ราชันย์ทวิศาสตร์

“แค่ก ๆ” เสียงกระอักเลือดของไป๋หั่วดังขึ้น เลือดกองเล็กถูกสำรอกออกมาผ่านทางริมฝีปาก ฟ่อ... ฟุ่บฟุ่บ งูยักษ์สีชาดมิรอให้เหยื่อมันได้ป้องกันตัวกลับเริ่มการโจมตีอีกระลอกหนึ่งด้วยการเลื้อยมาอย่างรวดเร็ว มันเริ่มรวบรวมลมปราณไว้ที่เกล็ดของมันหมายจะโจมตีว่าที่อาหารในความคิดของมันให้สิ้นซาก ฟึ่บ !! ไวเท่าความคิด ร่างของไป๋หั่วทะยานหายไปจากตรงนั้นด้วยการใช้ลมปราณรวบรวมและปลดปล่อยมาจากเท้าทั้งสอง เขาหันหลังมองมันอย่างโกรธแค้น ท่าเท้าที่ไม่มีผู้ใดเคยสอนเพราะเขาต้องหมั่นฝึกเองถูกใช้ออกมาอย่างไม่มีที่ท่าจะหยุดราวกับชายหนุ่มกำลังหนีตายจากงูยักษ์สีชาด แต่ความจริงกลับมิใช่ เขากำลังใช้ความคิดและพยายามวิ่งไปรอบตัวของมัน‘ไอ้งูบัดซบนี่มันตัวใหญ่เกินไป เกล็ดก็หนา ลมปราณที่ผนึกไว้เจาะไม่ได้ง่าย ๆ แน่’ ไป๋หั่วคิดในใจก่อนจะเริ่มลองทำการหยิบเข็มพิษออกมาขยายมันด้วยปราณพิสดารของเขาแล้วสั่งให้มันพุ่งใส่งูยักษ์สีชาดฟ่อ.. เปร้ง เปร้ง เปร้งงูยักษ์คำรามราวกับเยาะเย้ยไป๋หั่วก่อนเข็มพิษทั้งหมดจะร่วงลงสู่พื้น พวกมันไม่สามารถทำแม้เพียงบาดแผลทางกายให้กับงูยักษ์สีชาดได้แม้แต่น้อย
“ชิ!!” ไป๋หั่วถ่มน้ำลายออกมาก่อนจะหยุดการวิ่งวนรอบตัวมันด้วยอารมณ์กราดเกรี้ยวก่อนจะเปลี่ยนเป็นพุ่งใส่มันแทน
ฟ้าว !! เสียงวาดหางพุ่งเข้าหาร่างของไป๋หั่วอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่สามารถไล่ได้ทัน มิใช่เพราะไป๋หั่วเร็วกว่ามัน แต่ไป๋หั่วเร็วเท่ากับมันเพียงแค่นั้น ‘แม้กายจะใหญ่ยักษ์แต่กลับอยู่ในโถงเล็กจ้อยเพียงนี้’ ไป๋หั่วคิดอย่างหงุดหงิดในใจก่อนจะทำท่าทางนึกออกแล้วยิ้มออกมา ‘ถ้าโถงเล็กขนาดที่มันไม่สามารถหนีได้ ก็ทำให้มันถล่มเสีย.. ประหยัดเวลาเอาเสียด้วย !!’ ไป๋หั่วคิดในใจก่อนจะหัวเราะอย่างบ้าคลั่งแล้วมองไปบนเพดานห้องโถงกว้างแห่งนี้ที่มีเพียงปูนและหินจากการก่อสร้างโบราณสถานร้างถูกทิ้งไว้ ฟ่อ !! งูยักษ์คำรามก่อนหางยักษ์จะขยับหมายจะฟาดไป๋หั่วอีกครั้ง เพื่อที่จะเผด็จศึก แต่แล้ว...
“ไอ้งูโง่ แหกตาดูจุดจบของเจ้า !!” เขาตะโกนลั่นก่อนจะใช้ปราณพิสดารที่ฝังอยู่ในกายตน ปราณสีดำไหลเวียนมารวบรวมที่มือขวาของเขา ร่างชายหนุ่มพุ่งตรงไปที่หัวของมัน เขานึกเสียดายเวลาที่ผ่านมาตลอดที่เข้ามาสู้กับมัน หากเขาทำให้เพดานถล่มลงและใช้ปราณอาวุธพิสดารของเขาก็สามารถทำให้มันตายได้ง่าย ๆ เสียตั้งนานแล้วฟริ้ง... เสียงเข็มแยกออกกระจายไปทั่วก่อนจะขยายออกเป็นแท่งเหล็กยักษ์พุ่งขึ้นแทงเพดานจนมันเริ่มร่วงหล่นลงมาทับร่างของงูยักษ์ เขารู้ว่าแม้ไม่อาจสร้างรอยแผลกับเกล็ดมัน แต่หากผนึกการเคลื่อนไหวของมันได้ เขาก็เป็นฝ่ายชนะ ครืน.. ตึง ตึง ตึง !!เสียงเศษหินและปูนต่าง ๆ หล่นลงมากระแทกร่างของงูยักษ์อย่างรุนแรง มันค่อย ๆ ถูกเศษหินทับจนไม่สามารถขยับได้แต่ยังคงร้องตลอดเวลาฟ่อ !!! มันขู่คำรามด้วยเสียงอันดังก้อง แต่ไป๋หั่วทำเพียงส่ายหน้าและหัวเราะออกมา“งูบัดซบก็ยังเป็นงูบัดซบวันยังค่ำ เพียงฟ้าถล่มมังกรก็สามารถสิ้นได้ นับประสาอะไรกับงูบัดซบ มา !! สะสางได้แล้ว !!” ไป๋หั่วยิ้มชั่วร้ายก่อนจะถืออาวุธที่สร้างจากปราณพิสดารไว้ในมือ เขามักเรียกมันว่า ศิลาระเบิด เสมอ โดยไม่รู้ชื่อจริงของมัน“อย่าโกรธเคืองกันเลย ข้าทำไปเพราะหน้าที่ ขอเจ้าจงอภัย” ไป๋หั่วพูดเสียงราบเรียบก่อนจะมีเสียงชายชราดังขึ้น“เจ้าอาหารโง่เง่า จะจักฆ่าข้าเหรอ !! อย่าทำมัน ไม่งั้นเจ้าจะได้รับคำสาป !!” เสียงของชายชราดังก้องไปทั่วโสตประสาทของไป๋หั่ว“แล้วไง ข้าสัญญาแล้ว ข้าต้องฆ่าเจ้าสร้างฐานให้พรรคพวกข้า !!” ไป๋หั่วตะโกนก่อนยกศิลาระเบิดขึ้นจ่อกระโหลกหน้าผากของงูยักษ์สีชาด“แต่เจ้าจักต้องคำสาปไม่สามารถใช้ปราณพิสดารได้ !!” งูยักษ์สีชาดชราตอบขึ้นมาอีกครั้ง“ข้ามิสน ต้องคำสาปก็ถอนได้ !!” ไป๋หั่วตะโกนลั่นก่อนเหนี่ยวไกใส่กระโหลกหน้าผากของมันอย่างรุนแรง เขาสัมผัสได้ตั้งแต่เพดานถล่มลงมา มันกำลังรวบรวมปราณเพื่อทำลายเศษหินที่ทับตัวมัน หากมันทำได้มิใช่แค่ไป๋หั่วเองจะตาย แต่ชาวเมืองทั้งหมดก็จะตกเป็นเหยื่อของมันเช่นกัน ปัง !!! กระสุนลมปราณฉีกทะลวงหัวของมันอย่างรุนแรงจนมันแน่นิ่งไป ไป๋หั่วหอบหายใจก่อนจะทรุดลงนั่ง ไม่นานก็มีเสียงคนวิ่งลงมา พวกเขาก็คืออูยา หลงหวิน เฮยหั่ว และอิ๋งยี่นั่นเอง พวกเขาตกตะลึงมาก มันมิได้เกิดจากพลังของชายหนุ่มเพียงอย่างเดียว แต่มันต้องเกิดจากความชาญฉลาดด้วย มีไม่รู้กี่พันชีวิตที่ต้องสังเวยกับความจองหองจะฆ่ามัน แต่เขากลับทำได้ ด้วยตัวคนเดียว นี่มันบ้าอะไรกัน !!
“ลูกพี่ลูกน้องข้า ท่านทำได้เช่นไร..” เฮยหั่วออกอาการไม่เชื่อคนแรก เขาตกตะลึงก่อนจะทะยานร่างไปด้านข้างไป๋หั่วและมองในมือ เขาจึงพยักหน้าเบา ๆ “เพราะปราณอาวุธพิสดารสินะ.. แม้จักบอกว่าเราเป็นเชื้อสายผู้มาเยือน แต่กับปราณอาวุธพิสดารนั้นหายากยิ่งกว่า.. ข้าเกรงว่ามันจักสลายไป..” เฮยหั่วพูดนิ่ง ๆ เขาเข้าใจเหตุการณ์ทั้งหมดทันที เขาเริ่มเลื่อมใสในตัวลูกพี่ลูกน้องของเขามากขึ้น มันแสดงถึงความไม่ย่อท้อและฝีมืออันร้ายกาจของไป๋หั่ว“...” อีกสามคนมีเพียงความเงียบปกคลุม ทุกคนเข้ามาล้อมรอบไป๋หั่วก่อนจะมองไปที่ร่างงูยักษ์สีชาด ทั้ง 5 คิดในใจพร้อมกัน..
‘ใหญ่ขนาดนี้.. จะเอากลับไปยังไงกันนะ..’
แต่เมื่อคิดได้พวกเขาก็มองไปที่ไป๋หั่ว เขาทำเพียงพยักหน้าก่อนไป๋หั่วจะสัมผัสที่หน้าผากของมัน ขนาดของมันเล็กลงและเข้าไปในกระเป๋ามิติ มันไม่ได้ยากอันใด แต่เป็นเพราะพวกเขากำลังตกตะลึงอย่างมากที่มันเกิดขึ้น และสิ่งต่อมาที่ต้องยอมรับ.. หลักจากเอางูยักษ์ออกมา คงต้องหากระเป๋าให้ไป๋หั่วใหม่เสียแล้ว.. เพราะมันทะลุแน่นอน.. ถึงจะบอกว่ากระเป๋ามิติสามารถใส่อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่สิ่งปลูกสร้าง แต่ไอ้งูนี่มันใหญ่เท่าตำหนัก !!
“ดูท่าข้าคงต้องใช้ปราณพิสดารลดขนาดของมันลง คงต้องใช้สมาธิ หากไม่รบกวนอูยาจงขี่ม้าข้าไป ข้าจักซ้อนท่านหลงหวินไป” ไป๋หั่วสั่งการทุกคนพยักหน้าก่อนอูยาจะหายไปจากตรงนั้นส่วนที่เหลือก็ออกมาพร้อมไป๋หั่วที่กำลังใช้พลังปราณพิสดารลดขนาดของมัน..
เขารู้ตัว.. หลังจากจัดการเจ้างูนี่จบ ปราณพิสดารทั้งหมดจะหายไป เป็นเพราะเขาฝืนใช้มัน มันมิอาจหวนคืนได้อีก ถึงจะบอกว่ามันคือของดูต่างหน้าของมารดา แต่ตัวไป๋หั่วเองมั่นใจว่าเขาจดจำมันได้และจะสร้างมันใหม่ในอนาคต อีกทั้งเขาก็รู้ที่อยู่มารดา ทำไมจักต้องมีของดูต่างหน้าไปอีกล่ะ ??

______________________________________
กลุ่มเฟซบุ้คของเรามีนะครับชื่อกลุ่ม นิยาย ราชันย์ทวิศาสตร์ กดร่วมเพื่ออ่านได้นะครับตอนนี้อัพพอ ๆ กับในเว็บนี้ครับ อาจจะมีบางวันไรท์ว่างนั่งลงเพิ่มบ้างในกลุ่ม

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 5 เพียงฟ้าถล่มมังกรก็สิ้นได้

นิยายแนะนำ

ราชันย์ทวิศาสตร์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 5 เพียงฟ้าถล่มมังกรก็สิ้นได้

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้