[จบ] ภรรยาคนโปรดในดวงใจของประธานฉี

บทที่ 37 ไม่อยากทำให้เขาไม่มีความสุข

        “จะให้ผมพูดอะไรอีก? เธอทำให้ผมเสียเวลาไปตั้งสามปีกว่า… แล้วคุณปู่ยังอยากให้เธอมาทำให้ผมเสียเวลาไปทั้งชีวิตอีกเหรอครับ?”

        น้ำเสียงที่ถูกเอ่ยออกมาอย่างไม่ใส่ใจนั้นทำให้ลู่จั่นเหยียนกัดริมฝีปากของตัวเองแน่น และมีบางอย่างพยายามจะเอ่อล้นออกมาจากดวงตา แต่เธอก็กดมันเอาไว้อย่างแน่นหนา

        “อดทนอีกสิบวันก็แล้วกันนะ ฉันจะขอให้คุณมีความสุข คุณปู่คะ หนูมีธุระ ต้องขอตัวก่อนนะคะ”

        เธอรีบหันหลังก้าวเท้าเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมาในวินาทีสุดท้ายที่ได้สบตากับคนที่กำลังจะกลายเป็นอดีตสามี

        แต่ท้ายที่สุดแล้วน้ำตาที่เอ่อล้นก่อนหน้านี้ก็ได้หยดลงมาบนหลังมืออันเย็นเฉียบ

        “ไอ้หลานเวร!”

        เมื่อเห็นลู่จั่นเหยียนจากไปจนลับสายตา ผู้เฒ่าฉีจึงยกไม้เท้าคู่กายฟาดลงไปที่ก้นของหลานชายตัวดีอย่างแรง พร้อมกับเอ่ยอย่างเสียงดังฟังชัด

        “ฉีส่าวฉิง สักวันแกจะต้องเสียใจ!”

        “คุณพ่อทำไมทำอย่างนั้นล่ะคะ!? ในเมื่อลู่จั่นเหยียนตั้งใจแน่วแน่แล้วที่จะหย่า… แล้วคุณพ่อจะตีส่าวฉิงทำไมล่ะคะ? ถ้าเป็นฉันนะ อยากจะหย่าก็หย่าไปเลย!”

        ฮั่วหมิงเซียงรีบดึงลูกชายของตัวเองมาและออกโรงปกป้องอย่างเจ็บปวดที่เห็นเขาถูกตีจากคนเป็นปู่

        ถ้าลู่จั่นเหยียนอยากจะหย่าก็ย่อมได้ แต่อย่าหวังว่าจะได้หุ้นของตระกูลฉีแม้แต่นิดเดียว!

        “ฉันก็แค่อยากตีไอ้หลานชายตัวดีนี่ไง!”

        ผู้เฒ่าฉีควงไม้เท้าเตรียมจะฟาดมาอีกครั้ง แต่ฉีส่าวฉิงกลับยืนนิ่งไม่ไหวติง อีกทั้งใบหน้ายังแสดงความเย็นชาและปากบางก็เม้มแน่นไม่หยุด

        เธอตั้งใจแน่วแน่ที่จะหย่า... แล้วทำไมเขาต้องเสียใจด้วย?

        จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของเขาดังขึ้นอย่างฉับพลัน ทำให้ผู้เฒ่าฉีที่กำลังเตรียมจะใช้ไม้เท้าฟาดก็หยุดไป ก่อนจะเอ่ยถามออกมาด้วยความตื่นเต้น

        “หนูเหยียนโทรมาหรือเปล่า?”

        ทว่าฉีส่าวฉิงไม่ทันได้ตอบอะไรออกไป กลับรีบกดรับสายและกำลังจะเอ่ยปาก แต่ก็ได้ยินเสียงอ้อแอ้ของเด็กตัวน้อยดังมาจากปลายสายเสียก่อน

        [พ่อ ผมคิดถึงพ่อจังครับ เมื่อไหร่พ่อจะกลับมาหาผมล่ะ?]

        ทุกคนบริเวณนั้นมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยในทันที ฉีส่าวฉิงจึงเหลือบมองผู้เฒ่าฉีที่ตาแดงก่ำ ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากอย่างจงใจและเอ่ยขึ้นมา

        [พ่อจะกลับไปหาเดี๋ยวนี้เลย]

        “ไอ้…เวรนี่! ฉันจะตีแกให้ตายเดี๋ยวนี้เลย!”

        ผู้เฒ่าฉีโมโหรุนแรงและเตรียมที่จะฟาดไม้เท้าลงไปอีกครั้ง แต่จู่ ๆ กลับถูกขัดขวางไว้ได้ทัน

        “ในเมื่อเธอคนนั้นต้องการจะหย่า และหากในอนาคตจะต้องรู้สึกเสียใจ..คงเป็นเธอเท่านั้นที่ต้องเสียใจกับเรื่องนี้!”

        เขาพูดจบด้วยใบหน้าเคร่งเครียดเป็นอย่างมากและเดินออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ไปในทันทีโดยไม่สนใจว่าผู้เฒ่าฉีจะโกรธหรือไม่

        …

        “แม่ครับ ผมโทรศัพท์ไปแล้ว พ่อจะมาหาผมใช่ไหม? พ่อจะไม่ทิ้งผมจริง ๆ ใช่ไหม?”

        โต้วโต้วกอดหมีตัวใหญ่ที่ฉีส่าวฉิงเป็นคนให้ ก่อนจะเงยใบหน้าเล็กเอ่ยถามด้วยความไม่แน่ใจ

        เซี่ยงหว่านจึงส่งยิ้มแล้วดึงลูกชายเข้ามาในอ้อมกอดของตัวเอง ก่อนจะลูบผมนุ่มละเอียดบนศีรษะเบา ๆ

        “โต้วโต้วเป็นเด็กดีมาก ๆ แล้วพ่อจะทิ้งลูกได้ยังไงล่ะ? เชื่อแม่สิ พ่อจะกลับมาหาแน่นอน”

        “แต่ผมไม่ได้เจอพ่อมาตั้งหนึ่งวัน… แล้วเมื่อกี้ในโทรศัพท์ก็เสียงดังมาก พ่อกำลังตีกับคนอื่นอยู่หรือเปล่า..?”

        เจ้าตัวน้อยขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัยอยู่พอสมควร เพราะครูที่โรงเรียนเคยบอกว่าการตีกันไม่ใช่สิ่งที่เด็กดีทำกัน

        แล้วถ้าหากพ่อกำลังตีกับคนอื่นอยู่… งั้นแสดงว่าพ่อก็ไม่ใช่เด็กดีด้วยหรือเปล่า?

        งั้นโต้วโต้วจะยอมให้พ่อเป็นพ่อต่อไปดีไหมล่ะ?

        เซี่ยงหว่านจึงยิ้มอย่างอ่อนโยนยิ่งขึ้นราวกับคาดเดาได้ล่วงหน้าว่าตระกูลฉีจะตอบสนองเช่นไร ซึ่งก็ดูเหมือนว่าชายชราผู้เป็นใหญ่ของตระกูลฉีจะยังคงปกป้องลู่จั่นเหยียนเหมือนเดิม

        แต่ตอนนี้เธอไม่ใช่เซี่ยงหว่านเมื่อสามปีก่อนอีกต่อไปแล้ว เพราะครั้งนี้จะไม่มีใครสามารถขัดขวางในสิ่งที่เธอต้องการได้อีก

        “แม่ครับ ถ้าพ่อกลับมาแล้ว… เราบอกพ่อไม่ให้ตีกับคนอื่นกันนะ”

        เสียงของลูกชายที่เอ่ยขึ้นอีกครั้งดึงสติของเธอให้กลับคืนมา เธอจึงยิ้มเล็กน้อยแล้วจูบแก้มนุ่มนิ่มเนียนละเอียดของเจ้าตัวเล็กอย่างทะนุถนอม

        “โต้วโต้ว บอกแม่หน่อยสิ… ว่ามีพ่ออยู่ด้วยแบบนี้มีความสุขไหม?”

        “อื้ม! มีความสุขครับ ขอแค่ได้เห็นพ่อทุกวัน ผมก็รู้สึกดีใจมากแล้ว!”

        อาจจะเป็นเพราะว่าโต้วโต้วยังเด็กอยู่มาก เขาจึงลืมเรื่องที่เพิ่งกังวลเมื่อครู่ในทันที แล้วมีแววตาเปล่งประกายของความสุขออกมาแทนที่ในทันใด

        “ใช่แล้ว พอมีความสุขก็จะรู้สึกดีใจมาก ดังนั้นโต้วโต้วกับแม่ต้องรักษาความสุขนี้ไว้ให้ดี ไม่ว่าจะใช้วิธีไหนก็ตาม เข้าใจไหม?”

        เด็กน้อยส่ายหัวเล็กน้อยราวกับว่ายังมีบางอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ยังคงพยักหน้าหงึกหงักตอบรับไปอย่างลังเล

        “โต้วโต้วจะทำให้พ่ออยู่กับผมและแม่ตลอดไปครับ!”

        “โต้วโต้วเป็นเด็กดีจริง ๆ ด้วย”

        เซี่ยงหว่านมีรอยยิ้มแสนอ่อนโยนผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง แต่ในแววตากลับมีประกายเย็นยะเยือกวาบผ่านออกมา

        แม้ว่าลู่จั่นเหยียนจะมีอิทธิพลต่อใจของส่าวฉิงมากกว่าที่เธอคิด... แต่ในครั้งนี้เธอจะไม่ยอมแพ้อีกแล้ว

        เพราะเธอจะทำให้ผู้หญิงคนนั้นต้องหมดหนทาง!

        …

        รถโรลส์รอยซ์คันหรูแล่นไปอย่างช้า ๆ บนท้องถนน และในที่สุดความเร็วที่แสนเชื่องช้านั้นค่อย ๆ ชะลอตัวและจอดลงในที่สุด

        ฉีส่าวฉิงดับเครื่องยนต์แล้วเงยหน้ามองบ้านพักตากอากาศที่อยู่ไม่ไกลนัก แต่เขากลับลังเลที่จะลงจากรถและเข้าไปในบ้านหลังนั้น

        เขาจึงเปิดหน้าต่างรถแล้วจุดบุหรี่หนึ่งมวน แต่ปล่อยให้มันไหม้จนมอดโดยไม่สูบแม้แต่ครั้งเดียว

        เวลาผ่านล่วงเลยไปจนดึกมากขึ้น ทำให้ไฟในบ้านพักดับลงไปหลายดวง เขาจึงตัดสินใจขยับตัวและลงจากรถ

        ฉีส่าวฉิงค่อย ๆ ผลักประตูบ้านและเปิดเข้าไปอย่างเชื่องช้า แต่กลับมีแสงของโคมไฟในห้องนั่งเล่นส่องสว่างออกมา

        จนเผยให้เห็นร่างของเซี่ยงหว่านนั่งรออยู่บนโซฟาอย่างเงียบเฉียบราวกับผู้หญิงที่รอสามีกลับบ้าน และเมื่อได้ยินเสียงของประตู เธอจึงรีบหันหน้ามามองแล้วลุกขึ้นยืนทันที

        “ฉันกลัวจริง ๆ ว่าคุณจะอยู่ข้างนอกแล้วไม่เข้ามา”

        ฉีส่าวฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้ามองประตูห้องที่ปิดอยู่ชั้นบน แล้วเอ่ยถามออกมา

        “โต้วโต้วหลับแล้วเหรอ?”

        “เขาทนรอไม่ไหวก็เลยหลับไปก่อน แต่ก่อนจะนอนเขายังบอกว่าถ้าคุณกลับมาแล้วให้รีบไปบอกเขาด้วย”

        “ส่าวฉิง.. ฉันกับโต้วโต้วทำให้คุณลำบากใจใช่ไหม? แต่เรื่องข่าวพวกนั้นฉันได้โทรไปที่บริษัทของพวกเขาแล้ว และชี้แจงว่าเป็นแค่ความเข้าใจผิด…ฉันยังขอร้องให้พวกเขาช่วยลบข่าวที่เกี่ยวข้องทั้งหมดออกด้วย”

        “ถ้าหากคุณพูดออกมาเพียงแค่คำเดียว ฉันจะพาลูกไปจากที่นี่และจะไม่มายุ่งเกี่ยวกับชีวิตของคุณอีกเลย”

        ฉีส่าวฉิงสูดลมหายใจ และขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยอออกมา

        “อย่าคิดมากไปเลย เดี๋ยวผมจะจัดการเอง… ผมขอขึ้นไปดูโต้วโต้วก่อนนะ”

        เมื่อขึ้นมาถึงห้องนอนชั้นบน เขาจึงเปิดไฟหัวเตียงให้ส่องสว่างขึ้นมาท่ามกลางความมืดสนิท โต้วโต้วนอนหลับสนิทบนเตียงลายการ์ตูนตัวโปรด ส่าวฉิงจึงอดใจไม่ไหวที่จะใช้มือของตัวเองบีบแก้มของเด็กน้อยตรงหน้า

        ฉีส่าวฉิงนั่งลงข้างเตียง และใช้นิ้วมือลูบใบหน้าเนียนนุ่มเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู

        “ขอโทษนะ ที่ทำให้ต้องรอนาน…”

        เด็กน้อยที่กำลังหลับใหลอยู่บนเตียงก็พลิกตัวไปมาเล็กน้อย และเตะผ้าห่มไปอีกด้าน แล้วหลับต่อไปอย่างสบาย ๆ

        ฉีส่าวฉิงจึงยื่นมือไปเช็ดเหงื่อบนเส้นผมอย่างเบามือเมื่อเห็นว่าผมของเด็กน้อยเปียกชื้น ทำให้มีเส้นผมนุ่ม ๆ เส้นหนึ่งติดมากับฝ่ามือและกำลังจะโยนทิ้งลงถังขยะข้างเตียง แต่จู่ ๆ ก็ชะงักไป

        เขามองเด็กน้อยที่หลับสนิทอยู่บนเตียง จากนั้นก็ก้มลงมองเส้นผมในมือด้วยความลังเล และในที่สุดเขาก็ตัดสินใจเก็บเส้นผมนั้นใส่กระเป๋าสตางค์อย่างรวดเร็ว

        เซี่ยงหว่านยังคงนั่งอยู่บนโซฟาด้วยท่าทีเช่นเดิมในห้องนั่งเล่น เพียงแต่ในมือกลับถือโทรศัพท์เพิ่มขึ้นมา และบนหน้าจอขนาดไม่ใหญ่นักก็แสดงทุกอย่างที่กำลังเกิดขึ้นในห้องนอนของลูกชายตัวเองได้อย่างชัดเจน ไม่นานนักก็มีรอยยิ้มที่มุมปากของหญิงสาวอย่างเจ้าเล่ห์

        ‘ส่าวฉิง ถ้าหากคุณต้องการทำให้ฉันตายใจ… ฉันก็จะเล่นตามคุณ’

        ‘แต่หลังจากนั้นฉันจะเอาตำแหน่งที่ควรเป็นของฉันกลับคืนมาจากลู่จั่นเหยียน!’

        …

        ด้านลู่จั่นเหยียนที่เพิ่งกลับมาถึงอะพาร์ตเมนต์ แต่ก็ได้เจอกับเจียงจิ้งที่กำลังจะเข้านอนพอดี

        “ทำไมเพิ่งกลับมาเนี่ย? เธอไปไหนมากันแน่? ลู่จั่นเหยียน… นี่เธอร้องไห้มาเหรอ?”

        เจียงจิ้งจับแขนของเพื่อนสนิทเอาไว้ แล้วจ้องมองดวงตาที่ร้องไห้มาด้วยความตกใจ

        “เป็นบ้าอะไรของเธอ!? ลู่จั่นเหยียนที่ฉันรู้จักไม่มีทางร้องไห้ง่าย ๆ หรอกนะ!”

        “เจียงจิ้ง… ฉันคิดว่าการแต่งงานของฉันกับฉีส่าวฉิง… เป็นความผิดพลาดตั้งแต่แรกหรือเปล่า?”

        ความรักที่เธอมอบให้เขาอย่างเงียบ ๆ มานานหลายปี…หรือการมีชีวิตฉันสามีภรรยานานกว่าสามปี…

        แล้วเธอได้อะไรตอบแทนกลับมาบ้าง!?

        “ผิดพลาดอะไรกัน? เกิดอะไรขึ้นกันแน่? บอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะ!”

        “เธอรู้ใช่ไหมว่าทั้งฉัน คุณพ่อ คุณแม่ และน้องสาวเธอจะคอยสนับสนุนเธออยู่เสมอ”

        เจียงจิ้งเอ่ยถามออกมาด้วยความงุนงง แต่เธอก็ยังเห็นได้ชัดว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่นอน และดูเหมือนว่าจะเป็นเรื่องใหญ่อีกด้วย

        ลู่จั่นเหยียนทรุดตัวลงนั่งข้างโซฟาราวกับหมดแรงด้วยร่างกายที่ขดตัวและสั่นเทา อีกทั้งน้ำตายังไหลพรากออกมาทันทีที่ได้ยินเพื่อนสนิทพูดถึงคนในครอบครัวที่จากไปแล้ว

        “เจียงจิ้ง พวกเขาไม่อยู่แล้ว! ไม่อยู่แล้ว!”

        เธอสูญเสียคนในครอบครัวที่เหลืออยู่ไปหมดแล้ว และในไม่ช้าก็จะต้องสูญเสียสามีที่เธอรักและรอคอยมานานหลายปี