"..เ้ามีอะไรจะแก้ตัวไหมไอเด็กแสบ.."
เสียงทุ้มเสียงหนึ่งดังขึ้นมาทันทีที่ซุนฮุ่ยเฉินเปิดประตูบ้านของตนเองออกมา..ซุนฮุ่ยเฉินยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยเช่นเดิมก่อนจะเดินเข้าไปนั่งบนเก้าอี้ที่อยู่ข้างโต๊ะอาหารโดยที่ไม่สนใจคำกล่าวของบิดาของตนเองแม้แต่น้อย..
"ฮึ่ม!! เดี๋ยวนี้เ้ากล้าไม่ตอบข้ารึ!?" บิดาของซุนฮุ่ยเฉินเอ่ยขึ้นมาด้วยโทสะเกินจะเดินไปบิดหูของซุนฮุ่ยเฉิน..
"โอ้ย!! ท่านพ่อ! ท่านจะทำร้ายข้าเพื่ออะไร!?" ซุนฮุ่ยเฉินร้องโอดครวญออกมาด้วยความเ็ป..
"เ้ายังกล้าถามข้าอีกรึ!? วันนี้เ้าก็หนีชั้นเรียนอีกแล้วใช่หรือไม่!? ข้าจะบิดหูของเ้าจนกว่าเ้าจะสำนึกผิด!!" บิดาของซุนฮุ่ยเฉินกล่าวออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะเพิ่มแรงบิดเข้าไปอีก..
"ที่รัก..อย่ารุนแรงกับลูกฮุ่ยเฉินมากสิ.." เสียงแหลมอีกเสียงดังขึ้นมาจากทิศทางที่เป็ที่ตั้งของห้องครัวก่อนที่จะมีสตรีนางหนึ่งเดินออกมาจากทิศทางนั้น..สตรีนางนี้มีนามว่า ซุนซูหลิน เป็สตรีที่กาลก่อนงดงามเป็อย่างยิ่งถึงแม้ปัจจุบันจะเริ่มมีอายุบ้างแล้วแต่ก็ยังคงความงามไว้ไม่น้อย..หรือให้กล่าวอีกอย่างสตรีนางนี้ก็คือมารดาของซุนฮุ่ยเฉินนั่นเอง..ซุนซูหลินแต่งงานกับซุนเหว่ยที่เป็บิดาของซุนฮุ่ยเฉินในตอนนี้เมื่อครั้งที่ทั้งคู่ยังหนุ่มสาว..
"เฮ้อ..เ้าก็ตามใจลูกตลอด..ตอนนี้มันเสียคนไปแล้วเห็นหรือไม่..?" ซุนเหว่ยถอนหายใจออกมาก่อนจะปล่อยหูของซุนฮุ่ยเฉินอย่างไม่เต็มใจนัก..
"ฮุฮุ..ข้าไม่คิดว่าเป็เช่นนั้นนะ..ลูกฮุ่ยเฉินตอนแรกก็เฉลียวฉลาดเป็อย่างยิ่งแล้ว..ตอนนี้ยังเข้าห้องหนังสือเป็ประจำอีก" ซุนซูหลินหัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนพร้อมกับยกอาหารหลายอย่างมาวางไว้บนโต๊ะอาหาร..
"เฉลียวเฉลาดบ้าอะไรกัน..ลูกผู้ชายมันก็ต้องแข็งแกร่งสิ!! เ้านี่มันเพียงแค่ทะเลปราณแตกสลายไปเพียงรอบเดียวมันก็ไม่กล้าจะสร้างขึ้นมาใหม่แล้ว!" ซุนเหว่ยเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้อีกตัว..คำพูดนี้ของบิดาตนเองทำให้ซุนฮุ่ยเฉินคิ้วกระตุกขึ้นมานิดหน่อยแต่ก็ยังคงสีหน้าราบเรียบไว้เช่นเดิม..
"เอาน่าๆ..บุรุษก็ไม่จำเป็ต้องแข็งแกร่งเสมอไปจริงหรือไม่? ผู้ฝึกตนบางคนอาจจะพ่ายแพ้ให้กับคนธรรมดาก็เป็ได้หากใช้แต่กำลังเพียงอย่างเดียว..ท่านว่าที่ข้ากล่าวมาจริงหรือไม่?" ซุนซูหลินเอ่ยขึ้นมาด้วยรอยยิ้มหวานแต่ทุกคำพูดของนางกับทำให้ผู้ที่เป็บิดาเถียงไม่ได้เลยแม้แต่น้อย..
"อึก..เป็อย่างที่เ้าว่าจริงๆนั่นแหละ.." ซุนเหว่ยเอ่ยขึ้นอย่างไม่เต็มใจนัก..
"ฮุฮุฮุ..แล้ววันนี้เป็อย่างไรบ้างลูกฮุ่ยเฉิน? สนุกหรือไม่?" ซุนซูหลินหัวเราะออกมาเพราะท่าทางของสามีตนเองก่อนจะหันหน้ากลับไปถามซุนฮุ่ยเฉินด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน..
"อืม..วันนี้มีหลิวยุ่นฉานมาเป็ตัวปัญหานิดหน่อยข้าเลยไม่ได้พักผ่อนมากนัก.." ซุนฮุ่ยเฉินกล่าวอย่างตรงไปตรงมาโดยที่ท่าทีต่างกับพูดคุยกับบิดาของตนเองลิบลับ..
"..พักผ่อนบ้าบออะไรก็แค่เล่นสนุกไปวันๆทั้งนั้น..เป็ลูกผู้ชายที่ยํ่าแย่เสียจริงแค่เด็กสาวจากตระกูลหยางเพียงคนเดียวเ้าก็.." ซุนเหว่ยบ่นพึมพำเสียงดังแต่ก่อนที่จะได้กล่าวจนจบก็ได้ยินเสียงบางเบามาจากทางซุนฮุ่ยเฉิน..
"..หุบปาก.." ซุนฮุ่ยเฉินก้มหน้าลงไม่ได้สบตาใครพร้อมกับเอ่ยเสียงเบาออกมาด้วยร่างกายที่สั่นสะท้านเพราะคำพูดของบิดาตนเอง..
"หึ..เพียงแค่เด็กสาวจากตระกูลหยางเพียงคนเดียวเ้าก็เสียผู้เสียคนไปซะแล้วหากเ้า.." ซุนเหว่ยแค่นเสียงออกมาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยต่อไปโดยไม่สนใจซุนฮุ่ยเฉินเลยแม้แต่น้อย..
"ข้าบอกให้หุบปาก!!" ซุนฮุ่ยเฉินระบายโทสะด้วยการทุบโต๊ะจนเกิดเสียงดังปึงพร้อมกับะโดังลั่นออกมา..รอบนี้ซุนเหว่ยต้องเงียบลงอย่างไม่เต็มใจเมื่อเห็นเส้นเืฝอยจำนวนมากในตาของซุนฮุ่ยเฉิน..ซุนซูหลินแสดงอาการตื่นใออกมาในทันทีแต่ก่อนที่จะได้กล่าวอะไรออกไปซุนฮุ่ยเฉินก็ะโขึ้นขัดจังหวะนาง..
"ข้าจะทำเช่นไรมันก็เื่ของข้า!! หากพวกท่านอยากได้ลูกแสนดีที่เพรียบพร้อมทุกอย่างก็เชิญทิ้งข้าไปได้เลย!!" ซุนฮุ่ยเฉินกล่าวออกมาพร้อมกับร่างกายที่สั่นสะท้านเพราะความโกรธก่อนจะเดินออกจากบ้านไปโดยที่ไม่สนใจคำกล่าวห้ามของซุนซูหลินแม้แต่น้อย..แต่ถึงจะเป็อย่างนั้นซุนซูหลินก็พยายามจะไปขวางทางซุนฮุ่ยเฉินอยู่ดีแต่ก็โดนซุนเหว่ยจับแขนรั้งไว้ก่อนทำให้ซุนฮุ่ยเฉินเดินออกจากบ้านไปได้ในที่สุด..
"ท่านทำอะไรน่ะ!? ท่านกล่าวเช่นนี้กับลูกของเราได้อย่างไร!? เขาเป็แค่เด็กเองนะ!!" ซุนฮุ่ยเฉินกล่าวถามออกมาด้วยความร้อนรน..
"แล้วเ้าอยากให้มันเป็เช่นนี้ไปตลอดหรือ..? ั้แ่มันเจอเหตุการณ์ครั้งนั้นมันก็เปลี่ยนไปเป็คนล่ะคนเลย.." ซุนเหว่ยเอ่ยออกมาอย่างเอือมระอา..
"ใครสนว่าฮุ่ยเฉินจะเป็อย่างไร!? นั่นมันลูกของเราเลยนะ!! ลูกฮุ่ยเฉินต้องเจอเหตุการณ์โหดร้ายเช่นนั้นั้แ่อายุ 10 ปี..เป็ท่านท่านจะทำใจได้หรือ!?" ซุนซูหลินเอ่ยขึ้นมาด้วยความไม่สบอารมณ์เล็กน้อยเพราะความดื้อรั้นของสามีตนเอง..
"..ก็ถูกของเ้า..แต่ลูกผู้ชายที่แข็งแกร่งต้องทำใจได้อย่าง.." ซุนเหว่ยพยายามจะเอ่ยขึ้นมาแต่ก็ถูกภรรยาของตนเองขัดในทันที..
"ทำไมบางครั้งท่านถึงกลายเป็โง่งมได้เพียงนี้!! ลูกฮุ่ยเฉินเริ่มหนีชั้นเรียนไปสงบสติอารมณ์ของตนเองั้แ่เกิดเหตุการณ์นั้น..นิสัยก็เริ่มเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็หลังมือ..หากลูกฮุ่ยเฉินทำใจได้จริง 5 ปีที่ผ่านมาท่านจะคอยดุหรือทำโทษลูกฮุ่ยเฉินแทบทุกวันไปทำไม!?" ซุนซูหลินกล่าวความจริงออกมาทำให้ซุนเหว่ยมีสีหน้าสลดลงไปในทันทีก่อนที่มือของเขาจะกลายเป็ไร้เรี่ยวแรงทำให้ซุนซูหลินวิ่งออกนอกประตูไปตามหาซุนฮุ่ยเฉินอย่างรวดเร็ว..
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ณ ทะเลสาบที่เดิมที่ซุนฮุ่ยเฉินชื่นชอบหนีชั้นเรียนมาประจำ..
"บัดซบ!!" เสียงของซุนฮุ่ยเฉินดังขึ้นมาพร้อมกับเสียงมือกระแทกต้นไม้ดังตุบ..
"บัดซบ! บัดซบ! บัดซบ!!" ซุนฮุ่ยเฉินะโออกมาเสียงดังก่อนจะกระหนํ่าหมัดใส่ต้นไม้อย่างไม่ยั้งจนมือของเขาถูกย้อมกลายเป็สีแดงฉาน..
"แฮ่ก..แฮ่ก..ข้ามัน..ทำอะไรไม่เคยได้สักอย่าง..แม้แต่ตัวข้าเอง..ยังผิดหวังในตนเองเลย..ไอบัดซบ!!" ซุนฮุ่ยเฉินหอบหายใจถี่ก่อนจะยกมือสีแดงฉานขึ้นมาอีกครั้งและต่อยลงไปบนต้นไม้ต้นเดิมจนเขาได้ยินเสียงดังกร๊อบออกมาจากมือของตนเอง..เมื่อเสียงนั้นดังขึ้นร่างกายของซุนฮุ่ยเฉินก็เต็มไปด้วยความเ็ปในทันทีก่อนที่เขาจะหมดสติไปในที่สุด...
เวลาล่วงเลยไปจนซุนฮุ่ยเฉินได้สติกลับมาอีกครั้งก็พบว่าวิวทิวทัศน์รอบข้างไม่ใช่ป่าและทะเลสาบอีกแล้วแต่เป็เมืองจันทร์สีครามที่เขาอาศัยอยู่มาหลายปี..ผ่านไปอีกไม่กี่อึดใจซุนฮุ่ยเฉินก็เริ่มได้สติมามากขึ้นก่อนจะพบว่าตนเองกำลังโดนบุรุษอีกคนหิ้วอยู่..
"โอ้? ได้สติแล้วหรอฮุ่ยเฉินน้อย? รอบนี้เ้าเล่นแรงเลยนี่ถึงกับกระดูกมือหักไปเลย..ดีนะที่ข้าเลือกที่จะตามเ้ามาไม่งั้นแม้แต่โอสถเชื่อมกระดูกก็ช่วยเหลือเ้าไม่ได้แน่" เสียงบุรุษที่ดูแล้วน่าจะคุ้นเคยกับซุนฮุ่ยเฉินดังขึ้นมาก่อนที่ซุนฮุ่ยเฉินจะรวบรวมเรี่ยวแรงเงยหน้าขึ้นไปมองมัน..
"..รอบนี้เ้าก็มาหิ้วข้าอีกแล้วหรือไอตัวจุ้นจ้านเฉินหงิ.." ซุนฮุ่ยเฉินเอ่ยออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะปล่อยให้เฉินหงิหิ้วเขาต่อไป..เฉินหงิก็เป็หนึ่งในเพื่อนสมัยวัยเยาว์ของซุนฮุ่ยเฉินเช่นกัน..เฉินหงิมักจะเป็คนตรงไปตรงมา เรียบง่าย รักความยุติธรรมและตลกนิดหน่อยซึ่งแตกต่างจากลักษณะภายนอกที่ดูจะเป็คนจริงจังอย่างยิ่ง..พักหลังมาซุนฮุ่ยเฉินไม่ค่อยได้เจอเฉินหงิมากนักเพราะนิสัยของเขาที่เปลี่ยนไปบวกกับพร์ของเฉินหงิที่นับเป็ระดับต้นๆของเมืองจันทร์สีครามแห่งนี้..
"โอ้นี่ไงเรามาถึงสถานที่โปรดปรานของเ้าแล้ว..เ้าที่คลุกคลีกับกองหนังสือพวกนี้ได้ทั้งวันทำให้ข้าต้องยอมใจเลยนะ" เฉินหงิเอ่ยออกมาโดยที่ไม่ได้มีอาการโกรธเคืองเพราะคำพูดของซุนฮุ่ยเฉินแม้แต่น้อย..
"เ้านั่นแหละที่โง่งมเกินไปจนไม่สามารถทนอ่านพวกมันได้แม้แต่หน้าเดียว" ซุนฮุ่ยเฉินเอ่ยขึ้นอย่างเหนื่อยหน่ายในขณะที่ถูกเฉินหงิหิ้วเข้าไปในห้องหนังสือประจำเมืองจันทร์สีคราม..
"ก็นับว่าถูกของเ้าข้าอาจจะโง่งมจริงๆ..ไม่สิข้าว่าข้าโง่งมจริงๆนั่นแหละ..หากข้าไม่โง่งมคงไม่มีเพื่อนให้หิ้วถึงสองครั้งเช่นนี้หรอก.." เฉินหงิกล่าวยอมรับออกมาก่อนจะหัวเราะด้วยความสนุกสนาน..
"ครั้งแรกเ้าแค่หมดสติไปเฉยๆ..รอบนี้เ้าเล่นทำกระดูกมือหักเลย..หากรอบหน้าเ้าดิ่งหัวลงมาจากต้นไม้ข้าก็คงไร้หนทางช่วยเ้าเช่นกัน.." เฉินหงิเอ่ยล้อเลียนซุนฮุ่ยเฉินก่อนจะทักทายบรรณารักษ์ของห้องหนังสือแห่งนี้ที่เป็ชายสูงอายุมีผมและเคราสีขาวโพลน..
"คารวะผู้าุโหลิวซี..ข้าคงประสานมือทำความเคารพท่านไม่ได้หวังว่าท่านคงไม่ว่าอะไรข้าใช่หรือไม่..?" เฉินหงิกล่าวติดตลกออกมาก่อนจะทำท่าประสานมือด้วยมือเพียงข้างเดียว..
"โอ้? เ้าหนุ่มน้อยหงินี่..ข้าไม่ได้เห็นเ้ามานานแล้วนะ..ที่เ้ามาก็เพราะเ้าหนุ่มน้อยฮุ่ยเฉินนั่นหาที่ตายอีกล่ะสิ?" ผู้าุโหลิวซีเอ่ยขึ้นมาด้วยรอยยิ้มขณะที่มองมาทางเฉินหงิและซุนฮุ่ยเฉิน..
"ฮะฮ่าฮ่า! ผู้าุโหลิวซียังคงแม่นยำเช่นเคย..รอบนี้เ้านี่มันเล่นจนกระดูกมือแตกหมดเลย..หากข้าส่งมันให้บิดามารดาของมันต้องสนุกแน่เลย" เฉินหงิหัวเราะเสียงดังก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอย่างสนุกสนาน..
"เฮ้ย เฮ้ย..หากเ้าทำเช่นนั้นแม้แต่บิดามารดาเ้าก็ช่วยเ้าไม่ได้อย่างแน่นอน.." ซุนฮุ่ยเฉินเอ่ยขึ้นอย่างเอือมระอาทั้งๆที่ยังโดนหิ้วอยู่..
"..ข้าไม่กล้าทำเช่นนั้นกับแม่ทัพจอมวางแผนหรอก..บางทีบ้านข้าอาจจะะเิทันทีหลังจากที่ข้านำเ้าไปส่งให้บิดามารดาของเ้าก็เป็ได้ ฮ่าฮ่า!" เฉินหงิกล่าวหยอกล้อซุนฮุ่ยเฉินออกมาก่อนจะสั่นแขนที่หิ้วซุนฮุ่ยเฉินอยู่ทำให้ตัวของซุนฮุ่ยเฉินสั่นไปมา..
"..ขอให้เป็เช่นนั้นจริงเถอะไอบ้าเอ้ย.." ซุนฮุ่ยเฉินเอ่ยขึ้นมาอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะโดนเฉินหงิหิ้วเข้าไปนั่งที่โต๊ะในสุดของห้องหนังสือที่เป็ที่นั่งประจำของซุนฮุ่ยเฉินเพราะเป็มุมบอดที่ไม่สามารถมองเห็นจากภายนอกได้..
"เอาล่ะฮุ่ยเฉินน้อย..เ้าจะเอาไงต่อล่ะ? หนีออกจากบ้านมาอีกแล้วล่ะสิ.." เฉินหงิจับซุนฮุ่ยเฉินนั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่งก่อนจะหยิบหนังสือประวัติศาสตร์เล่มหนึ่งให้ซุนฮุ่ยเฉินพร้อมกับเดินไปนั่งเก้าอี้ตรงข้ามกับซุนฮุ่ยเฉิน..
"ฮุ่ยเฉินน้อยบ้าอะไรล่ะ..หนีออกจากบ้านหรือ? เ้าจะกล่าวเช่นนั้นก็ได้.." ซุนฮุ่ยเฉินเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์กับการที่เฉินหงิเรียกชื่อของเขาพร้อมกับรวบเรี่ยวแรงขึ้นมาพลิกเปิดหน้าหนังสือ..
"ครั้งที่แล้วหลิวยุ่นฉานก็ไปขอร้องให้เ้ากลับบ้านนี่..ข้าควรจะไปบอกนางอีกครั้งไหม? ฮ่าฮ่า" เฉินหงิกล่าวออกมาอย่างขำขัน..
"อย่าเชียวนะเฮ้ยไอบัดซบ..ครั้งที่แล้วข้าต้องอับอายอย่างหนักด้วยการถูกหลิวยุ่นฉานลากไปทั่วเมืองจันทร์สีครามเพียงเพื่อบังคับให้ข้ากลับบ้าน.." ซุนฮุ่ยเฉินเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับร่างกายที่สั่นสะท้านเล็กน้อยเพราะความหวดกลัว..
"ฮะฮะฮะ! ก็ถูกของเ้า..ตอนนั้นข้าขำค้างเลยล่ะเมื่อเห็นเ้าถูกนางลากไปพร้อมกับะโดังลั่นว่า 'ข้าสำนึกผิดแล้ว' ทั่วเมืองจันทร์สีคราม..แค่คิดข้าก็หัวเราะออกมาแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า!" เฉินหงิเอ่ยขึ้นอย่างขำขันก่อนจะหัวเราะออกมาจริงๆ..
"เฮ้ย! หุบปากของเ้าเลย..นี่มันห้องหนังสือนะเฟ้ย..ส่งเสียงดังได้ที่ไหน!?" ซุนฮุ่ยเฉินทำท่าะโออกมาแต่กับมีเสียงเบาบางออกมาแทนทำให้เฉินหงิหัวเราะหนักขึ้นไปอีก..
"ฮะฮะ..ข้าต้องขอโทษด้วยอุ๊ปส์..คิคิคิ" เฉินหงิเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับกลั้นขำสุดความสามารถ..
"เฮ้อ..หากเ้าไม่ได้เปิดทะเลปราณคงจะดีกว่านี้..ผู้ฝึกตนไม่เหมาะกับเ้าเลยสักนิด.." ซุนฮุ่ยเฉินถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะกล่าวขึ้นพร้อมกับเปิดหน้าหนังสือประวัติศาสตร์อ่านไปด้วย..
"โอ้? เช่นนั้นข้าเหมาะกับอะไรรึ?" เฉินหงิเอ่ยขึ้นมาด้วยความสงสัยในทันทีที่ได้ยิน..
"..พ่อค้าขายของ..เ้าเข้ากับผู้อื่นได้ง่ายจนน่าใ..หากเ้าทำการค้าขายก็คงราบลื่นอย่างแน่นอน.." ซุนฮุ่ยเฉินนิ่งเงียบไปชั่วครู่พร้อมกับใช้ความคิดวิเคราะห์เฉินหงิอย่างรวดเร็วจนได้คำตอบนี้ออกมา..
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
1K
