การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง [แปลจบแล้ว]

        ครั้งนี้หลิวหรงจะต้องไปเก็บค่าเช่าอีกเป็นแน่ดังนั้นจะมีวิธีใดบ้างที่พอจะขัดขวางนางได้...เห็นท่าตอนนี้จะมีเพียงวิธีเดียวแล้วเท่านั้น

        นางจะต้องหาวิธีให้หลิวหรงคิดว่าตัวนางท้องแล้วค่อยหาวิธีเปิดโปงนางถึงต่อให้ครั้งหน้านางจะตั้งท้องขึ้นมาจริงๆ คงไม่กล้าป่าวประกาศออกไป และต้วนชิงหมิงก็มีวิธีที่ให้เด็กคนนี้ไม่ได้เกิด!

        เพียงคิดว่าลูกอนุจะมาแย่งตำแหน่งและความเอ็นดูไปจากน้องชายของนางภายในใจพลันรู้สึกโกรธขึ้นมาเมื่อคิดว่าต้วนอวี้จะต้องเสียเปรียบ

        ลูกชายอนุในชาติที่แล้วของหลิวหรงไม่ได้โง่เขลาเฉกเช่นต้วนอวี้หรานแต่กลับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์เพทุบาย พูดได้ว่าเมื่อพบต้วนเจิ้งจะชอบเอาอกเอาใจอย่างมากพบหลิวหรงและต้วนอวี้หรานมักประจบประแจง ทว่าเมื่อพบต้วนอวี้กลับเห็นเหมือนศัตรูคู่อาฆาตกันมาตั้งแต่เมื่อไรก็สุดรู้!

        อีกทั้งต้วนชิงหมิงยังจำได้ชัดว่าลูกชายอนุผู้นี้โหดเหี้ยมเลือดเย็นเป็นที่สุดบ่าวรับใช้ในจวนต้วนเมื่อเห็นก็รีบอ้อมเดินไปอีกทางกันหมด ครั้นพบเจอต้วนชิงหมิงในทุกครั้งไม่เคยเรียกว่าพี่สาวกลับใช้สายตาดูถูกเหยียดหยามมองแทน

        เด็กสาวหลับตาลงช้าๆพลางจมลงสู่ภวังค์ทีละน้อยๆ ไม่เอื้อนเอ่ยวาจาต่อคิดในใจชาตินี้หลิวหรงจะไม่มีวันได้ให้กำเนิดลูกชายอีก!

        แม่นมหนิงได้ฟังคำพูดต้วนชิงหมิงทั้งหมดก็ไม่มีความลังเลใจแม้แต่น้อย

        “เรียนคุณหนู บ่าวจะเขียนจดหมายไปให้พี่สาวบ่าวเชิญให้มาพบเจ้าค่ะ!”

        …...

        ต่อจากนั้นสามวันภายในเรือนของหลิวหรงก็มีข่าวดีว่าหลิวหรงตั้งท้องแล้ว

        ต้วนเจิ้งได้ยินข่าวนี้ทำท่าดีใจออกหน้าออกตาในทันทีรีบยกเลิกคำสั่งกักบริเวณและให้บ่าวรับใช้ไปตามต้วนอวี้หรานมาพบหลิวหรง

        ต้วนชิงหมิงยื่นอยู่ด้านหลังมองเห็นความดีใจของต้วนเจิ้งทั้งหมดหลิวหรงพุ่งตัวเข้าไปซบอกออดอ้อนในอ้อมกอดผู้เป็นบิดาและในอ้อมกอดของนางก็กอดต้วนอวี้หรานที่ยิ้มอย่างดีใจ

        ภาพตรงหน้าเป็นภาพที่ดูมีความสุขล้น ประหนึ่งว่าความสุขนั้นคนอื่นไม่สามารถแทรกเข้ามาได้ช่างบาดหูบาดตานัก!

        เด็กสาวยืนมองทั้งสามคนอย่างนิ่งเงียบประดุจจดจำภาพตรงหน้าให้ชัดเจนเพราะมีเพียงการจำภาพได้ชัดเจนนางถึงรู้ว่าวันเวลาในชาติที่แล้วความอเนจอนาถได้รับมาอย่างไรและถูกแม่ลูกคู่นี้วางแผนใส่ร้ายแต่ละเรื่อง มาอย่างไร

        นางยืนยิ้มอยู่ด้านหน้าประตูอย่างสำราญใจ...หลิวหรง! เจ้าคงมีความสุขมากใช่หรือไม่?

        อย่างนั้นต่อไปข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสชาติการตกจากสวรรค์แล้วดำดิ่งสู่ห้วงอเวจีว่ามีรสชาติเป็นอย่างไร!

        ใบหน้าของหลิวหรงที่เปี่ยมไปด้วยความสุขในอ้อมกอดของต้วนเจิ้งเมื่อเหลือบลืมตาขึ้นเห็นเด็กสาวเบื้องหน้าจึงคิดเรื่องเมื่อวานก่อนขึ้นมาได้ว่าดูถูกนางไว้เช่นไร จึงขมวดคิ้วและหัวเราะไปที่ต้วนชิงหมิง

        “คุณหนูใหญ่... ข้ามีลูกกับนายท่านแล้วอีกหน่อยคุณหนูใหญ่กับคุณหนูรองจะมีน้องชายเพิ่มอีกคนในจวนต้วนเราจะต้องคึกคักแน่นอน!”

        แม้ในใจต้วนชิงหมิงจะเจ็บแต่สีหน้ากลับไม่แสดงอาการใด เพียงยกยิ้มบางๆ “ถ้าเป็นน้องชายก็ดีกลัวว่าจะเป็นน้องสาว!”

        หลิวหรงได้ยินประโยคนี้สีหน้าเปลี่ยนสีไปทันทีนางยังคงยกยิ้มดุจเก่าเอ่ยต่อ “ต่อให้เป็นน้องสาวยังไงท่านพ่อก็ดีใจเหมือนเดิมใช่หรือไม่เจ้าคะท่านพ่อ!”

        ต้วนเจิ้งถึงกับผงะไปชั่วครู่จากนั้นเปลี่ยนเป็นหัวเราะ “เหอะๆ  กล่าวว่า “ใช่แล้ว ในจวนต้วนไม่มีเรื่องมงคลมานานแล้วไม่ว่าอี๋เหนียงจะมีลูกชายหรือลูกสาว ข้าดีใจทั้งนั้น!”

        นางยังคงไม่ยอมหยุดกล่าววาจาโดยง่ายครั้งนี้จึงจงใจพูดเป็นนัย

        “ใช่เจ้าค่ะ เมื่อก่อนตอนที่จางอี๋เหนียงท้องโชคไม่เข้าข้างจึงรักษาไว้ไม่ได้ ทั้งยังมีชิวอี๋เหนียงที่ท้องแล้วก็กลายเป็นคนเสียสติ... ดูท่าแล้วหลิวอี๋เหนียงเป็นคนมีโชคดังนั้นท้องนี้...”

        เด็กสาวตั้งใจหยุดเว้นจังหวะพูดเพื่อให้ต้วนอวี้หรานคิดว่าคำที่จะพูดต่อจากนี้บาดหูแต่นางกลับพูดว่า

        “...จะต้องราบรื่นแน่นอนเจ้าค่ะ!”

        เพราะว่าบทเรียนในครั้งที่แล้วที่จัดการกับต้วนอวี้หรานดังนั้นหลิวหรงจึงอดกลั้นกับต้วนชิงหมิงคาดไม่ถึงว่านางกล้าพูดประโยคที่ทำให้บุตรสาวของนางโกรธขึ้นมาอีก

        ต้วนอวี้หรานจึงพุ่งตัวกระโดดไปยืนต่อหน้าต้วนชิงหมิงพูดเสียงดังลั่น “เป็นน้องชายๆๆๆและน้องชายข้าจะต้องเก่งกว่าน้องชายเจ้า!”

        เห็นได้ชัดว่าน้องสาวต่างมารดาของนางไร้มารยาทแต่หลิวหรงกลับไม่เอื้อนเอ่ยวาจาว่ากล่าวหรือพูดอีกอย่างได้ว่าสิ่งที่นางอยากจะพูดมานาน กลับถือโอกาสให้บุตรสาวพูดแทนนั่นก็คือการยกให้นางเป็นภรรยาเอก!

        หลิวหรงเข้าใจต้วนเจิ้งที่สุดและรู้ว่าหากพูดเรื่องนี้เวลานี้เหมาะสมที่สุด

        นางจึงเอียงซบไปที่อกของผู้เป็นสามีพลางมองเขาด้วยสายตาวิงวอนระคนน่าสงสารเห็นใจ แม้น้ำตาจะไหลลงอาบสองแก้ม ก็ไม่เช็ดออก พูดคล้ายไม่ได้รับความเป็นธรรมว่า

        “อวี้หรานจะพูดเช่นนี้กับคุณหนูใหญ่ไม่ได้เจ้าต้องรู้ว่าคุณหนูใหญ่เป็นลูกสาวภรรยาเอก คุณชายใหญ่ก็เช่นกัน ส่วนเจ้าเป็นแค่ลูกสาวอนุ จะพูดล่วงเกินกับคุณหนูใหญ่ได้อย่างไร?”

        ‘ลูกอนุ’ กับ ‘ลูกภรรยาเอก’สองคำนี้หลิวหรงพูดกัดฟันสาวตาของนางจ้องมองไปที่ผู้เป็นสามีตรงหน้าละม้ายคาดคั้นให้เขาสัญญาอะไรบางอย่างกับนาง!

        เด็กสาวมองต้วนเจิ้งด้วยสายตาเย็นชาในเวลานี้เขากำลังอยู่ในภวังค์แห่งความสุข กลัวว่าจะไม่รับรู้ว่าต้วนอวี้หรานกำลังกลั่นแกล้งนางหรือพูดได้ว่าต่อให้รู้สึกได้แต่กลับปล่อยเลยตามเลย

        ในตอนนั้นต้วนชิงหมิงจู่ๆก็แสดงความดีอกดีใจออกมา โชคดีที่นางเตรียมแผนรับมือไว้ ถ้าไม่ได้เตรียมไว้กลัวว่าหลิวหรงจะได้นั่งในตำแหน่งภรรยาเอก

        ชาติที่แล้วตอนที่หลิวหรงตั้งท้องนางให้คนส่งข่าวดีไปให้ต้วนเจิ้งที่อยู่ชายแดนเป็นเวลาประจวบเหมาะที่ผู้เป็นบิดานางได้รับชัยชนะจากศึกจึงคิดว่าลูกคนนี้เป็นของขวัญที่ฟ้าประทานดังนั้นจึงให้คนส่งข่าวกลับมาว่าขอเพียงคลอดลูกชายจะตั้งให้หลิวหรงเป็นผิงชี[1]

        แม้ว่าจะเป็นผิงชีแต่ฐานะก็สูงเทียบเทียมฮูหยินผนวกกับฮูหยินติงโหรวที่จากไปอย่างไม่หวนกลับแล้วในจวนต้วนจึงมีฮูหยินเพียงคนเดียว ทว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่สำหรับนางอย่างมากนี่จึงเป็นสาเหตุสำคัญที่สุดว่าทำไมจึงยอมให้หลิวหรงคลอดลูกชายไม่ได้

        “ว้า” ต้วนอวี้หรานร้องขึ้นมาก่อนเอ่ยอีกประโยคอย่างน้อยใจ “ทำไมน้องชายต้วนชิงหมิงเป็นลูกภรรยาเอก ส่วนน้องชายข้าเป็นแค่ลูกอนุ ท่านพ่อนี่มันไม่ยุติธรรม...”

        นางร้องไห้ไปดึงชายเสื้อต้วนเจิ้งไปละม้ายว่านางไม่ได้รับความเป็นธรรมในตอนนี้หลิวหรงก็ร้องไห้ขึ้นมาด้วยและกอดต้วนอวี้หรานเอาไว้ พูดทั้งน้ำตาว่า

        “ลูกอย่าร้องเลย นี่เป็นโชคชะตาของแม่ ของเจ้าและน้องชายเจ้า...เพราะแม่เป็นแค่อนุจึงต้องลำบากลูกชายลูกสาวทั้งสองด้วย!”

        เมื่อเห็นทั้งสองคนกำลังแสดงละครต้วนชิงหมิงทำได้เพียงแต่นิ่งเงียบ ส่วนต้วนเจิ้งที่ได้ยินเสียงร้องไห้หลิวหรงจึงพูดขึ้นด้วยความเจ็บปวดใจว่า “ไม่ต้องร้องแล้วๆในท้องเจ้ามีเลือดเนื้อเชื้อไขของข้า อีกอย่างร้องไห้มากจะไม่ดีต่อสุขภาพ! ครั้งนี้ขอเพียงให้เจ้าคลอด...”

        เดิมทีต้วนชิงหมิงไม่อยากพูดแทรกผู้เป็นบิดานางอยากให้ต้วนเจิ้งพูดเรื่องก่อนคลอดลูกกับหลิวหรงจากนั้นค่อยดูพวกเขาตกจากสวรรค์ลงสู่นรก ยิ่งไปกว่านั้นอยากดูว่าท่านพ่อที่ภายนอกดูมีเมตตาเป็นที่สุดเมื่อรู้ว่าโดนหลอกจะผิดหวังและโกรธเคืองมากเท่าใด!

        แต่เมื่อดูพวกนางกำลังแสดงละครต้วนชิงหมิงรู้สึกอึดอัดและมองไปยังหลิวหรงที่ท่าทางอ่อนหวานนุ่มนวลยังมีต้วนอวี้หรานที่ร้องไห้เสียงดังจนน่าสงสาร นางพลันรู้สึกโกรธกัดฟันกรอดๆคิดในใจว่าแม่ลูกคู่นี้กล้าแสดงละครต่อหน้านาง หรือว่าในความคิดของพวกนั้นคิดว่านางตายไปแล้วอย่างนั้นหรือ?

        คนอย่างข้าถ้าให้พวกเจ้าทั้งสองเป็นดั่งหวังก็ไม่ต้องมาเรียกข้าว่า ต้วนชิงหมิง!

        ดังนั้นนี่จึงเป็นครั้งแรกที่ต้วนชิงหมิงขัดคำพูดต้วนเจิ้งอย่างไม่มีมารยาททั้งมือ ปากและร่างกายต่างสั่นไปหมด!

        นางสั่นจนต้องยกหัวขึ้นเผยให้เห็นแววตาที่ไม่ยอมแพ้มองจ้องไปที่ต้วนเจิ้ง  สายตาแบบนั้นได้ฟังเรื่องที่ยากจะอธิบาย

        
…...

        [1] ผิงชี เป็นตำแหน่งและฐานะเทียบเท่าภรรยาเอกหรือฮูหยิน