ในวันที่รักหวนคืน

“คุณเก็บเงินไว้เถอะค่ะ ที่ฟ้าคบกับลูกชายของคุณฟ้าไม่ได้ต้องการเงินจากเขาแม้แต่บาทเดียว”พราวฟ้าผลักเช็คคืนไปให้นภา ตอนนี้ในใจเธอเจ็บปวดจนอยากจะร้องไห้ตรงนั้นแต่ต้องข่มอารมณ์เจ็บปวดนี้ไว้ในใจ

“ทำไมหรือว่าน้อยไป ฉันเพิ่มให้เป็นสิบห้าล้านเลยก็ได้ คิดดูให้ดีๆนะเงินเยอะขนาดนี้เธอหาทั้งชีวิตก็หาไม่ได้”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฟ้าพอใจที่จะใช้ชีวิตเท่าที่ตัวเองมีไม่คิดจะรวยทางลัดค่ะ ตอนนี้ฟ้าหาเงินใช้เองได้ไม่ได้ลำบากอะไรถึงจะไม่รวยแต่ก็ไม่ได้ขัดสน ขอบคุณสำหรับความหวังดีนี้นะคะ แต่ฟ้าขอไม่รับข้อเสนอที่คุณเสนอมานะคะ”

“นี่แปลว่าเธอจะไม่ยอมเลิกกับลูกชายฉันงั้นหรอ”

“ฟ้าเชื่อเสมอว่าถ้าเราจะอยู่กับใครสักคนเราก็ต้องอยู่กับครอบครัวเขาให้ได้ด้วย ถ้าครอบครัวของคุณวินไม่ต้อนรับฟ้าก็ยินดีที่จะถอยค่ะ หรือถ้าคุณนภาจะให้โอกาสฟ้าได้พิสูจน์ตัวเองว่าเหมาะสมกับลูกชายคุณหรือไม่ฟ้าก็ยินดีที่จะสู้ค่ะ”เธอบอกนภาด้วยน้ำเสียงจริงจังและแสดงจุดยืนที่ชัดเจนของตัวเองออกมา

“พิสูจน์เธอจะพิสูจน์ยังไง”

“ถ้าเรื่องความรักและการดูแลเอาใจใส่ฟ้ามั่นใจว่าสามารถทำได้ดีไม่แพ้ใคร แต่ถ้าคุณวัดจากฐานะทางสังคมหรือเงินทองฟ้าคงไม่สู้คนที่คุณเลือกไว้ ถ้าคนที่คุณนภาเลือกไว้เข้ากับคุณวินได้ดีและถ้าคุณวินเองก็ชอบเธอฟ้ายินดีจะจากไปแต่โดยดีค่ะ”

“เธอไม่เสียใจ?”นภาถามพราวฟ้าบ้าง

“เสียใจค่ะ แต่ก็ต้องอยู่ให้ได้”

“ถ้าเธอรู้ว่ายังไงก็สู้ไม่ได้ สู้ดีไม่รับเงินนี่ไปตั้งตัวไม่ดีกว่าหรอ”นภาลองใจเธออีกครั้ง

“ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะคะ แต่ฟ้ายังยืนยันคำเดิมว่าไม่รับค่ะ ถ้าคุณไม่มีธุระอะไรแล้วฟ้าขอตัวกลับก่อนนะคะ คุณไม่ต้องห่วงเรื่องที่เราคุยกันนะคะ ฟ้าเป็นคนรักษาคำพูดค่ะ”

ขณะที่พราวฟ้ากำลังจะลุกเดินออกไปภวินทร์ก็เปิดประตูพรวดเข้ามาด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ เขารีบเข้ามาโอบกอดพราวฟ้าเอาไว้

“แม่จะทำอะไรแฟนผม”

“ทำอะไรฉันแค่นัดเธอมาทานข้าวแล้วก็คุยเรื่องแกนิดหน่อย”

“คุยเรื่องผมทำไม”

“ไม่มีอะไรก็แค่บอกว่าฉันหาผู้หญิงที่เหมาะสมและคู่ควรไว้ให้แกแล้ว”

“แม่ผู้หญิงอะไร ผมไม่แต่งงานกับใครทั้งนั้น ผู้หญิงที่ผมจะแต่งงานด้วยมีแค่พราวฟ้าคนนี้คนเดียวเท่านั้น”

“คุณวินคะ ฟ้าว่าคุณลองไปเจอผู้หญิงที่คุณแม่คุณเลือกไว้ให้ก่อนดีกว่านะคะ เผื่อเจอกันแล้วพวกคุณเข้ากันได้ดี ฟ้าเต็มใจที่จะเป็นคนถอยค่ะฟ้าโอเค”

“ฟ้าคุณรู้ตัวมั้ยว่ากำลังพูดอะไรอยู่ นี่คุณกำลังผลักไสผมให้คนอื่นอยู่นะ”

“เราต้องอยู่บนโลกของความจริงค่ะ ถ้าเรารู้ว่าสุดท้ายปลายทางมันจะจบแบบไหนก็ไม่ควรฝืน ที่ผ่านมาฟ้ามีความสุขมาก ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่คุณทำให้ฟ้านะคะ”

“ไม่เอาฟ้าอย่าพูดแบบนั้น แม่ผมจะบอกแม่เป็นครั้งสุดท้ายนะครับว่าผู้หญิงคนเดียวที่จะอยู่ข้างผมไปตลอดชีวิตคือผู้หญิงคนนี้คนเดียวเท่านั้น”

“นี่แกยอมผิดใจกับแม่เพราะผู้หญิงคนเดียวหรอ”

“คุณวินไม่ต้องทำเพื่อฟ้าขนาดนี้ค่ะ ชีวิตฟ้าอยู่คนเดียวจนชินแล้วไม่ได้ลำบากอะไร แต่คุณยังมีครอบครัวอย่าผิดใจกับแม่เพราะฟ้าเลยค่ะ”

“ฟ้า!!อย่าพูดแบบนั้น”ภวินทร์หันไปดุพราวฟ้า ทั้งสองคนสบตากันด้วยแววตาเจ็บปวดทั้งคู่ต่างคนต่างโหยหาต่างต้องการกันและกัน แต่เพราะรักเขามากเธอจึงไม่อยากเหนี่ยวรั้งเขาไว้กับตัวเอง เธอจึงผลักเขาออกและจะเดินออกไป

“เดี๋ยว!!จะไปไหน”นภาเป็นฝ่ายห้ามพราวฟ้าไว้

นภาเดินเข้ามาจับแขนพราวฟ้าและดึงเธอเข้าไปกอดอย่างเอ็นดู ท่าทางที่ดูถือตัวและไม่ชอบหน้าเธอก่อนหน้านั้นเปลี่ยนเป็นผู้ใหญ่ใจดีที่กอดปลอบขวัญเธออยู่ ทำให้ทั้งพราวฟ้าและภวินทร์ต่างก็อึ้งและงงไปตามกัน มีเพียงผู้ช่วยที่ยืนยิ้มอยู่คนเดียว

“โอ๋ แม่คุณของแม่”เธอลูบหัวพราวฟ้าเบาๆ

ภวินทร์ที่เห็นท่าทางของมารดาและผู้ช่วยก็พอจะเดาเหตุการณ์ได้ว่าคุณนายนภากำลังลองใจว่าที่สะใภ้อยู่ 

“นี่แม่แกล้งลองใจเมียผมหรอ”ภวินทร์ถามคุณนายนภาด้วยสายตาเอาเรื่อง

“ถ้าไม่ลองจะรู้หรอว่าลูกสะใภ้ของแม่ดีขนาดนี้ หนูจำแม่ไม่ได้จริงๆหรอลูก”นภาถามพราวฟ้า

“คะ เราเคยเจอกันหรอคะ”

“หญิงแก่ที่หนูช่วยไว้เมื่อวานก็คือแม่เอง ดูดีๆสิใช่มั้ย แสดงว่าฝีมือการปลอมตัวของแม่สุดยอดใช่มั้ยล่ะ ฮ่าๆๆ”นภาหัวเราะภูมิใจในผลงานตัวเอง

“คุณนภา”

“ไม่ได้จะมาเรียกคุณนภาอะไรกัน เรียกแม่สิถึงจะถูก ต่อไปเข้ามาเป็นลูกสาวแม่นะลูกครอบครัวของเรายินดีต้อนรับหนูนะลูก”

นภาดึงพราวฟ้าเข้าไปกอดอีกรอบ ทำให้พราวฟ้าน้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความตื้นตันใจที่ครอบครัวเขาไม่ได้รังเกียจคนไม่มีอะไรอย่างเธอ สิ่งที่เธอกลัวมาตลอดวันนี้ถูกคลี่คลายแล้ว ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดีและดีเกินคาดจนเธอแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

“แม่นะแม่เล่นอะไรไม่เข้าท่า ถ้าเมียผมหนีไปจริงๆผมจะไม่ยกโทษให้แม่เลย”

“ไม่ต้องพูดเลย แกน่ะมีแฟนตั้งนานแล้วก็ไม่ยอมบอกแม่ต้องให้แม่รู้เอง อีกอย่างมาเรียกน้องเขาว่าเมียเนี่ยแต่งงานกันแล้วหรอ จะมาทำให้น้องเสียหายแบบนี้ไม่ได้นะ”

“งั้นแม่ก็จัดงานแต่งให้ผมเลยสิครับ ผมอยากแต่งจะแย่อยู่แล้ว”

“เอ่อ ฟ้าว่ารออีกสักพักก่อนดีกว่านะคะ”

“ทำไมล่ะลูก หรือเจ้าวินทำอะไรให้หนูไม่อยากแต่งงานด้วยหรือเปล่า บอกแม่มาเลยเดี๋ยวแม่จัดการให้”

“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ ฟ้าแค่อยากทำงานก่อนขอเวลาฟ้าอีกสักพักนะคะ”

“จ้าๆ แม่ไม่บังคับหนูเอาที่หนูสบายใจเลย ส่วนแกเจ้าวินดูแลน้องให้ดีด้วย อย่าทำให้น้องเสียใจเข้าใจมั้ย”

“เข้าใจครับ”

“แล้วก็วันหยุดหาเวลาพาน้องกลับบ้านไปหาพ่อเขาด้วย”

“ครับแม่”

ก่อนกลับคุณนายนภาเอาของขวัญมาให้ลูกสะใภ้เป็นสร้อยข้อมือเพชรราคาแพง พราวฟ้าพยายามปฏิเสธเพราะของที่นภาให้ราคาแพงเกินไป แต่ทั้งภวินทร์และนภาบอกให้เธอรับไว้ของขวัญที่ผู้ใหญ่ให้ไม่ควรปฏิเสธ ทั้งนภาและพราวฟ้าต่างแลกไลน์เพื่อติดต่อกันส่วนตัวด้วยเรียกได้ว่าคุณนายนภารักและเอ็นดูว่าสะใภ้คนนี้มากจนออกนอกหน้า

“เดินทางปลอดภัยนะครับคุณแม่ ฝากความคิดถึงถึงคุณพ่อด้วย เดี๋ยววันหยุดผมพาฟ้าไปหาที่บ้านนะครับ”

“อย่าเบี้ยวล่ะ พ่อเค้าตั้งตารอลูกสะใภ้อยู่”

ระหว่างนั่งรถกลับคุณนายนภาก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งอกที่สุดท้ายลูกชายที่เธอเป็นห่วงก็ได้คู่ชีวิตที่ดีสักที เธอนึกว่าชาตินี้จะไม่ได้เห็นภาพนี้แล้ว เพราะลูกชายตัวดีไม่เคยมีทีท่าว่าจะชอบใครขนาดที่จะแต่งงานด้วย แต่กับคนนี้เขากลับดูแลปกป้องและหนักแน่นกับความรักของเขามาก และเธอคนนี้ก็ตรงใจนภาทุกอย่าง ความสุขเอ่อล้นออกมาเต็มใบหน้าและแววตาจนทำให้ผู้ช่วยแซว

“วันนี้คุณนายดูมีความสุขมากเป็นพิเศษนะครับ”

“แน่นอนสิ ลูกสะใภ้ทั้งสวยทั้งแสนดีขนาดนี้ ต้องรีบกลับไปเล่าให้พ่อตาวินฟังก่อน ว่าลูกชายเลือกผู้หญิงได้ดีเหมือนพ่อไม่มีผิด”