[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]

ตอนที่ 63 หลอมรวมพลัง

        เสียงฟ้าร้องคำรามตลอดเวลาพร้อมกับสายฟ้าผ่าลงมาเรื่อยๆผู้คนต่างหวาดกลัวกับเสียงฟ้าร้องที่อาจจะผ่าลงมาใส่พวกเขาเมื่อไรก็ได้จนต้องหลบหนีกันโพรทาเลียจับจ้องมองสายฟ้านั้นอย่างไม่หวาดกลัวว่ามันจะตกลงใส่เธอหรือไหมเธอสัมผัสได้ถึงพลังอันคุ้นเคยจนรับรู้ได้เลยว่าพลังนั้นอาจจะเป็นพลังของลูกชายก็เป็นได้เธอจึงรีบวิ่งตรงไปอย่างรวดเร็วเพื่อที่จะไปช่วยลูกชายของเธอ

        เดวิคเรียกสายฟ้าผ่าลงใส่ชายที่เขารู้สึกรังเกียจในความคิดที่จะแย่งแม่ของเขาถึงดีแลนจะโดนเล่นงานแต่ก็ไม่เสียเปรียบอะไร เขาดันชอบซะมากกว่าจึงวิ่งเข้าใส่เดวิคพร้อมกับปะทะดาบกันอย่างดุเดือดแต่ว่าดีแลนก็ไม่ชอบสิ่งที่เจ้าหนูขัดขวางเขาเรื่องแม่ เขาวิ่งเข้าใส่พร้อมกับฟาดดาบอย่างรุนแรงเดวิครับการโจมตีอย่างรวดเร็วแรงของอีกฝ่ายดันดาบของเขาจนไม่สามารถขยับไปไหนได้เพราะถ้าไม่ทรงตัวให้ดีๆ คงโดนเล่นงานแน่ๆ

        “เป็นไงล่ะ!!อวดดีกับฉันจนตัวเองจะแพ้!! แกมันอ่อนหัด เดวิค!!” ดีแลนยิ่งใช้แรงดันดาบของอีกฝ่ายเข้าไปใกล้คออีกฝ่ายมากขึ้น

        “อึ้ก!!” เดวิครีบดันดาบของตนเองไม่ให้ใกล้คอ

        “คิดจะขัดขวางฉันยังเร็วไป 10 ปี!!”

        “หึ!! ถึงเร็วไปผมก็จะขัดขวางพี่ให้ถึงที่สุด!!” 

        เดวิคดันดาบออกจากตัวพร้อมกับฟาดฟันใส่อีกฝ่ายอย่างแรงดีแลนรับการโจมตีทันที พร้อมกับโจมตีกลับทั้งสองต่อสู้กันดุเดือดจนฟีนีอุสที่โดนพวกปีศาจขัดขวางต้องรีบจัดการพวกมันจนหมดไปแล้วรีบวิ่งตรงไปช่วยลูกชายทันที

        “เดวิค หลบไป!!” 

        เดวิคกระโดดหลบไปด้านข้างทันทีฟีนีอุสพุ่งตรงเข้าไปโจมตีอีกฝ่าย เสียงดาบกระทบกันอย่างรุนแรง

        “อึ้ก!!” 

        “อย่ามายุ่งกับลูกชายฉัน!!” ฟีนีอุสกัดฟันพร้อมพูดใส่อีกฝ่าย

        “งั้นนายต้องเล่นกับฉันแทนลูกชายเธอละกันถ้านายตายโพรทาเลียจะได้มาอยู่กับฉันแทนแก!!” 

        “ว่าไงนะ!!” 

        ฟีนีอุสได้ยินถึงกับอารมณ์ขึ้นสุดๆเขาเล่นโจมตีใส่อีกฝ่ายอย่างต่อเนื่องไม่หยุด เดวิคจ้องมองการต่อสู้ของทั้งสองที่ดุเดือดมากๆเขาไม่นึกว่าจะเห็นพ่อของเขาจะเดือดแบบนี้ระหว่างที่เอาแต่มองก็ไม่ได้สังเกตเลยว่ามียักษ์ไซคลอปส์ตนหนึ่งมาอยู่ข้างหลังของเขาจนเห็นเงาร่างใหญ่ที่พื้นเขารีบหันไปมองทันที

        “ระยะประชิดเกินไป!!” เดวิคกำลังจะหยิบดาบที่เก็บเข้าฟักออกมา

        แต่ยักษ์ไซคลอปส์กำลังจะฟาดอาวุธใส่เขาหลับตาเพราะนึกว่าจะโดนฟาด แต่ชั่วพริบตายักษ์ตรงหน้าก็มลายหายไป เดวิคงุนงงว่าเขาไม่โดนทำร้ายเหรอจนค่อยๆ เงยหน้ามอง เขาก็ไม่เห็นยักษ์ตรงหน้าแต่ว่าพอปรับสายตาลงก็เห็นร่างที่เขาไม่คิดว่าจะได้เจอในเวลาแบบนี้เส้นผมสีดำสะบัดไปมาตามสายลม ดวงตาสีเขียวค่อยๆ หันมามองเขา ใบหน้าที่เขาคิดถึงมากๆ

        “แม่...ครับ...” 

        โพรทาเลียหันมาเจอใบหน้าหนุ่มน้อยที่เธอไม่ได้เจอมานานถึงจะอยู่ในร่างผู้ใหญ่เธอก็จำได้ดีสุดๆเพราะนี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เธอได้เจออีกฝ่ายในสภาพนี้

        เธอรีบพุ่งตรงเข้าไปกอดลูกชายหัวของเธออยู่ระดับหน้าอกของลูกชายเอง “เดวิค!!” 

        “แม่ครับ!!” เดวิคกอดแม่ตอบอย่างคิดถึง

        “เดวิค...เดวิค...ดีใจจริงๆที่ได้เจอลูก” 

        “ผม...ผมก็ดีใจที่ได้เจอแม่เหมือนกัน...” 

        ทั้งสองกอดกันอย่างคิดถึงมานานตั้งเกือบ 3 ปีที่ไม่อยู่ด้วยกันก่อนที่มือของโพรทาเลียจับใบหน้าของลูกชายก่อนจะดึงมาใกล้ๆ ใบหน้าของเธอ

        “ทำไมไม่เคยโผล่มาหาแม่กันเดวิค!!” น้ำเสียงของโพรทาเลียดูโกรธลูกชายมากๆจนเดวิคสะดุ้งที่แม่เปลี่ยนอารมณ์เร็วมากๆ

        “อ๊ะ...แม่...คือผม...” 

        “อยู่ใกล้แม่แค่นี้แต่ลูกไม่เคยมาหาแม่!! ลูกนี่มัน...ลูกนี่เหมือนใครกันก็ไม่รู้!!”

        “ก็...คงเหมือนพ่อล่ะมั้ง?” 

        “พ่อ?” โพรทาเลียได้ยินแบบนั้นก็สงสัยทันที

        “ครับ...ก็พ่อของพวกเรา...ผู้ที่เป็นเจ้าของเส้นผมที่แม่เก็บมานานไงครับ”เดวิคหันไปมองพ่อของเขาที่กำลังต่อสู้อยู่

        “เอ๋?” โพรทาเลยหันไปตามทางที่ลูกชายมอง

        สายตาของเธอหันไปเห็นฟีนีอุสกำลังต่อสู้กับใครบางคนเมื่อเธอจับจ้องมองอย่างตั้งใจ เธอก็เห็นใบหน้าอีกฝ่ายอย่างเด่นชัดทำให้เธอถึงกับรู้สึกชาไปทั้งตัวจนเธอวิ่งตรงไปยังจุดที่ทั้งสองอยู่ เดวิคเห็นแม่พุ่งออกไปอย่างไม่ลังเลเขาก็ตะโกนเรียกแม่ของเขา

        “แม่ครับ!!” 

        ทั้งสองกำลังฟาดฟันอย่างเอาเป็นเอาตายจนไม่รับรู้เลยว่าจะมีคนเข้ามาขัดขวางจนกระทั่งกระโดดออกจากกันแล้วจะเตรียมพุ่งโจมตีโพรทาเลียก็เข้ามาขวางตรงการพร้อมกับยกมีดสั้นขึ้นมาป้องกันการโจมตีของทั้งสองทันที

        “หยุดเดียวนี่!!!” 

        เสียงอาวุธกระทบกันจนทั้งสองต่างจ้องมองหญิงสาวที่เข้ามาขัดขวางจนพวกเขาอ้ำอึ้ง

        “โพรทาเลีย!!” 

        “โพร!!” ใบหน้าของดีแลนดีใจมากๆที่ได้เจอคนที่ตนรักมากๆ

        โพรทาเลียค่อยๆหันไปมองเจ้าของเสียงที่เรียกเธอด้วยชื่อเล่นที่มีเพียงไม่กี่คนที่จะเรียกเธอพอหันไปมอง ตอนแรกเธอเห็นอีกฝ่ายก็รู้สึกประหลาดมากๆ ที่อีกฝ่ายดูเปลี่ยนไปจนเธอมองไม่ออกว่าเป็นใคร

        “ดี...แลน...” โพรทาเลียกำลังจะเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย

        ฟีนีอุสเห็นหญิงสาวกำลังจะเข้าไปใกล้อีกฝ่ายเขารีบหยุดอีกฝ่ายทันที “โพรทาเลียอย่าเข้าไปใกล้หมอนั้นนะ!!” 

        “หุบปาก!!” โพรทาเลียตวาดออกมาใบหน้าเธอดูโกรธมากๆ ทีอีกฝ่ายเล่นโจมตีใส่เพื่อนของเธอ

        ฟีนีอุสถึงกับอึ้งไปเลยที่โดนตวาดให้เงียบแบบนั้น“โพร...ทาเลีย...” 

        “นายโจมตีใส่เพื่อนฉันทำไม!!นายกล้าทำร้ายดีแลนได้ยังไง!?” น้ำตาของโพรทาเลียไหลออกมาอย่างโกรธเคืองที่อีกฝ่ายกล้าทำร้ายเพื่อนเธอ

        “ฉัน...” 

        ใบหน้าของฟีนีอุสเปลี่ยนไปเป็นรู้สึกผิดหวังที่อีกฝ่ายต่อว่าเขาโดยไม่ได้รู้อะไรว่าดีแลนนั้นเป็นพวกของแซเทิร์นทำให้เขากระอักกระอ่วนเหมือนรู้สึกโดนหักหลังจากหญิงที่รัก

        โพรทาเลียโกรธอีกฝ่ายมากๆที่กล้าทำร้ายดีแลนได้ เธอรีบเข้าไปหาดีแลนพร้อมกับยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าอีกฝ่าย “ดีแลน...นาย...นายยังไม่ตาย...เป็นอะไรได้ไง?” 

        “เป็นไปแล้วไงโพร...ฉันดีจังที่เธอได้เจอเธออีกครั้ง” 

        “ฉันก็ดีใจที่ได้เจอนายนะแต่ทำไมนายถึงยังมีชีวิตรอดกัน?” 

        “ฉันฟื้นขึ้นมาหลังจากตายไปแล้วนะโดยเทพองค์หนึ่งช่วยชีวิตฉันไว้นะ” 

        “เทพ? เทพองค์ไหน?ฮาเดสเหรอ?” 

        ดีแลนจ้องมองโพรทาเลียอย่างไม่พูดอะไรเลยจนเธอสังเกตรู้สึกแปลกๆ ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงไม่พูดอะไรเลย

        “ดีแลนตอบฉันหน่อยสิ...” 

        เดวิครีบตะโกนออกมาทันที “แม่ครับ!!พี่ดีแลนเป็นคนของแซเทิร์นครับแล้วเขาเป็นคนนำพาพวกกองกำลังปีศาจมาบุกค่ายแห่งนี้ครับ!!” 

        สีหน้าของโพรทาเลียถึงกับอึ้งไปทันทีตัวของเธอสั่นเทาไปหมด เธอค่อยๆ เงยหน้ามองอีกฝ่าย

        “ไม่จริงใช่ไหม? เดวิคพูดออกมาไม่จริงใช่ไหม?ดีแลน...” 

        ดีแลนจ้องเธอพร้อมกับฉีกยิ้มให้เธอ “จริงนะสิ โพรทาเลีย” 

        “!!” 

        ใบหน้าสีเนื้ออ่อนยิ่งกลายเป็นสีขาวซีดเซียวกว่าเดิมเธอค่อยๆ ถอยๆ ห่างจากอีกฝ่าย “ทำไมกัน...ทำไมนายถึงทำแบบนี้กัน!!”

        “ทำไมเหรอ? เพราะเธอไง!!โพร” ดีแลนจับแขนทั้งสองของโพรทาเลียอย่างแน่นจนเธอเจ็บแขน

        “โอ๊ย! เจ็บ!ดีแลน!!” โพรทาเลียเจ็บที่อีกฝ่ายจับแขนทั้งสองข้างเธออย่างแรง “นายหมายความว่าไง? นายจะบอกว่าที่นายทำเพื่อฉันงั้นเหรอ?” 

        "ก็ใช่นะสิ!!เพราะเธอไม่ยอมอยู่ข้างฉัน! เธอไม่ยอมรักฉันสักที จนฉันต้องทำแบบนี้ไงล่ะ!!ฉันขายวิญญาณให้เทพองค์นั้นตั้งแต่ฉันไปอยู่ที่นั่นแล้วก็ฉันก็ยอมทำทุกอย่างที่แซเทิร์นสั่งจนตอนนี้ฉันก็สามารถจะยึดทุกอย่างให้เป็นของฉันรวมถึงเธอด้วย!!"

        “จะบ้าหรือไง!!นายมันบ้าไปแล้ว นายไม่ใช่ดีแลนที่ฉันรู้จักด้วยซ้ำ!!” โพรทาเลียจะสะบัดตัวออกแต่อีกฝ่ายมีแรงเยอะกว่าเธอ

        “ฉันก็เป็นแบบนี้มานานแล้วนะโพร แต่เธอไม่รู้เองต่างหากล่ะ” 

        “ว่าไงนะ?” 

        “แต่พอฉันเจอเธอฉันก็ถึงอยากเปลี่ยนไปจนตอนนี้ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อเธอถึงจะให้ควบคุมปีศาจมากวาดล้างมนุษย์กึ่งเทพฉันก็ยอม!!” 

        “จะบ้าหรือไง!!สิ่งที่นายทำมันผิดนะ!! นายบอกจะกวาดล้างทุกคน โดยในนั้นมีครอบครัวฉันอยู่นะ!!” 

        “แล้วทำไม?” ดีแลนเอียงคอมองอย่างสงสัย“ถ้าพวกนั้นมาขัดขวางความรักของเราฉันก็จะกำจัด!!” 

        โพรทาเลียได้ยินแบบนั้นความรู้สึกทุกอย่างของเธอมันปะทุขึ้นมาทันที“ดีแลน!!” 

        “ทนไม่ไหวแล้วเว้ย!!” 

        ฟีนีอุสพุ่งมาจากด้านข้างพร้อมกับชกไปที่ใบหน้าของดีแลนไปทันทีจนอีกฝ่ายกระเด็นไปข้างด้านโพรทาเลียเห็นอารมณ์ของเธอก็สงบลงไปเลย

        “ฟีนีอุส...” โพรทาเลียมองอีกฝ่ายที่มายืนข้างๆเธอ

        “แกมันไม่ใช่มนุษย์ดีแลน กล้าพูดกับโพรทาเลียถึงครอบครัวขนาดนั้นแกไม่ควรได้รับความรักจากโพรทาเลียสักนิด!”

        “แก!!” ดีแลนพยุงตัวขึ้นช้าๆเขาถุยน้ำลายปนเลือดออกมา

        พออีกฝ่ายพูดแบบนั้นทำให้โพรทาเลียรู้สึกประทับใจต่อคำพูดของเขา พอนึกคำพูดของดีแลนเธอก็โกรธเคืองขึ้นมาที่อีกฝ่ายจะมาทำให้ครอบครัวของเธอเป็นอันตรายไปด้วยแต่ว่าพอได้ยินเสียงแค่ข้างหน้า เธอก็ฟังรอบๆข้างก็รู้สึกว่ารอบข้างนั้นเสียงเงียบไปแล้วก่อนที่มีเสียงฝีเท้าเดินกันเข้ามาใกล้ ก็เห็นกลุ่มคนมากมายเดินกันเข้ามาพวกเขาบาดเจ็บและบอบช้ำ แต่พวกเขาก็พยายามมาที่นี้กันเพื่อดูหน้าของคนที่เป็นคนควบคุมปีศาจพวกนั้น

        “เจ้านั้นสินะที่เป็นคนพาพวกปีศาจเข้ามานะ!”

        “พวกแกกล้ามาที่บุกมาแบบนี้!!” 

        “เพื่อนๆเราอยู่ไหนกัน!!” 

        “จริงด้วยคนที่หายไปอยู่ไหนกัน!!” 

        เหล่าชาวค่ายจูปิเตอร์ต่างไม่พอใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นมันเหมือนการมาหยามเกียรติพวกเขากันสุดๆ ที่แอบมาบุกโจมตีพวกเขาแบบนี้

        “หึๆ” ดีแลนหัวเราะในลำคอกับสิ่งที่ฟังพวกค่ายจูปิเตอร์พูด“พวกนั้นคงกลายเป็นอาหารของพวกปีศาจพวกนั้นไปแล้วล่ะนะ!!”

        ฟีนีอุสได้ยินแบบนั้นก็กระชากคอเสื้ออีกฝ่ายทันที“แก!แกก็เป็นมนุษย์กึ่งเทพ แต่ทำไมถึงทำกับพรรคพวกสายเลือดเดียวกันของตนเองกัน!!” 

        “พรรคพวก!!ฉันไม่ใช่พวกแก ฉันไม่สนด้วยซ้ำพวกแกจะเป็นยังไงพวกแกทั้งหมดไม่เข้าใจพวกเราเหล่าเด็กที่โดนแซเทิร์นจับไปหรอกนะ!!พวกเราต้องทรมานแค่ไหนกัน ต้องทนทุกข์แค่ไหน พวกแกทั้งหมดไม่รู้หรอก!!” 

        โพรทาเลียเข้าใจว่าดีแลนพูดหมายถึงอะไรแต่นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่อีกฝ่ายควรทำจริงๆ

        “แต่มันก็ไม่ใช่เหตุผลที่แกจะทำตามแซเทิร์นสั่งเลยสักนิด!!ไม่งั้นถ้านายคิดแบบนั้น แล้วทำไมโพรทาเลียคิดต่างออกไปกันล่ะ!!” 

        ดีแลนหันสายตาไปจ้องมองหญิงสาวที่ตนรักโพรทาเลียก็จ้องมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าที่จริงจังสุดๆ เธอเดินเข้าไปใกล้ๆ ฟีนีอุส

        “ดีแลนฟีนีอุสเขาพูดถูกนะ นายทำไมต้องคิดในแง่ลบแบบนั้นกันฉันเลิกคิดมานานแล้วนะ...นายไม่ควรเอาคนที่ไม่เกี่ยวข้องมายุ่งเกี่ยวกับชีวิตที่พวกเราเจอมานะ!!”

        “เธอกล้าพูดแบบนั้นได้ไง!!เมื่อก่อนเธอก็แค้นครอบครัวเธอที่ไม่ตามหาเธอเลยไม่ใช่หรือไง!? แล้วนี่เธอกล้า!เข้าข้างผู้ชายคนนี้” ดีแลนจ้องมองฟีนีอุสที่อยู่ตรงหน้าของเขา“เพราะเธอชอบมันใช่ไหมล่ะ?! เธอถึงเข้าข้างมันและไม่เคยมีใจให้ฉันนะ!!”

        “มันไม่เกี่ยวกันเลยนะ!!นายกำลังทำผิดตั้งแต่นายเข้าร่วมกับแซเทิร์นแล้ว!!”

        “เธอจะบอกว่าฉันผิดสินะ!!” ดีแลนจ้องมองหญิงสาวอย่างผิดหวัง“งั้นได้!!ฉันจะพังพินาศทุกอย่างจนเธอต้องอ้อนวอนกับฉัน!!”

        ดีแลนยกมือขึ้นพร้อมกับสิ่งของในมือจนบางอย่างที่อยู่ในมือมันส่องแสงสว่างออกมา จนทุกคนรีบหลบแสงนั้นจนแสบตากันฟีนีอุสหลับตาจนมืออ่อนลง ดีแลนเห็นทีท่าอีกฝ่ายอ่อนลงเขาก็ถีบอีกฝ่ายออกไปแล้วลอยตัวขึ้นทันที

        “ขอบคุณสำหรับของขวัญที่ฉันได้จากแซเทิร์นละกันนะเหล่ามนุษย์กึ่งเทพทั้งหลายเอย!!” 

        ดีแลนพูดจบพร้อมกับวาร์ปหายไปกลางอากาศจนทุกคนต่างไม่พอใจที่มันหนีไปได้แต่หารู้ไหมว่าอีกฝ่ายปล่อยระเบิดลูกใหญ่ให้พวกเขาจัดการกันโพรทาเลียมองจุดที่เหนือหัวพวกเขาทำให้เธอเห็นบางอย่างที่ทำให้ดวงตาเบิกกว้างทันที

        “ฟีนีอุส!!” 

        “หือ? มีอะไร?” ฟีนีอุสหันไปหาโพรทาเลียที่เรียกเขา

        เธอชี้นิ้วขึ้นไปกลางอากาศมีหลุดดำหลายหลุมเกิดขึ้นแล้วจู่ๆ ก็มีพวกปีศาจออกมาจากหลุมดำหลายหลุมนั้นออกมา

        “อะไรกัน!!นี่มันอะไรกัน!!” 

        “พวกปีศาจ...ไม่ใช่แค่...10...ไม่สิ...ไม่ใช่แค่...100...” 

        “เกือบ...1000 กว่าตัวด้วยซ้ำ” 

        โพรทาเลียเห็นเธอรับสถานการณ์นี่ได้แต่คนอื่นๆ ที่กำลังเหนื่อยและบอบช้ำอย่างมากจะทำไงล่ะ

        “พวกเรามีกันแค่นี่เองนะ...” 

        “หมอนั้น...ทิ้งระเบิดลูกใหญ่เลยนะคะพี่...” โฟกัสตามมาอยู่ข้างๆเธอจ้องมองสิ่งที่ไม่คาดคิดกำลังตกลงมาเรื่อยๆ “เราจะทำไงดี...” 

        โพรทาเลียกำหมัดแน่นเธอไม่นึกว่าดีแลนจะทำแบบนี้กับเธอ แต่เธอจะไม่ยอมอ้อนวอนต่อสิ่งที่อีกฝ่ายกระทำเด็ดขาดเธอต้องทำบางอย่างเพื่อช่วยทุกคนให้ได้ ระหว่างที่กำลังหาทางออกเสียงของชายที่เธอไม่ได้ยินมานานก็ดังขึ้นข้างในของสองร่างจุติ

        ‘ยืมพลังของข้าไหมล่ะ?’ 

        “เอ๋!!” 

        สองพี่น้องได้ยินเสียงแองเจิลข้างในหัวของเขาทั้งสองจ้องมองหน้ากัน ก่อนจะดึงตัวเองเข้าไปในโลกแห่งจิตเมื่อลืมตาขึ้นก็เห็นแองเจิลอยู่ตรงหน้าของพวกเธอ

        “แองเจิล!ท่านหมายความว่าไงที่ว่าจะให้ยืมพลังของท่านนะ?” 

        “จริงด้วยค่ะ?” 

        “ก็ให้ยืมพลังแต่...เป็นพลังจากจิตวิญญาณที่เจ้ารวบรวมมานะ!!”

        “พลังของจิตวิญญาณ!?” 

        “ใช่แต่ว่าถ้าพวกเจ้าจะใช้พลังนี้พวกเจ้าต้องส่งให้สหายพวกเจ้าทั้งหมดไปยังค่ายฮาล์ฟบลัดซะ!!” 

        “ส่ง!!หมายถึงขนย้ายพวกเขาออกจากค่ายจูปิเตอร์นะเหรอ?” 

        “ใช่!เพราะพลังที่พวกเจ้านั้นรุนแรงจนถึงขั้นอาจจะทำให้พวกเขาโดนลูกหลงได้เช่นกัน!!” 

        “ว่าไงนะ!!” 

        ทั้งสองอุทานออกมาอย่างงุนงงแต่แล้วแสงรอบๆ ก็สว่างขึ้นพร้อมกับส่งพวกเธอมาสู่ความจริงซะงั้นทำเอาพวกเธอยังเออหน่อยๆ อยู่เลย

        “เมื่อกี้เขาหมายความว่าไง...” 

        “ไม่รู้สิ...แต่...พวกเราต้องทำตามที่เขาบอกนะสิ!”

        โพรทาเลียหันไปหาฟีนีอุสที่ยืนอยู่ข้างๆเธอจับชายเสื้ออีกฝ่ายทันที

        “ฟีนีอุส!!” 

        “อะไรเหรอ?” 

        “ย้ายทุกคนออกจากค่ายจูปิเตอร์ไปยังค่ายฮาล์ฟบลัดเดียวนี่!!”

        “ห๊า!!เธอหมายความว่าไง?” ฟีนีอุสหันไปมองอีกฝ่ายด้วยความสงสัย

        “พวกเราไม่มีทางสู้พวกมันได้หรอกนะ!!ตอนนี้ต้องขนย้ายทุกคนไปก่อนนะ!!” 

        “จริงด้วยค่ะเพราะว่า-” โฟกัสกำลังจะอธิบายสิ่งที่ได้ยินจากแซเทิร์นแต่ก็โดนโพรทาเลียจับแขนเพื่อไม่ให้พูดถึงสิ่งที่พวกเธอได้คำแนะนำมา “หือ?” 

        โพรทาเลียส่ายหน้าให้น้องสาวเล็กน้อยจนฟีนีอุสสงสัยว่าโฟกัสจะพูดอะไรนะ

        “เมื่อกี้โฟกัสจะพูดอะไรหรือเปล่า” 

        “เปล่านะเธอแค่อยากบอกว่าถ้าเรารีบพาทุกคนออกไป เราค่อยกลับมาจัดการพวกมันก็ได้นะ!!” 

        “งั้นเหรอ...” 

        “พวกนายมีแผนอะไรไหม?” สองแฝดแจ็กสันชายรีบมาทันที

        “มีค่ะ พี่พาทุกคนย้ายไปที่ค่ายฮาล์ฟบลัดโดยด่วนที่สุด” 

        “คงต้องเป็นงั้นล่ะ!!งั้นพวกเราไปล่ะ ฟีนีอุสฝากสั่งต่อด้วยนะ!!” สองแฝดแจ็กสันชายรีบพากันไปตะโกนบอกคนอื่นๆให้หนีจากตรงนี้

        “อืม!” ฟีนีอุสขานตอบก่อนจะหันไปมองโพรทาเลียกับโฟกัสทั้งสองเหมือนมีความลับบางอย่างจนเขารู้สึกแปลกๆ แต่ว่าตอนนี้ต้องพาทุกคนออกไปก่อน“ทุกคน!!รีบย้ายไปยังค่ายฮาล์ฟบลัดเดียวนี่เลย!! คนที่มีหน้าที่สำคัญโปรดพาทุกคนไปยังปลอดภัยด้วย!!” 

        พอฟีนีอุสสั่งทุกคนที่ได้ยินก็ทำตามผู้คนมากมายกำลังถูกย้ายไปยังค่ายฮาล์ฟบลัด เหลือแค่ไม่กี่คนอยู่ที่ประตูมิติโพรทาเลียใช้สายตาจ้องมองทุกส่วนในค่ายจูปิเตอร์ว่าไม่มีผู้คนอยู่ข้างในแล้วพอเหลือแค่เธอกับโฟกัสแค่สองคน พี่ชายของพวกเธอมองน้องสาวสองคนที่ยังยืนอยู่อีกฝั่ง

        “โฟกัส!!โพรทาเลีย!! รีบเข้ามาเร็ว!!” เบเดอร์ตะโกนออกไป

        โพรทาเลียจ้องมองพี่ชายที่เรียกเธอแต่แล้วเธอแตะที่ประตูมิติ จู่ๆ มันก็ปิดการทำงานของประตูมิติทันทีจนทุกคนทางฝั่งค่ายฮาล์ฟบลัดมองกันอย่างงุนงงทันที

        “ทำไมประตูมันปิดตัวล่ะ!” ฟีนีอุสมองอย่างตกใจและกังวลที่โพรทาเลียยังอยู่อีกฝ่าย

        “พวกโพรทาเลียยังอยู่อีกฝั่งนะ!!พวกปีศาจมีตั้งหลายพันตนเลยนะ!!” เอเดอร์พูดขึ้นมา

        เพอร์ซีย์เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นเขารีบสั่งเด็กบ้านเฮเฟตัสให้ซ่อมประตูมิติทันที

        “บ้านเฮเฟตัส!!ซ่อมประตูเร็วเข้า!!” 

        “ครับ!!” 

        ทางด้านค่ายจูปิเตอร์พวกปีศาจมีมากกว่าพันตัวจนโพรทาเลียพิงประตูมิติแล้วจ้องมองอย่างสงสัยว่าดีแลนเล่นแบบนี้กับเธอจริงๆจนทำให้เธอรังเกียจเขาขึ้นมาซะแล้วสิ โฟกัสมองประตูมิติที่ถูกปิดโดยพี่สาวของเธอเธอไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพี่สาวเธอถึงปิดประตูนี้ก่อนหน้าก็ห้ามเธอพูดถึงวิธีที่พวกเธอได้รับจากแองเจิลมา

        “นี่…พี่ค่ะ...เมื่อกี้พี่ห้ามหนูไม่ให้พูด...เพราะกลัวฟีนีอุสเขาห่วงพี่เหรอ? 

        “ใครว่าล่ะ...ไม่มีทาง...ฉันแค่ห่วงคนอื่นๆต่างหาก!!” 

        “ปากไม่ตรงกับใจนะคะพี่” 

        “เปล่าซะหน่อย!!” โพรทาเลียขานตอบสิ่งที่น้องสาวพูดเธอเดินมาดูพวกปีศาจที่กำลังเดินตรงมาหาพวกเธอกัน “ฉันแค่ไม่รู้ว่าสิ่งที่แองเจิลบอกมามันดูน่าเชื่อถือไปแถม...ยังตัดจบอีก...” 

        เธอเข้าใจที่พี่สาวพูดเพราะแองเจิลบอกนิดเดียวแล้วตัดการสื่อสารซะงั้น “มันก็จริงนะ...แล้วนี่...พวกเราจะทำไงดี...” 

        “ให้พวกข้าจะช่วยเองนะ!!” เสียงของจิตวิญญาณส่งตรงสู่ร่างจุติทั้งสองโดยไม่โผล่ตัวออกมา

        “จะช่วยยังไง!?” โพรทาเลียเอ่ยถามออกมา

        “พวกเจ้าทั้งสองจะต้องร่วมพลังของพวกเราเข้ามาสู่ร่างกายแล้วปล่อยพลังออกมาเหมือนกับระเบิดนั้นเอง!!”

        “ระเบิด!!” ทั้งสองต่างตกใจแล้วมองหน้ากันทันที

        “แล้วแบบนี้จะไม่ระเบิดค่ายจูปิเตอร์เอาเหรอ?” 

        “ไม่หรอกมั้ง?” 

        ทั้ง 8 พูดออกมาทำให้โพรทาเลียกับโฟกัสไม่มั่นใจกับแผนนี้จริงๆแต่ไม่มีแผนอื่นแล้วจริงๆ พวกปีศาจต่างมารวมตัวกันอยู่ตรงหน้าพวกเธอ ทำให้ทั้งสองคิดว่าถ้าไม่รอดก็คงโดนจับแน่ๆทั้งสองจับมือกันทันที

        “เริ่มกันเลยนะ!!โฟกัส” 

        “ค่ะ!! พี่!!” 

        พวกปีศาจเตรียมบุกเข้ามาหาพวกเธอชั่วพริบตาทั้งสองหลับตาแล้วร่วมพลังของอดีตชาติเข้าสู่ข้างในร่างกายแสงสว่างรอบตัวพวกเธอเริ่มส่องสว่างขึ้นพร้อมกับกระจ่างออกเป็นวงกว้างทำให้พวกปีศาจรอบๆ โดนแสงสว่างนั้นสลายหายไปหลายพันตน สิ่งก่อสร้างรอบๆไม่ได้หายไปแสงสว่างนั้นก็หายไปสองแฝดรู้สึกถึงร่างกายที่ไม่มีเรี่ยวแรงเลยหลังใช้พลังนั้นจนล้มลงไปนอนกับพื้น

        ทางด้านค่ายฮาล์ฟบลัดสายเลือดเฮเฟตัสกับวัลแคนกำลังถกเถียงถึงการทำงานของประตูเพื่อให้มันกลับมาทำงานอีกครั้ง ครอบครัวแจ็กสันต่างกังวลสุดๆว่าทั้งสองคนจะเป็นอะไรไหม แต่จู่ๆ ประตูก็กลับมาทำงานอีกครั้งทำให้ทุกคนต่างมองกันอย่างรวดเร็ว

        “ประตูเปิดแล้ว!!”

        เพอร์ซีย์เห็นว่าประตูเปิดออกแล้วเขารีบวิ่งไปคนแรกทันที 

        แอนเบ็ธเห็นสามีวิ่งไปโดยไม่คิดอะไร “เพอร์ซีย์!!”

        “โพรทาเลีย โฟกัส!!พ่อไปช่วยแล้ว”

จบตอนที่ 63 โปรดติดตามตอนที่ 64 ต่อไป