“ครืดด ครืด ครืดด~”
เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นในตอนเช้าวันถัดมา วันนี้ฉันมีเรียนบ่ายเมื่อคืนกว่าจะนอนได้ก็ปาไปเกือบเช้าแล้ว ฉันปรือมองชื่อที่โชว์อยู่หน้าจอด้วยเปลือกตาที่หนักอึ้งและบวมเนื่องจากผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักหน่วง มุมปากฉันกระตุกยิ้มหยันทันทีสูดลมหายใจเข้าออกให้ลึกกดความรู้สึกทั้งหมดเก็บไว้ไม่ให้ะเิออกใส่เขาอย่างที่ใจ้า
มันยังไม่ใช่ตอนนี้เจแปน.....
ไม่ง่ายกว่าฉันจะปรับอารมณ์ให้เป็ปกติเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น ก่อนกดรับโทรศัพท์ด้วยเสียงหวานติดงัวเงียนิดหน่อย
“มอนิ่งค่าาาา”ฉันขบกัดริมฝีปากไว้แน่นเมื่อน้ำเสียงและความรู้สึกด้านในมันสวนทางกันไปหมด
“ที่รัก ตื่นยังครับหิวไหม? พอดีฟาผ่านไปทำธุระแถวคอนโดเจเดี๋ยวซื้ออะไรเข้าไปให้ทาน”
“ฟาซื้ออะไรมาเจก็ทานได้ทั้งนั้นค่ะ”
“โอเคครับ เดี๋ยวฟาแวะเข้าไป”
“ค่ะ”ฉันกำโทรศัพท์มือถือในมือไว้แน่นเมื่อความเ็ปที่ฉันได้รับยังไม่สามารถส่งออกไปถึงเขาได้ในตอนนี้
ถ้าเป็ก่อนหน้านี้แค่เพียงประโยคไม่กี่คำนี้ฉันคงจะดีใจอย่างสุดซึ้งที่เขาเป็ห่วงเป็ใยให้ความสำคัญกับฉัน คงรีบลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวมารอเขาอย่างใจจดใจจ่อด้วยความกระตือรือร้น แต่หลังจากเหตุการณ์เมื่อวานนี้ทุกอย่างทุกการกระทำทุกคำพูดเของเขามันทำให้ฉันไม่อิน ฉันไม่สามารถทำตัวให้เหมือนเดิมได้เต็มร้อย
เขาเก่งเหลือเกิน!!!!ที่ทำทุกอย่างได้ปกติ โดยไม่รู้สึกผิดอะไรเลยสักนิดก็อย่างว่ามันคงไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำแบบนี้ อาจจะเป็ครั้งที่สิบครั้งร้อยหรือครั้งที่พันก็ได้ใครจะรู้
ช่างเป็ผู้ชายที่สารเลวจริงๆ....
“ที่รัก ตื่นได้แล้วครับ ฟาซื้อของโปรดเจมาให้”
เสียงเรียกของเขาดังแว่วเข้ามากระทบโสตประสาทหูทำให้ฉันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา นี่ฉันคงเผลอหลับไปสินะ
“รอเจแป๊ปนึงนะคะ ขออาบน้ำแต่งตัวก่อน”
ฉันตอบเขากลับไปแล้วลุกขึ้นหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำภายในห้องนอน ฉันยืนมองตัวเองอยู่หน้ากระจก ดวงตาคู่สวยที่แดงปูดบวมเนื่องจากผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักหน่วง ใต้ตาดำเหมือนคนอดนอนมาหลายคืนติดต่อกัน ใบหน้าโทรม ผมเผ้ายุ่งเหยิงชี้ฟู ฉันละเลยการดูแลตัวเองมานานแค่ไหนแล้วนะ? ขอโทษนะร่างกายฉันที่แกต้องทนต้องอยู่ในสภาพนี้เป็เพราะไอ้ผู้ชายเฮงซวยด้านนอก
นี่สินะที่เค้าบอกกันว่า....ถ้าไม่รักตัวเองแล้วใครจะมารัก
ฉันพูดได้เต็มอย่างไม่อายว่า ฉันก็เป็คนสวยจัดคนหนึ่ง ตาโตจมูกโด่งเป็สัน ผิวขาวอมชมพู ตัวเล็กแต่หน้าอกคัพซี สมัยมัธยมรูปฉันชอบโดนแชร์ตามเพจต่างๆ ซึ่งมันทำให้ชีวิตฉันวุ่นวาย น่าเบื่อ น่ารำคาญพอขึ้นมหาลัยฉันเลยเป็คนใหม่ พยายามทำตัวไม่โดนเด่นไม่แต่งหน้าไม่แต่งตัว สวมใส่เสื้อผ้าตัวใหญ่ปล่อยผมยุ่งๆ ใส่แว่นตาหนาๆ พอฟาโรมาตามจีบฉันเลยหลงคิดว่าเขารักในสิ่งที่ฉันเป็ จึงยอมทุ่มเทหมดเต็มหน้าตักให้เขาโดยที่ไม่เผื่อใจ ปล่อยความคิดตอนนั้นให้วิ่งเล่นในทุ่งลาเวนเดอร์
ช่างโง่สิ้นดี....
เอาล่ะเจแปนกลับมารักตัวเองได้แล้ว กลับมาเป็คนเดิมที่ฉลาดรู้ทันผู้ชาย ทิ้งตัวตนใหม่ที่สร้างขึ้นมาบนความไร้สาระไปได้แล้ว
หลังจากอาบน้ำเสร็จฉันก็มาเลือกชุดนักศึกษาอย่างไม่เร่งรีบจงใจถ่วงเวลาปล่อยให้เขารอนาน ฉันบรรจงเลือกเสื้อผ้าทีละชิ้นอย่างอ้อยอิ่งก็พบว่าเสื้อผ้าที่มีอยู่ในตู้ช่างไม่เหมาะกับตัวตนเลยสักนิด
อ่าาาฉันต้องได้ซื้อเสื้อผ้าใหม่อีกแล้ว ฉันหยิบเสื้อที่ตัวเล็กที่สุดกระโปรงทรงเอยาวแค่16นิ้ว ที่ไม่เคยใส่เลยสักครั้ง นั่งแต่งหน้าทำผมหลังจากที่ล้างมือมานาน โยนแว่นตาที่ไม่ได้ค่าสายตาทิ้งไป
ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อเรียกกำลังใจให้กับตัวเองอีกครั้ง เรียกความมั่นใจในสิ่งที่ตัวเองจะทำต่อจากนี่ มองตัวเองในกระจกยกยิ้มน้อยๆให้ตัวเอง
‘เจแปนคนเดิมกลับมาแล้ว’
เรามาเริ่มเล่นเกมส์กันเถอะนะ
“ฟาาาขาา มีอะไรทานบ้างคะ เจหิวจะแย่” ฉันเดินยิ้มหวานออกมาหาเขาแม้ว่าภายในใจจะขมปร่า จากนั้นก็กอดแขนแกร่งเอาหน้าถูไถไปอย่างออดอ้อน ฟาโรห์นิ่งเงียบไม่ตอบฉันเงยหน้ามองเขาเห็นสายตาที่บ่งบอกว่าไม่พอใจ
“ทำไมแต่งตัวแบบนี้ รู้ใช่ไหมว่าฟาขี้หวง”
ใช่ฉันรู้!!! ฟาโรห์เป็คนที่หวงของมาก อะไรก็ตามที่เป็ของเขาถ้าเขายังไม่เบื่อจะไม่มีใครได้ไป แต่ว่าเขาก็เป็คนเบื่อง่าย ของบางอย่างเลยอยู่กับเขาได้แค่แปปเดียวเท่านั้น
“ไม่เอาน่าฟาสวยจะตาย ทานข้าวเถอะ”
ฉันทำเป็ไม่สนใจสายตาและท่าทางของฟาโรห์ที่เริ่มฮึดฮัดบ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์ก่อนจะลงมือทานข้าวเงียบๆ ทั้งที่ความอยากอาหารของฉันไม่มีด้วยซ้ำแต่ทั้งหมดมันคือการสร้างภาพเพื่อหลอกเขาว่าฉันยังไม่รู้อะไรเลยเช่นเดิม
ฉันเหลือบมองหน้าเขาเล็กน้อยเพื่อดูท่าทีเขาเป็ระยะแต่มันดันเป็จังหวะนรกมาก ที่เขาแบะคอเสื้อเชิ้ตออกเพื่อระบายความร้อนจนมองเป็รอยคิสมาร์กที่คอโดยที่เขาไม่ทันรู้ตัว ฉันก้มหน้าลงโดยอัตโนมัติภาพบาดตาที่บอกร่องรอยที่มาว่าเกิดจากอะไร เหมือนช่วยย้ำเตือนเฉือดเชือดหัวใจฉันซ้ำๆว่าสิ่งนั้นมันคือความจริง กระบอกตาร้อนผ่าวน้ำตาจวนเจียนจะไหล ภายในโพรงไม่รู้รสชาติของอาหารที่ตักเข้าไปมันขมปร่าในลำคอ เจ็บจี๊ดอยู่ในอกอยู่อย่างนั้น
แม้จะพยายามเข้มแข็ง แต่ความทรมานมันไม่ได้จางหายไปได้ง่ายดายขนาดนั้น
แผลมันยังสดใหม่เกินไปอะไรสะกิดโดนนิดโดนหน่อยมันยังคงรู้สึกถึงความเ็ปอยู่เสมอ ของแบบนี้คงต้องใช่เวลา แต่อย่างน้อยวันนี้มันก็ดีขึ้นกว่าเมื่อวาน
“่นี้ยุงเยอะหรอฟาโดนกัดจนคอแดง เดี๋ยวเจไปเอายามาทาให้นะ”ฉันมองเขาด้วยแววตาเป็ห่วงและยังคงทำตัวเป็แฟนที่ดีที่ไม่รู้เื่อะไรแบบนี้ ทั้งที่มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ
ฟาโรมีสีหน้าใเล็กน้อยสักพักก็เปลี่ยนกลับมาปกติ ควบคุมสีหน้าได้เก่งมากไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนก เขาช่างเก่งเหลือเกิน หลังจากที่เราทานข้าวเสร็จฟาโรก็มาส่งฉันที่คณะ
“เลิกเรียนแล้ว เดี๋ยวฟามารับนะครับ”
ฉันได้แต่พยักหน้ากลับไป เขาส่งยิ้มที่แสนอบอุ่นให้ ลูบผมฉันเบาๆ แล้วจับมือฉันขึ้นไปหอม
“เจไปเรียนก่อนนะคะ มายด์รอนานแล้ว”
“ครับ”
ฉันลงจากรถคันหรูของฟาโรห็ เดินมานั่งกับมายด์ที่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ฉันหยิบทิชชู่ในกระเป๋าขึ้นมาเช็ดมือข้างที่ฟาโรห์หอมแรงๆ จนแดงไปทั้งมือ ช่างน่าขยะแขยงที่ริมฝีปากนั้นไม่รู้ไปััโดนตรงไหนของใครมาบ้าง
มายด์เพื่อนั้แ่สมัยมัธยม เป็เพื่อนที่สนิทที่สุด หวังดีที่สุดและมันก็เคยเตือนฉันเื่ฟาโรห์อยู่เสมอแล้วก็ไม่ชอบขี้หน้าฟาโรห์มากที่สุด ถ้ามันรู้เื่เมื่อวานฉันเดาได้เลยว่ามันพุ่งไปจัดการเอาเื่เขาแน่นอน
“มายด์ ขึ้นเรียนกันเถอะ”
มายด์ปรือตามองหน้าฉันงงๆ ก่อนที่มันจะขยี้ตาแรงๆหลายครั้งสักพักก็เบิกตาโต อ้าปากค้าง ก่อนจะจับฉันหมุนตัวไปมา
“เจแปนนนนคนเดิมของเค้าาาาาาา คิดถึงมึงคนนี้ที่สุด กลับมาได้สักทีนะ ดีใจชิบหาย แต่เดี๋ยวมันเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า? มีอะไรจะบอกกูไหม?”
ฉันกรอกตามองบน เฮ้ออ!!! ฉันไม่เคยปิดบังมันได้เลยสินะ เนี่ยแหละคนที่เห็นฉันสำคัญ แค่ความเปลี่ยนแปลงเพียงแค่นิดนึงมันก็รู้สึกได้ ฉันตันสินใจเล่าเื่ทุกอย่างให้มายด์ฟังั้แ่ต้นจนจบ
“กูจะไม่ซ้ำเดิมมึงนะ แต่กูดีใจที่มึงเข้มแข็ง ความรักจะมีค่าก็ต่อเมื่ออยู่กับคนที่เห็นค่ามัน คนเก่งแบบมึงเดี๋ยวก็หาย คนสวยแบบมึงหาผู้ชายดีกว่าไอ้ฟาโรห์ได้สบาย”
“กูรู้กูสวย”ฉันฉีกยิ้มให้มันถึงแม้รอยยิ้มจะยังไปไม่ถึงดวงตาก็ตาม
“ไหนๆ ก็กลับมาเป็คนเดิมแล้ว เราไปฉลองกันเถอะผับเปิดใหม่แถวคอนโดกูเขาว่าดีย์ไปลองกัน”น้ำเสียงมันมีแต่ความระริกระรี้จนฉันเริ่มไม่แน่ใจว่าที่มันเป็แบบนี้เพราะดีใจที่ฉันกลับมาเป็คนเดิมหรือที่ใจที่จะได้ไปเที่ยวกันแน่
“ตามใจมึง พากูไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ด้วยนะ แล้วไปอาบน้ำแต่งตัวที่คอนโดมึงเลย”เวลาแบบนี้การคือกับเพื่อนน่าจะเป็ทางออกที่ดีที่สุด มันดีกว่าการต้องอยู่คนเดียวในห้องนั้นแล้วคิดเื่เดิมวนๆซ้ำๆ
หลังจากที่เราเลิกเรียนฉันกับมายด์ก็ไปเลือกซื้อเสื้อผ้า ฉันไม่ได้ลืมหรอกนะเื่ที่ฟาโรห์บอกว่าจะมารับ แต่ฉันตั้งใจลืมต่างหาก ยังไม่พร้อมเผชิญหน้ากับเขายังไม่พร้อมจะเสแสร้งว่าทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ขอพื้นที่ให้ตัวเองได้ถอยออกมาตั้งหลักสักพักนานๆ ทีจะออกมากับมายด์ รอได้ก็รอ ถ้ารอไม่ได้ก็กลับแต่ฉันค่อนข้างมั่นใจว่าเขาคงไม่รอฉันอยู่แล้ว..
ฉันนอนเล่นโทรศัพท์เช็คไอจีรอเวลาไปผับอยู่ในห้องมายด์ ฉันเลื่อนฟีดไปเรื่อยๆ จนไปสะดุดตากับรูปของน้องผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ถ่ายรูปตัวเองส่องกระจกสะพายกระเป๋าแบรนด์ดัง พร้อมแคปชั่นที่ว่า #ขอบคุณนะคะคนดีของหนู รูปนั้นมีเงาสะท้อนของผู้ชายอยู่ด้านหลังถึงจะไม่เห็นชัด แค่ฉันมั่นใจว่าผู้ชายคนนั้นคือฟาโรห์ มือฉันสั่นระริกอย่างไม่สามารถควบคุมได้ พอเปิดหูเปิดตาจึงรู้ว่าเขาก็ซ่อนไม่เนียนนะ จุกนะไม่รู้ว่าคนที่รู้เื่จะเยาะเย้ยในความโง่งมของฉันขนาดไหนกัน
เขามันคนใจร้ายช่างทำกันได้ลงคอ ....
ฉันปิดโทรศัพท์ทันทีเพื่อหลีกหนีภาพบาดใจในนั้น เพื่อป้องกันไม่ให้ความเสียใจมันลุกลามไปมากกว่านี้
“เจแปน วันนี้จะมีเพื่อนของเพื่อนกูมาด้วยนะ มึงโอไหม?”มายด์เดินมาหาฉันเพื่อถามความคิดเห็นเพราะฉันเป็คนไม่ชอบความวุ่นวาย และไม่ชอบนั่งกับคนไม่สนิทหรือไม่รู้จัก
“สบายมาก หลายคนก็สนุกดี” ฉันยิ้มกว้างตอบมายด์ไปบางครั้งการลองอะไรใหม่มันก็น่าสนใจดีไม่ใช่หรอ?
ฉันมีลางสังหรณ์ที่ร้องเตือนในใจว่าคืนนี้มันอาจจะต้องมีอะไรดีๆ เกิดขึ้นกับฉันบ้างก็ได้คนเราคงไม่โชคร้ายไปตลอดหรอกจริงไหม?
===============================
เื่นี้เป็นิยายทำมือนะคะ ต้นเดือนก.ค.ตาลจะเปิดพรีออเดอร์ หลังจากนั้นจะมี ebook นะคะ สามารถติดตามแฟนเพจตาลได้นะ เพจชื่อ เฌอตาล
จะมีการอัปเดตนิยายทุกเื่ที่ตาลแต่งในช่องทางต่างๆ ฝากนีกเขียนตัวเล็กด้วยนะคะ
23K
![[ตอนพิเศษ] ตรรกะร่วมรบ: หุ้นส่วน (หัวใจ) ข้ามสายงาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1780304692_90969846.webp)
