ค่ำคืนนั้นผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่สำหรับเฉินหาวและซูหยวนแล้ว มันคือจุดเริ่มต้นของการเยียวยาาแที่มองไม่เห็น แม้ว่าความไว้ใจจะถูกทำลายลงไปแล้ว แต่ความรักที่หยั่งรากลึกยังคงเป็ดั่งแสงสว่างที่นำทางให้พวกเขาก้าวต่อไป
เฉินหาวรู้ดีว่าเพียงคำพูดปลอบโยนและการให้อภัยนั้นยังไม่เพียงพอที่จะลบรอยมลทินที่หลิวเจียนอันได้ทิ้งไว้ในใจของซูหยวนได้ เขาต้องทำให้นางจดจำได้ว่าร่างกายและหัวใจของนางเป็ของเขาแต่เพียงผู้เดียว เขาต้องใช้ความรักที่ร้อนแรงของเขาชะล้างทุกความทรงจำอันเลวร้ายให้หมดสิ้นไป
คืนต่อมา หลังจากที่ทั้งสองอาบน้ำชำระร่างกายเสร็จสิ้น เฉินหาวก็อุ้มนางขึ้นในอ้อมแขนแล้วพาไปที่เตียงนอน เขาวางนางลงอย่างแ่เบาแล้วทอดมองใบหน้าที่งดงามของนางด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความปรารถนา
"พี่หาว..." ซูหยวนเรียกชื่อเขาเสียงแ่ นางยังคงรู้สึกผิดและไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ
เฉินหาวไม่พูดอะไร เขาโน้มตัวลงไปจูบนางอย่างนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความ้าที่ชัดเจน เขาบดเบียดริมฝีปากของตนเข้ากับริมฝีปากของนางอย่างหนักหน่วง สอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากของนางอย่างจาบจ้วง กวาดต้อนทุกความหวานล้ำราวกับจะประกาศความเป็เ้าของ
ซูหยวนสะท้านไปทั้งร่าง นางหลับตาพริ้มแล้วตอบรับจูบของเขาอย่างเต็มใจ นางรู้ดีว่าเขา้าอะไร และนางก็พร้อมที่จะมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้เขาเพื่อเป็การไถ่โทษ
มือที่แข็งแรงของเฉินหาวเริ่มลูบไล้ไปทั่วร่างกายของนางอย่างช่ำชอง เขาปลดเปลื้องอาภรณ์ของนางออกทีละชิ้นอย่างไม่รีบร้อน เผยให้เห็นผิวพรรณที่ขาวเนียนละเอียดภายใต้แสงเทียนที่สลัวราง เขาก้มลงไปจูบซับทุกตารางนิ้วบนร่างกายของนาง ั้แ่ลำคอระหง ไหปลาร้าที่งดงาม ไปจนถึงเนินอกที่อวบอิ่ม
"อื้อ..." ซูหยวนครางออกมาเบาๆ เมื่อเขาก้มลงไปใช้ลิ้นตวัดเลียยอดปทุมถันของนางอย่างแรง ความรู้สึกเสียวซ่านแล่นไปทั่วร่างจนนางต้องบิดตัวเร่าๆ เขาดูดดึงยอดถันของนางสลับไปมาอย่างไม่รู้จักพอ ราวกับทารกที่หิวกระหายในน้ำนมของมารดา
เฉินหาวเลื่อนใบหน้าลงต่ำไปเรื่อยๆ เขาจูบไล้ไปตามหน้าท้องที่แบนราบของนาง ก่อนจะหยุดลงที่จุดศูนย์กลางของความเป็หญิง เขาแหวกกลีบกุหลาบที่งดงามของนางออกแล้วใช้ลิ้นเลียชิมน้ำหวานที่หลั่งรินออกมาอย่างไม่รังเกียจ
"อ๊า! พี่หาว... อย่า..." ซูหยวนร้องออกมาด้วยความใและเขินอาย นางไม่เคยถูกกระทำเช่นนี้มาก่อน แต่นางก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันเป็ความรู้สึกที่ดีอย่างน่าประหลาด
เฉินหาวไม่สนใจคำทัดทานของนาง เขายังคงใช้ลิ้นของตนเองหยอกเย้ากับติ่งเนื้อที่ไวต่อความรู้สึกของนางอย่างต่อเนื่อง เขาดูดดึงและขบเม้มมันเบาๆ จนกระทั่งนางทนไม่ไหว ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงแล้วปลดปล่อยน้ำรักออกมาจนเปียกชุ่มไปทั้งใบหน้าของเขา
เฉินหาวเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้นางอย่างพอใจ เขาเลียริมฝีปากของตนเองราวกับจะบอกว่าน้ำรักของนางนั้นหอมหวานเพียงใด เขาลุกขึ้นยืนแล้วถอดเสื้อผ้าของตนเองออกจนหมดสิ้น เผยให้เห็นร่างกายที่กำยำแข็งแรงและท่อนเนื้อที่แข็งขืนชี้โด่อย่างท้าทาย
เขาขึ้นคร่อมร่างของนางแล้วจับขาทั้งสองข้างของนางยกขึ้นพาดบ่า ก่อนจะสอดใส่ท่อนเนื้อของเขาเข้าไปในร่องรักของนางอย่างช้าๆ แต่หนักแน่น
"อ๊า..." ซูหยวนร้องออกมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเป็เสียงร้องแห่งความสุขสม นางรู้สึกได้ถึงความยิ่งใหญ่และแข็งแกร่งของเขาที่กำลังเติมเต็มช่องว่างในร่างกายของนางจนแน่นขนัดไปหมด
เฉินหาวเริ่มขยับสะโพกอย่างช้าๆ แต่เน้นย้ำทุกจังหวะ เขากระแทกกระทั้นเข้าไปในตัวนางอย่างล้ำลึก ราวกับจะตอกย้ำความเป็เ้าของให้ฝังลึกลงไปในจิติญญาของนาง เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นไปทั่วห้อง ผสมกับเสียงครางของนางที่ดังขึ้นเรื่อยๆ
"พี่หาว... แรงอีก... เอาอีก..." นางร้องขออย่างไม่รู้สึกอาย นาง้าให้เขาลงโทษนางให้สาสมกับความผิดที่นางได้ก่อขึ้น นาง้าให้เขาทำให้นางลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปให้หมดสิ้น
เฉินหาวเร่งจังหวะกระแทกอย่างบ้าคลั่งตามคำขอของนาง เขาระบายความโกรธแค้น ความเ็ป และความรักทั้งหมดที่มีลงไปในบทรักครั้งนี้ เขากระแทกจนนางตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง ก่อนจะปลดปล่อยน้ำรักอุ่นๆ ของเขาเข้าไปในตัวนางจนหมดสิ้น
แต่เขายังไม่หยุดเพียงเท่านั้น หลังจากที่พักหายใจได้ไม่นาน เขาก็เริ่มบทรักครั้งใหม่ที่ร้อนแรงและดุเดือดยิ่งกว่าเดิม เขาเปลี่ยนท่าทางไปเรื่อยๆ ราวกับจะสำรวจทุกซอกทุกมุมในร่างกายของนาง เขาทำให้นางสุขสมครั้งแล้วครั้งเล่าจนกระทั่งนางหมดแรงและสลบไปในอ้อมแขนของเขา
...หนึ่งเดือนผ่านไป...
รอยร้าวในความสัมพันธ์ของเฉินหาวและซูหยวนค่อยๆ ได้รับการเยียวยาด้วยความรักและความเข้าใจ เฉินหาวทุ่มเทเวลาทั้งหมดของเขาให้กับนาง เขาพานางไปเที่ยวเล่นในเมือง ไปดูงิ้ว ไปกินของอร่อยๆ เขาทำทุกอย่างเพื่อให้นางกลับมายิ้มได้อีกครั้ง
แต่เขาก็รู้ดีว่าการอยู่บ้านเฉยๆ อาจทำให้นางคิดฟุ้งซ่านได้ เขาจึงเสนอความคิดหนึ่งขึ้นมา
"หยวนเอ๋อร์... ข้าว่าเ้าลองหาอะไรทำดูดีไหม?" เขาถามนางในเย็นวันหนึ่งขณะที่กำลังนั่งกินข้าวด้วยกัน
"ทำอะไรหรือพี่หาว?" นางถามอย่างสงสัย
"ข้าเห็นว่าเ้าชอบอ่านหนังสือและมีความรู้ดี ทำไมไม่ลองเปิดโรงเรียนสอนหนังสือเล็กๆ ที่บ้านของเราดูล่ะ?" เขาเสนอ
ซูหยวนตาโตด้วยความประหลาดใจ "สอนหนังสือหรือ? ข้าจะทำได้หรือ?"
"ทำไมจะทำไม่ได้ล่ะ? เ้าทั้งฉลาดและใจดี ข้าเชื่อว่าเ้าจะเป็ครูที่ดีได้อย่างแน่นอน" เขายิ้มให้กำลังใจ
ความคิดนี้จุดประกายความหวังในใจของซูหยวนขึ้นมาอีกครั้ง นางเคยใฝ่ฝันอยากจะเป็ครูมาั้แ่เด็กๆ แต่นางก็ไม่เคยคิดว่ามันจะเป็ไปได้
"แล้วเราจะเอาเงินที่ไหนมาทำล่ะ?" นางถามอย่างกังวล
"ไม่ต้องห่วงเื่นั้น ข้าเก็บเงินจากการทำงานมาได้ก้อนหนึ่งแล้ว เราสามารถใช้เงินก้อนนี้มาปรับปรุงบ้านของเราให้เป็โรงเรียนเล็กๆ ได้" เขาตอบอย่างมั่นใจ
วันรุ่งขึ้น เฉินหาวก็เริ่มลงมือปรับปรุงบ้านทันที เขาต่อเติมห้องว่างหลังบ้านให้เป็ห้องเรียนที่กว้างขวางและโปร่งสบาย เขาสร้างโต๊ะและเก้าอี้ไม้เล็กๆ ด้วยฝีมือของตนเอง เขาทาสีผนังให้เป็สีขาวสะอาดตา และวาดรูปดอกไม้และสัตว์ต่างๆ เพื่อสร้างบรรยากาศที่สดใสและน่าเรียนรู้
ซูหยวนเองก็ไม่ได้นิ่งดูดาย นางช่วยเขาทำความสะอาดและตกแต่งห้องเรียน นางไปหาซื้อกระดานดำ ชอล์ก และหนังสือเรียนสำหรับเด็กๆ มาเตรียมไว้ นางยังไปบอกข่าวกับเพื่อนบ้านในละแวกนั้นว่านางกำลังจะเปิดโรงเรียนสอนหนังสือ
ข่าวนี้แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว ชาวบ้านต่างก็ดีใจที่จะมีโรงเรียนเล็กๆ เกิดขึ้นในชุมชนของตน พวกเขาไม่ต้องส่งลูกหลานไปเรียนไกลถึงในเมืองอีกต่อไป
จางซิ่วิ เพื่อนบ้านสาวที่เคยคอยส่งข่าวให้เฉินหาว ก็เข้ามาแสดงความยินดีกับซูหยวนด้วย
"ยินดีด้วยนะหยวนเอ๋อร์ ในที่สุดเ้าก็ได้ทำตามความฝันแล้ว" นางพูดด้วยรอยยิ้ม
"ขอบคุณมากนะซิ่วิ" ซูหยวนตอบอย่างเขินอาย
"ถ้ามีอะไรให้ข้าช่วยก็บอกได้เลยนะ ข้าเองก็พอจะมีความรู้อยู่บ้าง" จางซิ่วิเสนอตัว
"จริงหรือ? เช่นนั้น... เ้ามาช่วยข้าสอนหนังสือได้ไหม?" ซูหยวนถามอย่างมีความหวัง
"ได้สิ! ข้ายินดีอย่างยิ่ง!" จางซิ่วิตอบตกลงทันที
และแล้ว วันเปิดโรงเรียนก็มาถึง เด็กๆ ในหมู่บ้านต่างก็พากันมาสมัครเรียนกันอย่างคึกคัก ซูหยวนและจางซิ่วิต้อนรับพวกเขาด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น
ซูหยวนรู้สึกมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน การได้เห็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเด็กๆ ทำให้หัวใจของนางพองโตไปด้วยความปิติยินดี นางรู้สึกว่าตนเองได้พบกับความหมายของชีวิตอีกครั้ง
นี่คือการเริ่มต้นใหม่... การเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่สดใสและเต็มไปด้วยความหวัง นางได้ทิ้งอดีตที่ขมขื่นไว้ข้างหลังแล้ว และพร้อมที่จะก้าวเดินไปข้างหน้าพร้อมกับเฉินหาว ชายผู้เป็ที่รักของนางตลอดไป
398
