ไอ้เชจะเป็ลูกเขยกำนัน
ตอนที่ 7. รู้ว่าเข้าใจผิดแต่ไม่คิดจะแก้น่ะ
บดินทร์ที่เพิ่งวิ่งหอบลงมาจากออฟฟิศ เห็นแก๊งเด็กแว้นซ์ยืนจับกลุ่มอยู่หน้าป้อมยามก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปดูตามประสาคนใส่ใจทุกเื่ ได้ยินเสียงด่ากันดังลั่นไม่ต่างเครื่องโม่หิน
“เห้ย แก๊งนี้มาทำไรตรงนี้ใครเนี่ยลุง”
“ไอ้หนูนี่บอกว่าจะมาฝึกงานครับคุณดิน”ลุงรปภ. แจ้ง บดินทร์มองสารรูปทุกคนั้แ่หัวจรดเท้า
“แต่งตัวเหมือนจะไปเดินสยามแน่ใจนะว่ามาฝึกงานน่ะ” เขาถาม เสียงดังฟังชัดกันทุกคน
“แค่ไอ้เชคนเดียวต่างหากลุง”เม่นะโตอบแทน เขาหงุดหงิดที่โดนคนรุ่นปลายเจเนอเรชั่นวายมองสำรวจ
“แล้วคนไหนชื่อเช”
ไอ้เชไม่ตอบ แค่ยกมือ สายตายังพินิจคนร่างสูงที่ชื่อดินอย่างอวดเบ่ง
“เอาเอกสารจากวิทยาลัยมาด้วยไหม”
“ต้องเอามาด้วยเหรอ เตี่ยไม่ได้บอก”เชตอบกวนๆ
“เตี่ยไม่บอก ก็ต้องคิดเองได้สิจะมาทำงานกับบริษัทไม่ว่าที่ไหนก็ต้องมีเอกสาร ใบสมัคร ใบเกรด ใบ...”
“เยอะน่ะลุงสมัยนี้ใครเค้าส่งกระดาษกันบ้าง” เม่นแทรก
“จริง โบราณเว่อ”ลอยที่เงียบมาสักพักเห็นด้วย
บดินทร์หยุดกึก หน้าชาวาบ กัดฟันกำหมัดแน่น
“ไม่มีเอกสารไม่มีหนังสือรับรองจากวิทยาลัย แล้วจะให้เชื่อได้ไงว่าเป็นักศึกษาหน้าตาท่าทางออกแนวมิจจี้ด้วยซ้ำ”
"ด่าคนอื่นไม่มองเหง้าหน้าตัวเองเลยนะหล่อขนาดดาราแบบไอ้เชยังมาบอกว่าเป็มิจจี้" เชยิ้มเยาะ
"ถ้ากูเป็มิจจี้..." แล้วหันมองหัวจรดเท้า
"...ลุงก็คงเป็ฟอสซิลแล้วมั้ง"เสียงเด็กๆทั้ง 5 หัวเราะดังพร้อมกัน ทำให้บดินทร์ยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก
คนหน้าตายอย่างเฮียอี้หลุดหัวเราะในลำคอเบาๆ
เขาดูภาพจากกล้องวงจรปิดตรงหน้าโรงงานเห็นเพื่อนสนิทโดนกลุ่มเด็กวัยรุ่นกำลังรุมสกรัมยิ่งทำให้อารมณ์ดี
ดูไปดูมามุมปากของอี้ก็ยกขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความ
‘พี่นก ไปรับเด็กชื่อเชมาฝึกงานหน่อยพาไปให้โฟร์แมนสั่งงานให้ก่อน เอกสารไม่รีบ’
แล้วเขาก็จ้องที่หน้าจอต่ออีกครั้งมองใบหน้าแดงก่ำของบดินทร์อย่างขบขัน
“ไอ้ ไอ้...” เกิดมาอายุขึ้นเลข 3ยังไม่เคยโดนเด็กเมื่อวานซืนยำหนักขนาดนี้มาก่อน บดินทร์กัดฟันกรอดๆ
“สรุปเอาไง ไม่ให้ฝึกงานก็ดีจะได้บอกเตี่ย บอกกำนันว่าโรงโม่ไม่ต้อนรับ” เชแสยะยิ้มเ้าเล่ห์ โดนใจสุดๆ
“เออ พวกกูเห็นด้วยเดี๋ยวถ้าเตี่ยมึงด่า พวกกูจะเป็พยาบาลให้” ลอยพูด
“พยานโว้ย ไม่ใช่พยาบาล”เม่นรีบแก้มุกฝืดของเพื่อน
“ไปๆพวกมึง กลับๆๆ”
“เดี๋ยวก๊อนนนนนนนนนนน” หญิงวัยสี่สิบกว่าเ้าของรูปร่างอวบอิ่มวิ่งจนเหงื่อท่วมหน้าะโมาแต่ไกล ใบหน้ากลมนแดงก่ำชุ่มไปด้วยเหงื่อเห็นได้ชัดว่ารีบสุดชีวิต
“คุณนก ใจเย็นๆ”ลุงยามที่เงียบไปสักพักเอ่ยปาก
“ใช่พี่ มีอะไรค่อยๆคุย”บดินทร์พูดต่อด้วยความเป็ห่วง
“เกิดหัวใจวายขึ้นมาไม่คุ้มเอานะพี่”
เอชอาร์สาวชื่อนกหยุดวิ่งและหอบหายใจครู่ใหญ่ แก๊งเด็กแว้นซ์หันกลับมามองเป็ตาเดียว ไร้คำพูด
พอนกเงยหน้าก็เอากำปั้นทุบอกตัวเองเบาๆ สูดลมให้เต็มปอดเสียงที่เปร่งออกมายังมีจังหวะหายใจแรงเจือปน
“คือ ฮะ เฮียสั่งมา วะ ว่า ให้พานะน้องเชไปหาพี่หนุ่มโฟร์แมนมอบหมายงานก่อน เอกสาร ยะ ยังไม่ต้อง”
ทุกคนลุ้นว่าคนชื่อนกจะพูดจบประโยคไหม
"ห๊ะ" ไอ้เชหน้าเบ้อยากปามือถือใส่คนชื่อนกชะมัด
มาช้ากว่านี้อีกสักสามนาทีก็ไม่ได้
“ได้ยินแล้วนะลุง ไอ้เชป้าเค้ามารับแล้วก็รีบไปสิ” เม่นตอบแทนเพื่อนแต่นกและบดินทร์มองเขาด้วยสายตากินเืกินเนื้อ
“งั้นพวกกูไปก่อนนะ” ว่าแล้วเพื่อนๆต่างสตาร์ทรถ และซิ่งออกไปอย่างเร็ว ทิ้งให้ไอ้เชยืนเดียวดายง่ายๆแค่นั้น
นรกละ...เชที่ดึงสติได้เริ่มงอแงในใจ
ไอ้เพื่อนเลว ทิ้งกูไวกว่าทิ้งแฟนอีก
เชมองใบหน้าของคนทั้งสามลุงยามมองด้วยแววตาเหมือนจะสงสาร
พี่นกมองด้วยสายตาเหนื่อยหอบ
คนชื่อดินมองเชด้วยสายตาเหมือนกำลังประเมินความเสี่ยง
“ไป ไอ้หนูเอามอไซค์ไปจอดข้างรั้วตรงโน้น” ลุงยามทำลายความเงียบมือชี้ไปที่ลานจอดรถด้านในโรงโม่ มีจักรยานยนต์จอดเรียงรายหลายสิบคัน
“เดี๋ยวจอดเสร็จไปรอพี่ที่หน้าทางเข้าออฟฟิศตรงนั้นนะ” นกชี้ไปทางที่พูดก่อนจะเดินจ้ำอ้าวไปหลบแดดในร่ม
“ไปกันน้องดิน” แขนอวบคล้องแขนบดินทร์แบบไม่ทันให้ตั้งตัวถึงตัวเขาจะแข็งแรง แต่ในสถานการณ์แบบนี้ก็ไม่มีโอกาสขัดขืนได้แต่ถูกลากเดินไปเหมือนเหยื่อในปากหมาป่า
ไอ้เชไม่ได้รีบเดินไปทางที่พี่นกบอกเขาค่อยๆลากสังขาร ทำตัวเหมือนคนใกล้ตายด้วยความที่ไม่อยากฝึกงานที่นี่
เพื่อนก็ทิ้ง
เจอตาลุงปากมาก
แล้วไหนล่ะหลิน ไหนบอกจะมา
เชไม่ทนแล้วนะ เขากดมือถือโทรหาเตี่ยฝั่งโน้นรับปุ๊บ เชแผดเสียงโวยวายทันที
“เตี่ยโกหก เตี่ยโกหก เตี่ยโกหกไหนบอกว่าลูกสาวกำนันต่วนจะมาไง หนูมาตั้งนานแล้วไม่เห็นจะมาเลย ทำไมเตี่ยหลอกหนู”
‘เตี่ยไปหลอกเอ็งตอนไหนเตี่ยไม่เคยพูดกะเอ็งเลยนะว่าลูกสาวกำนันจะไปหาเอ็งน่ะ’
“ก็เมื่อวานไงที่เตี่ยคุยโทรศัพท์กับกำนัน เตี่ยพูดเองว่า ลูกสาวกำนันจะไปด้วยเหรอหนูได้ยินเต็มสองหูเลย”
‘ไอ้เช หูมึงนี่น่าจะมีปัญหานะ’
“ไม่ต้องมาโยกโย้ เตี่ยขี้จุ๊ หนูจะฟ้องกง”เอาชื่อคนที่เตี่ยเกรงที่สุดมาอ้าง
‘มึงนี่มันลูกที่แสนดีจริงๆไอ้เชเมื่อวานกูคุยเื่งานบุญกัน กำนันจะพาลูกสาวไปด้วย ไม่ได้คุยเื่จะไปหามึง’
แล้วสายก็ตัดไป ไอ้เชยืนอึ้งหมดแรงยิ่งกว่าเดิม
ถึงจะเป็กูที่เข้าใจผิด...
แต่จะไม่มีใครช่วยแก้เลยสักคนเหรอ!
ฮือออออออออออออออออออออออออออออออออออ!
19K
