จ้าวยุทธภพเหนือฟ้า

ย่างเข้าสู่วันที่ 4 เวลาตอนกลางวัน
"ยะฮู้ล! มาถึงแล้วเว้ย วะฮ่าๆๆ!" หลินปิงพูดอย่างดีใจก่อนจะล้มตัวลงนอนกับพื้นอย่างอ่อนแรง เบื้องหน้าของพวกเขาคือ เมืองอี้เฟยที่เขาตามหา ด้านนอกเป็นกำแพงไม้สีน้ำตาลเรียบสวยน่าอยู่ ด้านในออกเป็นแนวจีนย้อนยุค บ้านเรือนตึกอาคารทำจากไม้เป็นส่วนใหญ่ ส่วนน้อยเป็นอาคารสูงทำด้วยอิฐ
"ออกเดินทางแค่นี้ทำเป็นสำออยไปได้ตาหนวด" เมย์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย
"ฮะ! ใครมันจะถึกทนเหมือนเธอเล่า ยัยสตรีเหล็ก" หลินปิงเงยหน้าตอบ หยิงฉางก็รีบพูดแทรกทันที
"เมย์เหนื่อยไหม" หยิงฉางถามขึ้น เมย์ส่ายหน้าไปมา และตอบกลับ
"ไม่เหนื่อยค่ะ ปกติถ้าหนูใช้ความเร็วเต็มระดับแล้ว คงจะมาถึงได้ไม่เกิน 1 วัน" เมย์ตอบยิ้มๆ
"อือ..ก็ดี ส่วนหลินปิง นายไปเช่าห้องนอนก่อนเลย วันนี้ฉันให้นายพักจนถึงวันพรุ่งนี้ พอพรุ่งนี้ปุ๊บเราจะมายกระดับกัน" เยสเซอร์! เมื่อหลินปิงได้รับคำสั่งก็วิ่งหาโรงแรมทันที แต่ก็ต้องหยุดชะงักกลางทางไว้
"เฮ้ย! หยิงฉาง" หลินปิงเรียกและโยนบางอย่างมาให้
"เผื่อจะต้องไว้ทำอะไร เอาไปเถอะ" หยิงฉางรับอย่างเต็มใจ
"ขอบใจเพื่อน" หยิงฉางพูดจบ หลินปิงก็ดีดตัวร้องโหยหวนไปทางโรงแรมทัน หยิงฉางส่ายหน้าไปมากับนิสัยบ้าๆของเพื่อนเขา หยิงฉางเก็บของที่หลินปิงโยนมาให้ ก่อนจะหันไปมองเมย์ที่อยู่ข้างๆ
"ตอนนี้เมย์อยากทำอะไรก็ไปทำนะ" เมย์ได้ยินก็ใช้วิชาตัวเบาออกไปทันที หยิงฉางที่เห็นก็ตั้งค่าให้เป็นค่าประการณ์ส่วนบุคคลทันที
"เอาละ ตอนนี้อยู่เมืองอี้เฟย จากข้อมูลที่เคยหามา พื้นที่ฟาร์มระดับน่าจะอยู่ที่ทิศใต้สินะ" ว่าจบหยิงฉางก็ดีดตัวไปยังทิศใต้ทันที เพราะเมืองอี้เฟยเป็นเมืองทิศตะวันออก ผ่านไป 1 ชั่วโมงกว่า หยิงฉางก็เห็นป้ายอะไรบ้างอย่าง ก็หยุดดู
[ยินดีต้อนรับสู่ดินแดนเสือสมิง]"เสือสมิง!" หยิงฉางนึกภาพถึงคนกลายร่างเป็นเสือทันที
"เวรกรรมแล้วไง...นี้เหรอจุดฟาร์มที่ดี" หยิงฉางเปิดข้อมูลหาทันที หลังจากใช้ไป 10 นาทีเขาก็สรุปใจความสำคัญของพื้นที่ฟาร์มนี้ได้
"แม่งเอ่ย! ต้องใช้โชคล้วนๆถึงจะรู้ว่าคนไหนเป็นเสือสมิง แต่ดีอยู่อย่างหนึ่ง ฆ่าง่ายมากเมื่ออยู่ในร่างคน แต่เมื่อกลายร่างจะอยู่ที่ระดับ 40" หยิงฉางลูบคางครุ่นคิด ก่อนจะนึกไอเดียออก
"แล้วถ้าทักษะของฉันละ ทักษะระวังภัย ถ้ามันบอกว่าสามารถระบุอันตราย 3 เมตรได้ แสดงว่าพวกเสือสมิงก็น่าจะเป็นเช่นนั้น ละมั้ง? " หยิงฉางสูดอากาศหายใจเข้าลึก ก่อนจะเดินไปตามถนนทันที รอบๆข้างของเขามีต้นไม้สูงยาวบาง แน่นอนว่ารอบด้านมีแต่หญ้าและใบไม้แห้งทั้งนั้น
"ถ้าเราใช้แผนวิ่งนำไฟคงจะสนุกไม่น้อย หึๆ!" หยิงฉางพูดจบ ก็เดินไปตามทางทันที หลังจากเดินมาได้ไม่นานนักเขาก็มาถึง
"ที่นี้สินะ" เขาหันไปมองรอบๆ ก็พบกับซากหมู่บ้านมากมาย ซึ่งสภาพของมันดูจะเล๊ะไม่เป็นชิ้นดี
"โห้! ว่าละทำไมถึงเป็นจุดฟาร์มที่ดี และมีคนมาน้อยที่สุด" หยิงฉางหันไปมองซากหมู่บ้าน ก็พบกับซอกหลืบมากมาย ให้หลบซ่อนอยู่
"หืมม..." หยิงฉางหันไปมองชายคนหนึ่งที่กำลังยืนสวมชุดยอดยุทธอยู่ ห่างจากเขาไป 100 เมตรเท่านั้น หยิงฉางมองไปที่ชายคนนั้นด้วยสายตาสงสัย
"เมื่อกี้มันไม่มีใครอยู่นี้หว่า" หยิงฉางแสระยิ้มเหี้ยมในใจตัวเองไว้ และตีหน้าซือวิ่งไปหาชายดังกล่าว
"พี่ครับ พี่ครับ"หยิงฉางพูดเสียงปกติไม่ดังมากแต่เบาเล็กน้อย ชายดังกล่าวหันกลับมาฉีกยิ้มทันที
"ว่าไงน้องชาย มาทำอะไรที่นี้เนี่ย" ชายดังกล่าวพูดขึ้น เมื่อเห็นหยิงฉางเดินเข้ามาในระยะ 3 เมตร ติ๊ง! หยิงฉางได้ยินเสียงทักษะระวังภัยออกมา ก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายเป็นตัวอะไร
"พอดีผมอยากสอบถามอะไรนิดหน่อยน่ะครับ" หยิงฉางพูดขึ้น ชายดังกล่าวไม่ได้แสดงอาการอะไร ติ๊ง!
"ว่ามาเลยน้องชาย" หยิงฉางพยักหน้าตีหน้าเศร้า
"เอ่อ! ทำไมคนเดี๋ยวนี้ถึงชอบทำลายเสือสมิงกันจังครับ เขาก็อยู่ของเขาดีๆ" ชายดังกล่าวหันมามองหยิงฉางด้วยสายตาแปลกประหลาด ติ๊ง!
"พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน แล้วน้องรู้สึกอย่างไงกับพวกเสือสมิงละ" หยิงฉางแกล้งถอนหายใจยาว
"ผมรู้สึกสงสารนะครับ เขาอยู่ดีกินดี (ชอบ)ไม่ทำร้ายคนอื่น" ชายดังกล่าวได้ยินก็พะงักอีกรอบ ติ๊ง!
"ทำไมน้องคิดอย่างงั้นละ...ปกติพวกเสือสมิงก็กินมนุษย์อยู่แล้ว จะสงสารมันทำไม" หยิงฉางส่ายหน้า ติ๊ง!
"ผมไม่รู้เหมือนกันครับ คนเราก็ต้องกินเพื่ออยู่รอดไม่ใช่เหรอครับ เขากับเราก็ไม่ต่างกันหรอก มันก็ขึ้นอยู่กับความคิดของใครของมัน" ชายดังกล่าวก็ยกยิ้มขึ้น และเสียงระวังภัยของหยิงฉางก็ดับลง หยิงฉางรับรู้ก็พูดในใจอย่างอึ้งๆ
'ง่ายๆขนาดนี้เลยเหรอวะ ปกติเป็นชั่วโมงกว่าจะสำเร็จ อันนี้ง่ายจังวะ' หยิงฉางพูดในใจอย่างงงๆ
"งั้นน้องช่วยอะไรพี่หน่อยได้ไหม ถ้าไม่รังเกียจ ช่วยเผ่าพันธุ์เราด้วย" วินาทีต่อร่างของชายด้านหน้าหยิงฉางก็แปรเปลี่ยนเป็นเสือสมิงทันที
"ผู้เล่นหยิงฉางได้รับภารลับจากหัวหน้าเสือสมิงนาคบาศ 'ออกตามหาผู้นำเผ่าพันธุ์ในพื้นที่รกร้าง และพาตัวกลับมา' ผู้เล่นหยิงฉางจะยอมรับภารกิจหรือไม่"
'อย่างที่คิดจริงๆด้วย เหมือนกับเกมที่เคยเล่นมาเลย' หยิงฉางพูดยิ้มๆในใจ
"ผมพร้อมจะช่วยพี่เสมอครับ" หยิงฉางตอบ แกล้งตีหน้าตกใจ
"ขอบคุณมากน้องชาย" หัวหน้าเสือสมิงนาคบาศสีดำขนาด 2 ครึ่งพูดขึ้น
"เอ่อ! พี่ชาย...ทำไมต้องให้ผมช่วยอะ ระดับของผมก็อยู่ที่ 30 เอง ผมว่าถ้ามีออกตามหาเองน่าจะง่ายกว่านะครับ" หัวหน้าเสือสมิงส่ายหน้าไปมา
"พื้นที่รกร้างของพระนครเสือสมิงนั้น ถ้าไม่ใช่ผู้นำเผ่าพันธุ์หรือมนุษย์จะไม่สามารถเข้าไปได้ทั้งนั้น ไม่ว่าจะอยู่ในสภาวะใด และอีกอย่าง พี่คิดว่าน้องชายน่าจะแก้ปัญหานี้ได้ เพราะฉะนั้นอย่าประเมินตัวเองต่ำ" หยิงฉางพยักหน้า หงึก! หงึก!
"แล้วให้ผมไปทางไหนละครับ พื้นที่รกร้างอะ" หัวหน้าเสือสมิงได้ยิน ก็พูดต่อ
"ตามข้ามา แต่เมื่อเราไปถึง เจ้าต้องไปคนเดียวเท่านั้น" หยิงฉางพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะเดินตีคู่กับหัวหน้าเสือสมิงไปทันที
"ผมอยากทราบเกี่ยวกับพื้นที่และอื่นเกี่ยวกับพื้นที่รกร้าง พี่ชายพอจะบอกผมได้ไหม" หัวหน้าเสือสมิงพยักหน้า
"พื้นที่รกร้างมีสภาพเป็นที่แห้งแล้ง และมีแต่ต้นไม้ต้นหญ้าที่แห้งกรอบ ภายในพื้นที่รกร้างมีสัตว์อสูรชนิดหนึ่งอยู่ ซึ่งข้าก็บอกไม่ได้ว่ามันคือตัวอะไร แต่ที่รู้ๆมันมีประสาทสัมผัสทางเสียงดีมาก เห็นผู้นำเผ่าเขาบอกอย่างงั้น" หยิงฉางพยักหน้า และนึกถึงซอมบี้ขึ้นมาทันที เมื่อหัวหน้าเสือสมิงนาคบาศเดินทะลุหมู่บ้านที่พังทลายออกมา เสือสมิงร่างใหญ่ก็หันมาหาหยิงฉาง และพูดขึ้น
"เอาละ...ข้าคงเดินมาส่งเจ้าได้เท่านี้ ที่เหลือเจ้าต้องเดินต่อไปเอง อ๋อ! โปรดจำไว้ มนุษย์ข้างหน้าเจ้า ทุกคนไม่ใช่เพื่อนมนุษย์เจ้า แต่เป็นศัตรู เราเสือสมิงมีอยู่ 2 จำพวกเหมือนกับเจ้า คือนาคบาศกับกิเลนดำ เพราะฉะนั้น ถ้าเจอ!..ฆ่ามันในที่ลับตาเท่านั้น ไม่งั้นเจ้าจะกลายเป็นเหยื่อของพวกมันแน่นอน ไว้เจอกันใหม่" พริบตาต่อมาร่างของเสือสมิงขนาดเกือบ 3 เมตรก็กลายเป็นฝุ่นหายไป
"อ่า! ยากซะแล้วสิ...แต่ก็ไม่นึกเลยว่าเสือสมิงจะฉลาดขนาดนี้ ถึงกะเอาชุดยอดยุทธออกมาใส่และตีมาดพ่อหนุ่มใจดี หึ! ฉลาดซิบ" หยิงฉางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และเดินออกไปตามทางที่กำหนด ซึ่งรอบๆด้านของเขาเต็มไปด้วยต้นไม้ขนาดใหญ่ และพุ่มหญ้าขนาดย่อมๆ ดูชุ่มชื่นตา
"อือ ถ้าวัดจากสภาพแวดล้อมที่นี้ ฉันอาจจะคิดว่าที่นี้เป็นเสือสมิงฝั่งดีซะแล้ว"
.

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เสือสมิง

นิยายแนะนำ

จ้าวยุทธภพเหนือฟ้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เสือสมิง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้