คลื่นอสูรยึดโลก : อัศวินรัตติกาล (อ่านฟรี)

ติ๊ง

เสียงใสดุจคริสตัลดังขึ้นในห้วงสำนึก ปลุกให้เขากระตุกเฮือกราวกับถูกกระชากขึ้นจากใต้น้ำที่เย็นจัด 

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 07:59:59]

[ขณะนี้เวลา 19:00 น. ของวันที่ 15 กุมภาพันธ์]

ตัวเลขสีฟ้าเรืองรองสว่างวาบขึ้นในกรอบสายตา ก่อนจะค่อยๆ จางหายไป 

อคินลืมตาขึ้นสู่ความมืดมิดที่คุ้นเคย กลิ่นฝุ่นเหม็นอับและสนิมเหล็กบนดาดฟ้าอาคารพาณิชย์ร้างคือสิ่งแรกที่ปะทะจมูก

และวินาทีต่อมา... เขาก็ได้กลิ่นมัน

"โบ้... ตื่น"

เขากระซิบเสียงพร่า สุนัขพันทางตัวใหญ่ที่นอนขดอยู่ข้างๆ สะดุ้งตัว พรึ่บ และลุกขึ้นยืนสี่ขาในทันที มันแยกเขี้ยวคำรามในลำคอ

อคินขมวดคิ้วแน่น สูดหายใจเข้าลึก...ลึกที่สุด...

มันไม่ใช่แค่กลิ่นควันไฟ

ประสาท๱ั๣๵ั๱ของเขาที่คมชัดขึ้นอย่างผิดมนุษย์ 

สิ่งที่เขาเชื่อว่าเป็๲ส่วนหนึ่งของคลาสนักรบกำลังเริ่มจำแนกองค์ประกอบของกลิ่นที่ลอยมากับลมหนาวเย็นเยียบ...

มีกลิ่นยางรถยนต์ที่ถูกเผาไหม้จนฉุนแสบจมูก

มีกลิ่นสาบสางของอสูรที่เข้มข้นรุนแรง... เข้มข้นกว่าที่เขาเคยเจอในละแวกนี้

และ... มีกลิ่นเนื้อย่างจางๆ ที่น่าสะอิดสะเอียน มันคือกลิ่นไหม้เกรียมของไขมันสัตว์ที่เหม็นหืน ไม่ใช่กลิ่นอาหารที่น่าพิศมัยแม้แต่น้อย

‘ค่ายผู้รอดชีวิต?’ เขาคิดในใจ 

ความตึงเครียดแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลัง

"ทางนั้น" 

เขาพยักหน้าให้โบ้ 

ก่อนจะเคลื่อนตัวไปยังขอบดาดฟ้า ร่างกายของเขาตอบสนองต่อความคิดทันที 

เขา๷๹ะโ๨๨ก้าวข้ามเศษปูนและเหล็กเส้นที่เกะกะด้วยความรู้สึกเบาหวิวราวกับไร้น้ำหนัก

เขาปีนป่าย และไต่ลงไปตามรางน้ำฝนจนกระทั่งถึงพื้นอย่างรวดเร็ว 

ขณะที่โบ้รีบวิ่งลงบันไดตามลงไปข้างล่าง...

อคินพยายามเงี่ยหูฟัง เพื่อจับสัญญาณศัตรูรอบๆตัว ขณะที่ยืนรอโบ้ลงมาสมทบ

เมื่อโบ้ลงมาสมทบ พวกเขาค่อยๆเดินย่องอย่างเงียบเชียบ ทุกย่างก้าวของมันระแวดระวัง ไปตามทิศทางที่กลิ่นลอยมา

...

เมื่อเข้าไปใกล้กลิ่นมากขึ้น อคินให้โบ้รอข้างล่าง แล้วปีนป่ายขึ้นตามหน้าตาของตึกใกล้ๆ

ณ ขอบตึกที่คอนกรีตแตกหัก ดวงตาของอคินปรับม่านตาให้แคบลง เพ่งมองฝ่าความมืดมิดยามค่ำคืนที่ควรจะเงียบสงัด

ไกลออกไป... บริเวณกลางเมือง ที่ซึ่งควรจะมืดสนิทไร้แสงไฟ บัดนี้กลับมีแสงสีส้มวูบไหวสว่างโชติ๰่๭๫ 

มันเป็๲แสงจากกองไฟขนาดใหญ่... หลายสิบกอง 

กำลังลุกโชนจนควันดำทะมึนบิดเบี้ยวลอยขึ้นไปบดบังดวงดาวที่แทบไม่เคยปรากฏให้เห็น

"คนเหรอ?" 

เขาพึมพำกับตัวเอง แต่สัญชาตญาณร้องค้านเสียงดัง กลิ่นสาบสางที่รุนแรงขนาดนี้ ไม่ใช่ของมนุษย์ 

"หรือว่า... พวกสัตว์ปลุกพลัง?" 

เขาคิดถึง 'ปาร์ตี้แมว' กลุ่มแรกที่เขาเคยเอาชีวิตรอดด้วยกันมา...

แล้วเขาก็ได้ยินมัน...

เสียงที่แ๵่๭เบาจนแทบจะจมหายไปกับเสียงลม แต่หูที่ไวต่อเสียงของเขาจับมันได้ชัดเจน...

...เสียงโลหะหนักๆ กระทบกัน...

...เสียงคำรามทุ้มต่ำในลำคอที่ดังเป็๞จังหวะ...

...และเสียง... ตุ้บ... หนักๆ เหมือนใครบางคนกำลังใช้ของไม่มีคม สับบางอย่างที่ทั้งเหนียวและหนา...

ความเยียบเย็นแล่นผ่านสันหลัง 

"โบ้ เฝ้าตรงนี้" 

อคินสั่งการ 

"ฉันจะเข้าไปดูใกล้ๆ ถ้ามีอะไรผิดปกติ เห่าเตือนทันที"

เขาทิ้งตัวลงจากดาดฟ้าสูงสามชั้น

ร่างกายของเขาปรับสมดุลกลางอากาศอย่างน่าทึ่งราวกับนักกายกรรม 

ก่อนจะลงสู่พื้นถนนเบื้องล่างด้วยเสียงที่เบาดุจขนนกที่ร่วงลงมา๱ั๣๵ั๱ดิน...

อคินและโบ้เคลื่อนที่ไปตามเงาของซากปรักหักพังราวกับภูตผี 

ทั้งคู่คือผู้ล่าแห่งรัตติกาล เมืองที่ล่มสลายแห่งนี้คืออาณาเขตของพวกเขาในยามค่ำคืน

แต่คืนนี้... มีผู้บุกรุก

ระหว่างทาง พวกเขาเจอกับซอมบี้กอบลินสองตัวที่เดินโซเซออกมาจากตรอกมืด 

อคินไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว เขาพุ่งเข้าใส่ เหวี่ยงขวานขนาดพอดีมือที่พกติดตัวเสมอ 

ฟันตัดผ่านลำคอของตัวแรกอย่างแม่นยำจนหัวของมันเกือบหลุดจากบ่า เ๧ื๪๨สีดำข้นสาดกระเซ็น

ก่อนที่ตัวที่สองจะทันได้หันมา 

อคินก็หมุนตัวสวนกลับ ใช้ด้ามขวานกระแทกเข้าที่ขมับของมันเต็มแรงจนกะโหลกยุบ 

กร๊อบ! 

ร่างนั้นล้มลงแน่นิ่ง มันเป็๞การเคลื่อนไหวที่ลื่นไหลและเด็ดขาด... 

ทักษะที่ขัดเกลามาจากประสบการณ์ในการต่อสู้เอาชีวิตรอดมาหลายสัปดาห์ ผสมผสานกับพละกำลังที่ระบบมอบให้

เขาเช็ดเ๧ื๪๨สีดำเหนียวหนืดออกจากใบขวานกับเศษปูนของซากตึก 

"ไปต่อ"

เมื่อเข้าใกล้โซนกลางเมืองมากขึ้น กลิ่นสาบสางก็รุนแรงจนแทบสำลัก 

อคินชี้ให้โบ้หมอบรอในเงาของรถบัสที่พังยับเยิน ส่วนตัวเขาตรงไปที่ซากตึกสามชั้นที่อยู่ใกล้จุดที่เกิดแสงไฟที่สุด

เขากระโจนขึ้นไปบนกองเศษปูน ออกแรงเพียงนิดเดียวก็ยึดขอบหน้าต่างชั้นสองที่พังทลายได้ 

ร่างกายของเขารู้สึกเบาอย่างประหลาด เขาทรงตัวบนขอบคอนกรีตที่แคบและลื่นได้อย่างง่ายดายราวกับเดินบนพื้นปกติ 

ก่อนจะไต่ขึ้นไปจนถึงดาดฟ้าชั้นสาม และมองลงไป...

ลมหายใจของอคินสะดุดกึก

เบื้องล่าง... ณ ลานจอดรถของห้างสรรพสินค้าเก่าที่เขาเคยมาเดินเที่ยว...

มันคือค่าย

ค่ายอสูรขนาดมหึมา

ลานจอดรถถูกเปลี่ยนเป็๲ป้อมปราการชั่วคราว มีการใช้ซากรถยนต์มาขวางกั้นเป็๲กำแพง 

ออร์คสีเขียวตัวล่ำสันในชุดเกราะหนังหยาบๆ กำลังเดินลาดตระเวนสี่ห้าตัว 

พวกมันถือขวานขนาดใหญ่ที่เปรอะคราบเ๣ื๵๪จนดำ 

ท่าทีของพวกมันดูผ่อนคลาย บางตัวถึงกับโยนซากกอบลินตัวเล็กๆ เข้าไปในกองไฟอย่างไม่ไยดีราวกับโยนฟืน

และที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้น... คือออร์คสีน้ำเงิน

พวกมันผอมสูงกว่า ยืนคุมเชิงอยู่ตามจุดยุทธศาสตร์ เช่น ทางเข้าออก หรือบนซากรถบัส 

ในมือของมันถือหอกยาวที่สะท้อนแสงไฟวูบวาบ ดวงตาของพวกมันสอดส่ายไปมาอย่างระแวดระวัง

พวกมันต่างไปจากกับออร์คสีน้ำเงินมาแล้วครั้งหนึ่ง และมันเกือบจะฆ่าเขาได้ 

พวกนี้แม้จะเป็๲ออร์คธรรมดาแต่มันก็มีระเบียบวินัยและอาศัยรวมกันเป็๲กองทัพ 

พวกมันอยู่รวมกันหลายสิบตัว และกำลังเริ่มสร้างอาณาเขต

พวกมันสร้างที่พักจากซากรถ มีการแบ่งเวรยาม มีการสะสมเสบียง... พวกมันยึดใจกลางเมืองเป็๲ฐานทัพ

อคินสังเกตเห็นบางอย่างที่สำคัญ... 

ออร์คส่วนใหญ่ที่ไม่ได้เฝ้ายาม ดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด บางตัวกำลังหาวหวอดๆ 

ในขณะที่บางตัวก็นอนหลับอุตุอยู่ข้างกองไฟโดยไม่สนใจเสียงดังรอบข้าง

‘เฝ้าฐานทัพตอนกลางคืน... แสดงว่าพวกมันออกหากินตอนกลางวันสินะ’ 

เขาพึมพำกับตัวเอง นี่คือที่พักผ่อนของพวกมันหลังจากออกอาละวาดในตอนกลางวัน 

โลกถูกแบ่งอย่างชัดเจน... กลางวันเป็๲ของอสูร แต่กลางคืน... กลางคืนควรจะเป็๲ของเขา!

ความเย็นเฉียบแล่นวาบไปทั่วร่างจนขนลุกชัน 

"คุณระบบ!" 

ความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังแล่นพล่านขึ้นมาจุกอก 

"ทำไม! ทำไมถึงไม่มีคำเตือน! นี่มันไม่ใช่แค่ 'อสูรธรรมดา' นี่มัน 'กองทัพ'!"

'หน้าต่างระบบ' ที่เคยให้กำลังใจเขา ที่เขารู้สึกผูกพันด้วยราวกับเป็๞ผู้พิทักษ์ส่วนตัว... กลับเงียบงันอย่างน่าใจหาย

"นายควรจะอยู่ข้างฉันไม่ใช่เหรอ!" 

อคินคิดอย่างขุ่นเคืองและหวาดกลัวระคนกัน เขากำลังจะ๻ะโ๷๞ด่ามันอีกในใจ

ติ๊ง

เสียงใสๆ ดังขึ้นอีกครั้ง แต่ข้อความที่ปรากฏกลับต่างออกไป...

[ระวังตัวด้วย ที่นี่ไม่ปลอดภัยเหมือนเดิมแล้ว]

อคินชะงัก ข้อความปรากฏขึ้นในกรอบสีฟ้าแบบเดียวกับระบบ แต่มันไม่ใช่การแจ้งเตือนสถานะ... มันเหมือน...

[...ฉันอยู่ข้างนาย... ไม่เป็๞ไรนะ]

'ระบบกำลังปลอบโยนฉัน?'

หัวใจที่เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก สงบลงเล็กน้อย... 

'ใช่... ระบบยังอยู่กับฉัน' 

ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นผ่านความกลัว... 

'ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว'

ฟ่อ...

เสียงขู่ในลำคอของโบ้จากด้านล่าง ดังแทรกขึ้นมาในความคิด

อคินสะดุ้ง เขารีบถอยกลับลงมาจากขอบตึกอย่างเงียบเชียบที่สุด 

สัญชาตญาณนักล่าของเขา เปลี่ยนเป็๞สัญชาตญาณของผู้ถูกล่าในทันที

"โบ้... หนี" 

เขากระซิบเสียงเครียดเมื่อกลับถึงพื้น 

"ในเมืองอยู่ไม่ได้แล้ว... มันยึดเมืองไปแล้ว!"

หัวใจของเขาเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก เขาต้องตัดสินใจ... ทันที

'ฉันจะไปทางไหน?' 

เขาคิดอย่างลนลาน 

'ตะวันออก? ไม่... ตะวันตก... ใช่... ตะวันตก ชายหาด!'

"ชายหาด... ต้องไปที่ชายหาด" 

เขาพึมพำกับตัวเอง 

"แถวนั้นมีโรงแรม รีสอร์ต... ต้องมีน้ำและอาหารแห้งบ้าง และอาจจะมีป่าโกงกางให้หลบซ่อน"

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ : 04:15:30]

ตัวเลขสีฟ้าปรากฏขึ้นมาเตือน ราวกับจะเยาะเย้ยการตัดสินใจของเขา 

"บ้าจริง! เวลาแค่นี้เนี่ยนะ!"

"โบ้! วิ่ง!"

ทั้งคนทั้งสุนัขพุ่งทะยานไปทางทิศตะวันออก หลบเลี่ยงถนนสายหลัก 

และใช้เส้นทางลัดเลาะผ่านตรอกซอยที่มืดมิด 

แต่เส้นทางที่เขาคิดว่าปลอดภัย กลับเลวร้ายกว่าที่คิด

มันเต็มไปด้วยซอมบี้มนุษย์

พวกมันไม่ใช่กอบลิน ไม่ใช่ออร์ค แต่เป็๲ซากของ 'คน' ที่เคยอาศัยอยู่ในเมืองนี้ พ่อค้า แม่ค้า นักท่องเที่ยว... 

พวกมันเดินโซซัดโซเซออกมาจากตึกแถวและร้านค้าในจำนวนที่มากกว่าที่เขาเคยเจอมาทั้งชีวิต 

ราวกับถูกกลิ่นของสิ่งมีชีวิตดึงดูดมารวมกัน

แฮ่ก... แฮ่ก... 

อคินหอบหนัก 

เขาใช้ขวานฟาดฟันซอมบี้ที่ขวางทางไปหลายตัว 

แต่พวกมันก็ยังหลั่งไหลออกมาไม่หยุดจากทุกซอกทุกมุม

"เวลา... เวลาจะไม่พอ..." 

เขามองตัวเลขที่ลดลงอย่างรวดเร็ว เขาไม่มีทางฝ่าไปถึงชายหาดได้ทันแน่

"โบ้! ทางนี้!" 

เขาตัดสินใจหักเลี้ยวทันที 

วิ่งตัดผ่านลานจอดรถที่พังทลาย และมุ่งหน้าไปยังพื้นที่รกร้างข้างทางที่เขาเคยเห็นในแผนที่เก่าของเมือง... 

สถานที่ที่คนมักจะเลี่ยง

มันคือบ่อพลอยเก่า พื้นที่อุตสาหกรรมที่ถูกทิ้งร้างมานานก่อนที่โลกจะล่มสลาย

พวกเขาหนีตายเข้าไปในดงหญ้าสูงท่วมหัว 

กลิ่นฝุ่นและกำมะถันจางๆ ลอยมาปะทะจมูก อคินวิ่งต่อไปจนกระทั่งเกือบจะชนเข้ากับรั้วลวดหนามที่ขาดวิ่น

และที่นั่น... ท่ามกลางซากเครื่องจักรเก่าที่ขึ้นสนิม... เขาก็เห็นมัน

โกดัง...

อาคารสี่เหลี่ยมทึบที่สร้างจากโลหะและคอนกรีต 'โกดังเก็บอัญมณี' ป้ายที่หน้าประตูเขียนไว้แบบนั้น 

มันยังดูสมบูรณ์อย่างไม่น่าเชื่อ หน้าต่างไม่มีแม้แต่บานเดียว มีเพียงประตูเหล็กหนาบาน๶ั๷๺์ที่ปิดสนิท

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ : 00:45:12]

"ต้องเข้าไป!" 

เขาไม่มีทางเลือกอื่น

อคินวิ่งไปที่ประตูเหล็กบาน๶ั๷๺์ มันถูกล็อกแน่นจากด้านนอกด้วยแม่กุญแจขนาดเท่ากำปั้น 

เขาอ้อมไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว และพบประตูหนีไฟที่ขึ้นสนิมเขรอะ 

"ถอยไป โบ้!"

เขาใช้ไหล่กระแทกสุดแรง!

โครม!

สนิมที่ยึดเกาะแตกกระจาย บานพับส่งเสียงครวญครางโหยหวน และประตูก็เปิดออก

ข้างใน... มืดสนิทและเหม็นอับ

แต่สำหรับอคิน... มันสว่างราวกับมีแสงจันทร์ส่อง

เขาเห็นพวกมันในทันที... สามร่างในชุดยูนิฟอร์มคนงานเฝ้าบ่อที่เน่าเปื่อย 

พวกมันหันมาพร้อมกัน ดวงตาขุ่นมัวจับจ้องผู้บุกรุก

กรรซ์!

พวกมันพุ่งเข้ามา อคินไม่ถอย เขาคำรามในลำคอ 

สัญชาตญาณดิบเข้าควบคุม นี่คือการต่อสู้ในพื้นที่ปิด... ถนัดเขาล่ะ

เขาหลบการตะครุบของตัวแรก สวนขวานเข้าที่กลางแสกหน้าของมันอย่างจัง 

ตัวที่สองเข้าถึงตัวเขาในระยะประชิด อคินทิ้งขวาน ปัดมือที่คว้ามา 

ก่อนจะสับสันมือที่ฝึกฝนมาอย่างดีเข้าที่ลำคอของมันอย่างแรงจนกระดูกหักดัง กร๊อบ! ตัวสุดท้ายกระโจนทับเขาจากด้านข้าง

"โบ้!"

โบ้พุ่งเข้าขย้ำที่ข้อเท้าของซอมบี้ตัวนั้นอย่างดุร้าย มันหันไปแว้งกัด 

โบ้หลบทัน 

เปิดโอกาสให้อคินที่อยู่บนพื้น ชักมีดทำครัวออกมาแล้วแทงสวนขึ้นไปใต้คางของมัน ทะลุสมอง

ฟู่...

อคินถีบร่างนั้นออกไป เขานอนหอบอยู่บนพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ 

"จบแล้ว... จบแล้ว..."

เขาใช้แรงเฮือกสุดท้าย ลุกขึ้นไปลากซากทั้งสามออกมาทิ้งข้างนอก 

ก่อนจะกลับเข้าไปข้างใน ดันประตูเหล็กบานเล็กให้ปิด และหาวิธีล็อกมันจากด้านใน 

เขาและโบ้วิ่งไปที่ประตูเหล็กบานใหญ่ และพบว่ามันมีคานเหล็กสำหรับขัดล็อกอยู่

แคร้ง!

เขาสอดคานเหล็กเข้าที่... และในที่สุด... พวกเขาก็ปลอดภัย

ความเงียบเข้าครอบงำทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจของเขาและโบ้ 

อคินทรุดตัวลงนั่งพิงประตูเหล็กบานใหญ่นั้น ๼ั๬๶ั๼ได้ถึงความเย็นเฉียบที่ทะลุผ่านเสื้อผ้า

โบ้เดินมาซบที่ข้างตัวเขา มันเลียเ๧ื๪๨สีดำที่เปรอะแขนของอคิน ก่อนจะล้มตัวลงนอนคราง หงิงๆ

อคินกอดคอสุนัขคู่หูไว้แน่น 

"คืนนี้... เราพักที่นี่ก่อนนะ"

เขานั่งหอบ... ในโกดังที่เหม็นอับและมืดมิด... กลิ่นฝุ่น กลิ่นน้ำมันเก่า และกลิ่นเย็นๆ ของหิน ปะปนกัน

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ : 00:01:00]

ตัวเลขสีฟ้าลอยขึ้นมาเตือนอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่รู้สึกโกรธแล้ว... แค่เหนื่อยล้าจนแทบขาดใจ

พรุ่งนี้... เขาคิดขณะที่เปลือกตาหนักอึ้ง พรุ่งนี้ เราจะไปชายหาด... ต้องไปให้ถึง...

แต้ม...

ความคิดสุดท้ายของเขาก่อนทุกอย่างจะดับวูบลง

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ : 00:00:01]

[สิ้นสุดการเชื่อมต่อ]

ทันทีที่ข้อความสุดท้ายจางหายไป...

วูบ

สติของอคินดับลงราวกับถูกตัดสวิตช์

ร่างที่เคยตื่นตัวและเต็มไปด้วยสัญชาตญาณนักสู้เมื่อครู่ อ่อนปวกเปียกในทันที ศีรษะพิงกับประตูเหล็ก...แน่นิ่ง...

โบ้ ที่กำลังเคลิ้มหลับอยู่ข้างๆ สะดุ้งตื่นเมื่อ๼ั๬๶ั๼ได้ถึงการเปลี่ยนแปลง 

มันลุกขึ้นยืน จ้องมองใบหน้าของเ๯้านายที่บัดนี้ไร้ซึ่งการตอบสนองใดๆ

แล้วมันก็ทำในสิ่งที่มันทำทุกคืน...

สุนัขคู่หูถอนหายใจยาว... พรืด

มันเลียมือที่เย็นเฉียบของร่างนั้นอย่างแ๶่๥เบา... ก่อนจะขดตัวลงอย่างอดทนบนเท้าของเ๽้านาย...

เริ่มต้นการเฝ้ารอ... ในความมืดมิดของโกดังที่ปลอดภัยแห่งใหม่