไม่ใช่หรือ?ทำไมมาสนใจตำราเก่าๆอยู่ได้?”

คุณยายฮานะกล่าวอย่างสงสัย

ปรกติคนหนุ่มไม่ค่อยจะเรียนจากตำราเท่าไร

ตำรามักจะเกิดจากพวกอาจารย์เขียนตำราไว้ตอนอายุเยอะแล้วและค่อยๆสืบทอดผ่านไปแต่คนหนุ่มสาว มักชอบฝึกภาคปฏิบัติมากกว่า

นั่นคือสิ่งที่คุณยายฮานะคิด

ส่วนผมคิดว่า ตกลงเรามาเจอโลกที่ต้องอธิบายเรื่องจักระให้นารุโตะที่เรียนโรงเรียนนินจาเข้าใจใช่ไหมนี่?

“ไม่ต้องห่วงครับผมสามารถอ่านไปด้วยเดินทางไปด้วยได้”

ผมเปิดหนังสือด้วยความรวดเร็วและจำไว้ในหัวและซุกเก็บตำราเอาไว้

“ไปล่ะครับอาจารย์เดี๋ยวผมจะกลับมาโดยไวที่สุด”

ผมแปลงร่างเป็นร่าง The Beast ผสานกับการหายตัวและมุดเข้าไปในมิติเงาและวิ่งไปที่เป้าหมายที่ผมจากมาด้วยความรวดเร็วอีกครั้ง